# 2e zondag in de vasten A (2005)

- Auteur: Serge Desouter
- Datum: 14 februari 2005
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/a/vasten/2/2e-zondag-in-de-vasten-a-2005/


### inleiding

Na de beproeving en de loutering in de
woestijn, begint Jezus met veel enthousiasme zijn predikatie in de
streek van Galilea. Hetgeen Hij verkondigt grijpt vele mensen in het
hart. Zieken, zondaars en mensen in de marginaliteit ervaren hiermee een ware bevrijding van hun zorgen en ongerustheid.

Op
weg naar Jeruzalem heeft hij een voorgevoel dat zij hem daar zullen
uitstoten. En heel onvoorzien laat Hij zijn vrienden een opbeurende
ervaring meemaken. Terwijl Jezus op een berg gaat bidden, verandert Hij
van gedaante. Zijn drie vertrou­welingen ervaren iets heel bijzonders
en krijgen door Hem een Godservaring: zij ervaren Jezus als de Zoon van
God.

### homilie

Geloof en vertrouwen in iemand kan men niet bewaren als er van tijd tot tijd geen tekens zouden zijn om ons te beves­tigen. Abraham
vraagt een teken aan God omdat hij niet kan geloven dat er toekomst zou
zijn voor zijn nageslacht (Gn 12,1 sq). En de leerlingen van Jezus
hebben een bijzondere ervaring nodig om hun geloof in Hem te bewaren.

Abraham,
de nomade, bevindt zich in een ongekend, vreemd en ver land. God heeft
hem daar naar toe geleid of eigen­lijk verleid, door de belofte dat dit
het thuisland voor zijn volk zou worden. Maar van de belofte dat hij
een groot nageslacht zal krijgen -- zo talrijk als de sterren aan de
hemel! --is nog niets terechtgekomen. En de Bijbel zegt: "hevige angst en duisternis overviel hem...(Gn 15,5)

In zo'n situatie bevinden zich ook de leerlingen U
moet zich dat concreet voorstellen. Vlak voordat ze met Jezus de berg
opgaan, vertelt Hij hen dat hij een voorgevoel heeft dat hij gevangen
genomen zal worden en gedood. Dat bracht een geweldige schok onder hen.
Want laten we toch niet vergeten dat ze alles hadden opgegeven om in
een avontuur te stappen. Nu ze dit moesten horen is het niet
verwonderlijk dat ze in alle stilte begonnen te denken dat het
misschien toch beter zou zijn het maar op te geven, of ze Hem maar niet
beter alleen op die gevaarlijke en doodlopende weg moesten laten gaan...

Abraham
en de leerlingen worden beproefd en hun geloof wankelt. Blijkbaar
bestaat geloof niet zonder dat het telkens bevraagd wordt, telkens
opnieuw verworpen en bevestigd wordt.

Abraham
ontvangt een teken in de nacht. Men zou kunnen opwerpen dat het maar
een droom was, dat het subjectief was. Ja natuurlijk is dat subjectief. En dan? Alsof daar dan alles mee zou gezegd zijn. Voor hem was dat voldoende. En voor de leerlingen ook.

In de moslimstad Meulaboh op het eiland Sumatra was een antichristelijke verbod uitgevaardigd om kerstmis te vieren. De vierhonderd christenen van de stad mochten alleen hun kerstviering houden op een heuvel buiten de stad. Wat ze dan ook deden. Toen de volgende morgen de tsunami toesloeg,
ontsnapten de christenen op de heuvel aan de ramp. De stad Meulaboh
zelf, werd voor meer dan tachtig procent verwoest en ongeveer 40.000
van de 50.000 inwoners kwamen om. Vele moslims zijn daar
nu van mening dat de God van de christenen hen heeft gestraft, omdat
zij de viering van het Kerstfeest verboden hadden. Geen enkele christen stierf, terwijl tienduizenden moslims in Meulaboh om het leven zijn gekomen.

Ook dat is subjectief. Wie kan dat ontkennen? Het is bijna een bijbels verhaal, amper twee maanden geleden voorgevallen. Maar
het goddelijke komt altijd langs het menselijke tot ons, het zou niet
anders kun­nen en echt bewijzen hebben die mensen daarvoor niet nodig.

Maar terug naar het van vandaag. De leer­lingen mogen met Jezus de berg op. Een
berg in de Bijbel is een bijzondere plaats, het brengt de mensen
dichter bij God, dichter bij de hemel waar men veronderstelde dat God
zijn woonplaats heeft. Wie een berg beklimt trekt zich terug uit de
wereld van alledag, men kan er als het ware beter van op afstand zien
hoe het leven er uit ziet. Men ziet dieper en verder.

Ze zien er door wie en door wat Jezus gedragen wordt. Dat
Hij te midden van de Profeten (Elia) en de Wet (Mozes) stond en dat de
lijdensweg die Hij moest gaan, de enige weg is waarlangs Gods belofte
van toekomst zich kan ver­vullen. Hij onthulde zo de diepere samenhang
der dingen.

En
die zekerheid, die kennis wilden de leerlingen vasthouden. Elia en
Mozes mochten hen niet verlaten en ze wilden voor hen hutten bouwen. Ze
wisten nog niet dat geloofszekerheid niet kan vastgelegd worden in
hutten, niet te vangen zijn in beelden, in amuletten, in tabernakels en
in dogma's. Geloofservaringen zijn geen bewijzen die een ander kunnen
overtuigen. Het zijn tekens.

En tekens worden doorverteld. Ze gaan voorbij. Men gelooft ze of men verwerpt ze. De
leerlingen moesten terug de berg af, terug naar beneden, naar het leven
van alledag. Maar ze bewaarden de herinnering aan een weids uitzicht,
de ruimte waarin hun leven zich afspeelt. En wellicht kan die
herinnering helpen als de weg opnieuw moet bepaald worden.

Ervaringen
kunnen ons diep grijpen zonder dat wij weten waarom. Ze zijn intiem en
je kunt het niet van de daken schreeuwen. Je kunt ze alleen maar in het
hart bewaren, met veel schroom, net als de leerlingen.

Ik
heb dan ook mijn twijfels aan geloofsleurders die over het goddelijke
spreken alsof ze over hun sloffen of sokken bezig zijn. Zo van:
"Halleluja, weet je dat Jezus je bevrijd heeft?" of iets in die trant.
Met grote schreeuwerige aanplakaffiches of een megashow op de
televisie. De bruid en de bruidegom sluiten de deuren als ze in de
intimiteit zijn...

Je
weet nooit wanneer die geloofservaringen gaan komen en ze komen ook
geen tweemaal. Je kunt ze dus mankeren, je kunt er naast zien. Je
herkent ze maar als ge u open zet voor de Schepping en als je de moed
hebt de "berg te beklim­men" of de "woestijn in te gaan". Ervaringen
die geen bewijzen zijn voor het bestaan van God, geen bewijzen van een
groter geheel of van een toekomst die ons toekomt. Maar ze helpen ons
wel het geloof te bewaren als wij door de onzekerheid heen moeten en ze
helpen ons de goede koers te bewaren.

Laten we proberen vanuit deze viering vandaag die tekens en ervaringen goed in het oog houden!

