# Bij het afdalen van de berg (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 8 februari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/a/vasten/2/bij-het-afdalen-van-de-berg-2008/


De liturgie heeft veel geduld, tenzij op de tweede zondag
van de Vasten. Ze doorbreekt de
doorlopende schriftlezing van Matteüs en springt van het vierde hoofdstuk naar
het zeventiende. Een week na de
bekoring in de woestijn voert ze ons naar de berg van de transfiguratie. Ze brengt ons dicht bij Pasen. Wil ze de onwennigheid van de zondag van
de bekoringen wegnemen door ons een stralende Jezus te tonen? De berg van de verheerlijking is als een
antwoord op de berg waar de satan Jezus wou naartoe brengen. Jezus heeft voor zich geen macht
opgeëist. Hij weigerde de
heerschappij die satan hem vanaf een hoge berg voorstelde. Hij heeft daar niet geknield voor de
Satan. De Vader bevestigt nu op een
andere hoge berg wie Jezus is. Hij
is zijn geliefde Zoon, de Gehoorzame Dienaar.

De ‘zes dagen' waarmee Matteüs en de twee andere
synoptici het verhaal van de Transfiguratie aanvatten, wijzen echter niet naar
het evangelie van vorige week over de bekoringen van Jezus. Hebben ze iets te maken met de zes dagen
tijdens de welke Mozes op de Sinai verbleef (Ex. 24)?

De transfiguratie, dit mysterievol moment van licht,
geschiedt zes dagen nadat Jezus met zijn leerlingen had gesproken over het
lijden dat hem te wachten staat. Op
dat donker moment is er nood aan licht.
Waarom alleen deze drie leerlingen als bevoorrechte getuigen? Zij zijn bij de eerste geroepenen. Zij zullen er als kleine groep alweer
bij zijn als Jezus in de hof van Olijven zijn diepste vernedering kent en zware
angst doorstaat. Mogen de anderen
het niet weten? Zij moeten wachten
tot de ganse weg is afgelegd. Jezus
straalt op de berg in volle licht, vergezeld van Mozes en Elia. Op het gelaat van Mozes lag de glans van
het licht van God. Bij Jezus
straalt dit licht van binnen uit (Ratzinger, *Jezusboek*). Het visioen vertoont gelijkenissen met
dat in het boek Daniël (Dan., 10,9-12,16).

Petrus wil dit moment vasthouden. Het wordt hem niet gegund. Hij moet alweer een ommekeer maken en
willen kijken hoe God met Jezus verder meegaat Hij hoort dat hij naar Jezus moet
luisteren. "*Luister naar
hem*." Een oproep die wrevel kan
wekken. We horen nogal graag onze
eigen stem. Wij doen weinig
inspanningen om onder de vele stemmen en klanken de juiste stem te horen. Daarbij, wie mag je
geloven?

De stem van God op de berg overweldigt de drie
leerlingen. Ze heeft zulk een grote
kracht, dat zij hen van angst op de grond neerwerpt. Gods heerlijkheid en waarheid boezemen
diep ontzag in. Jezus neemt hun
schrik weg. Dit is het eigen accent
bij Matteüs in zijn verhaal van de transfiguratie. Jezus gaat naar de drie leerlingen en
raakt hen aan. Een eenvoudig
geruststellend gebaar. "*Het is
niet meer de hemels veranderde Jezus, die dit doet, maar degene, die men kan
zien zonder schrik. Jezus alleen in
zijn menselijke gestalte*." (U. Luz, *Das Evangelium nach Matthäus*,
I/2, p. 512). Zij dalen met hem van
de berg naar het dal. Daar zal
Jezus tot hen spreken en met hen handelen.
Daar zal hij opnieuw zeggen en tonen wat Petrus niet gaarne hoort,
namelijk dat hij zijn weg verder zet naar Jeruzalem, waar het lijden hem
wacht. Pasen is maar bereikbaar
langs de weg van het lijden.

De Bergervaring is weliswaar een stuk vooraf geschonken
Paasheerlijkheid. Ze is pas vanuit
Pasen te verstaan en te verkondigen.
De verheerlijkte Mensenzoon boven op de berg is de Zoon van God. Dit gaat pas ten volle op nadat de Zoon
van God als Mensenzoon in de vernedering zijn weg door het lijden is gegaan. Dat
heeft Jezus hun te zeggen; daar zullen ze naar luisteren. Lijden en verrijzenis, de berg en het
dal, de verheerlijking en de vernedering, beide aspecten horen bij het
Jezusbeeld van Matteüs. In het dal
kunnen de leerlingen de hutten/tenten bouwen, waar God bij mensen komt
wonen. Daar en niet op de hoge berg, waar slechts enkele
leerlingen bij geraken.

Wij trekken in deze vastentijd met Jezus verder. Wij verlaten met hem de hoge berg, waar
de wolk hem overschaduwde om mee te gaan naar deze van Golgotha waar hij zal
sterven. Wij zullen er bij zijn
wanneer hij op het einde van het evangelie van op een hoge berg in Galilea ons
allen zendt om te verkondigen wie hij is en om verder te doen wat hij heeft
gedaan (H. Hoet, *God spreekt vanop een berg in het evangelie volgens
Matteüs*, Collationes, 2004, n° 2).

Wij zien vandaag even het licht op de berg. Wij sluiten onze ogen. Wij proberen
zoals de iconenschilders onze icoon van de Tabor te schilderen (Benoît
Standaert, *De Jezusruimte*).
Dan gaan we verder in groot geduld, onbekend met de weg die nog volgt en
toch vol vertrouwen.

"*Gott lass meine Gedanken sich sammeln zu dir. Bei dir ist das Licht, du vergisst mich
nicht. Bei dir ist die Hilfe, bei
dir die Geduld. Ich verstehe deine
Wege nicht, aber du weisst den Weg für mich*" (Taizé). God richt mijn denken en voelen op
U. Bij u is het licht. Gij vergeet me niet. Gij zijt mijn Hulp. Gij leert mij het geduld. Ik versta uw wegen niet, maar gij weet
waarheen gij mij leidt.

