# Vader Abraham had vele zonen

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/a/vasten/2/vader-abraham-had-vele-zonen/


Je kan het belang van deze korte woorden nauwelijks
overdrijven. Een hele geschiedenis vindt
hier haar begin. De Joden, de Moslims en
de Christenen lezen deze woorden met een eerbiedig gebogen hoofd en ze
schrijven ze met hoofdletters in hun hart.
Voor alle drie is Abraham de vader van hun geloof.

Hier heeft God voor het eerst tot een mens gesproken. Dat was nog nooit aan mensen gebeurd. Zo zien zij dat. Voordien leefde de mens in een gesloten
ruimte. Maar hier wordt de mens
open-gesproken! Hier wordt hij open-gebaard. Geboren.
Niet meer geboren uit twee mensen, maar voortaan geboren uit God zelf. Want: *God
sprak tot Abram!*

Wie voortaan over geloven wil spreken, zal zeggen dat de naam
van de mens ooit werd gespeld door iemand, die meer en anders is dan de
mens. Meteen wordt de mens ook meer en
anders dan voordien.

Alles wat voorafging wordt hier
ont-sloten. De mens kan en mag weg-trekken
uit het vorige land. Hij mag op weg gaan
naar een ander land. Zijn bestemming
ligt voortaan elders dan op zijn eigen erf, dan in zijn eigen huis. Hij wordt tot méér geroepen. Hij is voortaan méér dan zijn naam, méér dan
zijn bezit, méér dan zijn rijk en of zijn arm verleden. Hij behoort nu toe aan een Stem ! Hij wordt nu bewoond door een Belofte ! De mens wordt hier méér dan zichzelf en zijn
woonplaats is méér dan zijn straat. Zijn
einder is niet langer eindig. Hij mag
zich voortaan een gezegende noemen.

Maar de zegen is wel aan een
voorwaarde gebonden: hij moet weg-trekken, naar een ander land. En geloven, dat de weelde van die zegen dáár
op hem te wachten ligt. Zo wordt de mens
meer een wezen van verachting, dan een wezen van verzadiging. De mens wordt als een trek-vogel: zijn geluk
ligt elders. Als de trek-vogel verzadigd
is, moet hij heil gaan zoeken in een ander seizoen. Het gras zal altijd groener zijn aan de
andere kant van de heuvel. De onrust is
in zijn ziel geboren.

Op zoiets staat echter één
voorwaarde, die onvervangbaar is: je moet geloven in de Stem, geloven in die
Belofte. Je moet zelfs onvoor-waardelijk
in die voorwaarde geloven! De mens zal enkel
in het weg-trekken gezegend worden.
Alleen bij zichzelf zal hij geen vreugde meer erven. Aan het zelf-genoegen zal hij sterven. Maar dan is het ook waar, dat hij vruchtbaar
wordt als hij genoegen neemt in de ander.
Dan zal hij vele zonen hebben, meer dan zeven, zoals het oude liedje
zingt.

Eindelijk
een waarheid om er veertig dagenlang mee te bestaan... naar een beloofde
vervulling toe. Want ook Pasen ligt aan
de andere kant van onze heuvel...

