# Pinksteren A - 2005

- Auteur: Auteur onbekend
- Datum: 13 mei 2005
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · Pinksteren · rood
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/pinksteren/pinksteren-a-2005-auteur-onbekend/


Beste vrienden,

u
had het waarschijnlijk niet verwacht dat iemand nu, na het Evangelie de
Paaskaars zou doven. Nochtans bestaat er een heel oude traditie om met
Pinksteren na de voorlezing van het Evangelie de Paaskaars te doven.
Sommige parochies doen het op het einde van de viering maar de
betekenis blijft dezelfde: men wil daarmee aantonen dat met het feest
van Pinksteren de Paastijd ten einde is. Vanaf nu brandt de Paaskaars
niet meer tijdens de gewone zondagsvieringen. Ze verandert dan trouwens
van plaats: men zet ze bij de doopvont waar ze functioneert tijdens de
doopritus bij het aansteken van de doopkaars. Alleen voor huwelijken en
uitvaarten en voor kerkelijke hoogfeesten steekt men ze terug aan. Even
terzijde: Is dit een vorm van gierigheid, wie weet. Het resultaat is
alvast dat je bij het volgende Paasfeest met een Paaskaars zit die
nauwelijks gebrand heeft en dus quasi nieuw is. Met het jaartal te
veranderen zou ze gerust nog een jaar of twee kunnen meegaan. Waarvan
acte. Je weet van wie het komt. Waarmee meteen gezegd dat wij hier in
onze geloofsgemeenschap kiezen om de Paaskaars alle zondagen te laten
branden tot aan de vastentijd. Bij het licht van de Paaskaars is er het
altaar waarop we wekelijks eucharistie vieren. In brood en beker dat we
breken en delen, beleven we elke week opnieuw het Paasgebeuren: we
ontmoeten de levende Heer in ons midden. Hij geeft zich aan elk van ons
opdat ook wij leven zouden vinden. Maar laten wij ons er ook elke keer
uitgedaagd door weten om zelf brekend en delend in het leven te staan;
op die manier worden wij Paasmensen, mogen mensen de Levende in ons
ervaren en zijn we levengevend. Met Pasen heeft dit licht ons vreugde
gebracht, sprak het van nieuw leven; schuchter nog, als broos, klein
vlammetje dat het opneemt tegen de duisternis die soms zo sterk kan
overheersen in de wereld en in het leven van mensen. Hoopvol tekentje
dat spreekt van een nieuwe morgen na de nacht; licht dat ons aanstoot
in de morgen. Dat vlammetje is ook het Pinkstervuur dat boven onze
hoofden hangt en ons in vuur en vlam zet, enthousiast maakt en in
beweging zet naar mensen toe om te getuigen van de Blijde Boodschap in
woord en daad. Dat vlammetje mag dus niet doven. Het moet hier branden
elke keer wanneer we samenkomen in vreugde en verdriet. Licht, warmte,
vertrouwen, geborgenheid, vurige passie daar kunnen we niet zonder en
hebben we hier dikwijls nood aan. En voor onze dopelingen is dan weer
een uitnodiging om lichtmens te worden. En soms hebben we hier een
uitvaart.

Dan
geeft deze Paaskaars in dit moment van verdriet en pijn, wat licht in
de duisternis, en nodigt het ons uit te waken d.w.z. ons in liefde
verbonden te weten en niet te vergeten. Maar belangrijk is te weten dat
die kaars elke week brandt voor iedereen die wat Geestkracht nodig
heeft, voor elke mens die zoekt naar licht, warmte en geluk in het
leven of van duizend angsten is gekweld. Zoals ze daar staat is het ook
een soort vuurtoren op de zoektocht naar zin en richting in het leven.
Ze zegt: hier is een veilige haven waar je mag aanmeren om op krachten
te komen en te bekomen van de stormen in het leven. Maar laat het ook
een vuur zijn dat ons opnieuw aansteekt wanneer ons levensvlammetje is
gedoofd of uitgeblazen. Om dan van hieruit te vertrekken elke keer
opnieuw als vurige mensen, met een aanstekelijk enthousiasme, geestige
mensen, geestdrachtige mensen die geen enkele uitdaging of beproeving
uit de weg gaan. Dit licht brandt er elke keer zomaar, gratis; het is
ons gegeven voor wie het nodig heeft. Dat is het wonder van Pasen en
Pinksteren. Waar wij krachten tekortschieten, ons zwak of klein voelen,
daar schiet God ons te hulp. Ik-zal-er-zijn, zegt God;

