# 2e zondag in de vasten A (2005)

- Auteur: Herman (Bie) Boon
- Datum: 18 februari 2005
- Liturgie: A-cyclus · Vasten · 2e zondag van de Vasten · paars
- Bron: https://preken.be/a/vasten/2/2e-zondag-in-de-vasten-a-2005-herman-bie-boon/


Het is niet de eerste keer dat we horen dat Jezus een
berg opgaat. Dat verwijst altijd naar een bijzonder gebeuren. We
herinneren ons nog enkele weken geleden: Jezus heeft zijn apostelen
gekozen (Matteüs 6) en gaat de berg op voor zijn grote ‘inaugurale
rede’: de Bergrede.

Op een crisismoment - het verhaal van vandaag - trekt Hij een hoge berg op.

Helemaal op het einde van het evangelie bij de Hemelvaart waarbij Hij zijn leerlingen de wereld inzendt.

In het Oude Testament komt dat ook heel vaak voor. Bijna altijd
heeft dat iets te maken met een Godsopenbaring: Mozes op de berg Sinaï;
God woont op de heilige berg Sion enz. ,

Dat is wat ik zou noemen de *grote context*. De berg heeft in
de Schrift een speciale betekenis. Het heeft gewoonlijk iets te maken
met een ontmoeting met God. - Ik wil er nogmaals op wijzen dat we hier
te doen hebben met oude teksten waarin symbolen een grote rol spelen.

De *onmiddellijke context* - het verhaal dat ons hier bezig
houdt is ook belangrijk. Klaarblijkelijk heeft Jezus problemen. Hij
beseft dat zijn levensweg een lijdensweg zal worden. Het onmiddellijke
succes brokkelt af en de tegenstand groeit, zelfs bij zijn leerlingen.
We kennen het verhaal van Jezus die zijn hart wil opluchten en aan de
apostelen vertelt wat Hem te wachten staat. Petrus zal zich daartegen
heftig verzetten en Jezus zal hem terechtwijzen: *Ga weg van Mij, Satan*... Er is dus een zwaar conflict.

Wat doet Jezus dan? Hij gaat de berg op *om met God te overleggen*.
Dat wil met anderen woorden zeggen: om te bidden. Hij doet dat dit keer
niet alleen. Hij neemt Petrus, Jakobus en Johannes mee, dezelfde
leerlingen die later bij Hem zullen zijn in Getsemani, de hof van
Olijven. Zij zullen immers delen in zijn strijd voor het leven. Zij
gaan het allemaal meemaken. Hij wil ook dat ze delen in het overleg met
God, dat zij delen in zijn gebed.

Tijdens dat overleg - dat gebed - op de Taborberg krijgen zij een
visioen. Zij krijgen plots inzicht in iets: het lijden door Jezus
voorzien, zal niet het einde zijn. Let nu op de beeldspraak: *ze zien Hem met helder witte kleren, zo wit als sneeuw*.
Later, wanneer Maria Magdalena bij het graf komt ziet ze een engel met
een kleed zo wit als sneeuw... die de verrijzenis verkondigt.

*Zijn gelaat straalt als de zon...* In Matteüs 13, 43
wordt aan de rechtvaardigen gezegd dat ze in het rijk Gods zullen
stralen als de zon... Dat is de toekomst van Jezus: het lijden is niet
het einde. Over de dood heen staat het leven in overvloed.

Het moet een goed gevoel gegeven hebben, nogal wat anders dan toen
Jezus zijn lijden voorspelde. Petrus wil zich installeren. Hij is zeker
van het succes: laat ons hier drie tenten bouwen... Maar dat duurt niet
lang. Een *lichtende wolk* plaats zich tussen Jezus en de
leerlingen. Heel vaak in de bijbel verschijnt God in het beeld van een
lichtende wolk. De apostelen zijn in contact met God, zou ik haast
zeggen. De apostelen ervaren dat Jezus *de welbeminde Zoon van God is en dat ze best doen met naar Hem te luisteren*. Het is dezelfde openbaring als bij de doop aan de Jordaan. Ze worden er aan herinnerd.

Het gebruikte beeld doet vermoeden dat de apostelen een geweldige,
onuitsprekelijke ervaring hebben meegemaakt. Een top-ervaring waaraan
ze zich zullen kunnen optrekken. Mensen noemen dat wel eens een
Tabor-ervaring.

Heel vlug worden ze dan terug tot de alledaagse realiteit gebracht.
Jezus raakt hen aan en nodigt ze uit terug te keren naar de vlakte,
naar de gewone gang van zaken. Ze praten onderweg allicht over wat ze
meegemaakt hebben, maar Jezus vraagt hun het aan niemand te zeggen. Het
zou ten andere geen zin hebben. Het is immers een Godservaring die ze
hadden. Alleen wie God kan ontmoeten, zou er iets van kunnen snappen.
Alleen zij die mee de Taborberg opgaan, kunnen dat geheim kennen. Zij
gooien het niet kwistig rond. Voor anderen zou dat dwaasheid zijn of
misschien sensatie. Jezus houdt niet van het wondergeloof. [Denk aan
het evangelie van vorige zondag met de bekoringsverhalen.]

Eigenlijk leven wij allemaal met dat geloofsgeheim. Om er echt in te
kunnen geloven moeten we ook de berg opgaan van de Godsontmoeting. En
dat doen we bijvoorbeeld hier in deze kerk door samen te bidden en op
zoek te gaan naar God, Hem biddend ontmoeten. We doen dat ook door tijd
te maken om ons te verdiepen in woorden uit het evangelie. Dat is ook
een Godsontmoeting.

We hebben allemaal ook wel eens een topmoment nodig om inspiratie te
putten en te krijgen. Soms is een viering in gemeenschap in onze kerk
zo’n top moment. Soms kan dat een ontmoeting zijn met iemand. We hebben
dat nodig om te kunnen leven in overvloed, om leven te kunnen geven in
overvloed. De dood is niet het einde. Over de dood heen is er leven in
overvloed. Dat is een geweldig optimistische levenshouding. Geloven in
Jezus Christus heeft dus wel iets en zelfs veel te maken met de
kruisdood van Goede Vrijdag. Maar het is voor alles een
verrijzenisgeloof.

