# Hoogfeest van Pinksteren

- Auteur: Stichting Petrus Canisius
- Datum: 29 februari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · Pinksteren · rood
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/pinksteren/hoogfeest-van-pinksteren/


#### *Inleiding*

Vandaag is het de vijftigste dag
van Pasen. Pinksteren, Pentecostes, dat is de vijftigste dag, is van
oorsprong een Joods feest. Het heeft iets te maken met de oogst, en in
die geschiedenis van de aarde schept God nu een beweging van zijn
heilige Geest. Hij begint met een nieuwe schepping, de Kerk, en het
begin van al Gods werken is de Geest. Hij begint met de Geest, Hij
begint met de liefde. Alles wordt door die Geest bezield. Het gaat om
de liefde! God blaast zijn eigen Geest in Adam en toen deze die Geest
weer had teruggegeven, of had afgestoten, en de Geest van God, de
Godzucht, was veranderd in zelfzucht, heeft God een nieuwe schepping
gemaakt, een nieuw begin. Hij begint opnieuw met de Geest. Dat is wat
wij vandaag vieren. Hij is, samen met het water, bij het doopsel naar
de mensen toegekomen. Dat is wat wij altijd op zondag aan het begin van
de eucharistie vieren

#### *Homilie*

*"...een
gedruis, een hevige wind en heel het huis waar zij gezeten waren was er
vol van. En er verscheen hun iets dat op vuur geleek."* Gedruis,
beweging, vuur! Je zou zeggen: echt een feest van onze tijd, vol
beweging, stormachtig, open. Gods Geest schept ruimte, gooit deuren en
vensters open, breekt muren en grenzen af, brengt mensen samen. Naar
zo'n eenheid scheppende kracht van begrip en liefde hunkert onze
maatschappij. Weg uit de benauwende geslotenheid, uit de nauwe en
benauwende kaders van een nationale, aan een natie gebonden religie.
Het gezelschap is internationaal: *"vrome mannen afkomstig uit alle volkeren onder de hemel."* Alle
volkeren worden aangesproken door het evangelie, het evangelie van de
Geest; niet een evangelie van wetten en voorschriften, maar een
sprekend en aansprekend evangelie.

Maar die beweging en die
stormwind slaan niet op de eerste plaats op uiterlijk waarneembare
bewegingen. Het zijn tekenen van iets anders, van iets innerlijks. Het
zijn geen religieuze happenings, geen massale verschijnselen, het zijn
zelfs geen inwendige bewegingen van emotionele aard, bewegingen van het
menselijk hart, gevoelige devotie. Dat is allemaal wat de Schrift
'vlees' noemt. Hoe geestelijk het ook moge schijnen, het is allemaal
nog van deze wereld. Dat valt allemaal onder de beweging die de mensen
van Jezus verwachten. *"Waarom vertoont Gij U niet aan de
wereld? Trek naar Judea. Niemand doet iets in het verborgen als hij de
openbaarheid zoekt. Aangezien Gij zelf dergelijke dingen doet, vertoon
U aan de wereld* (Joh 7,3-5). De evangelist voegt eraan toe: "Ook
zijn broeders immers geloofden niet in Hem" (Joh 7,5). Want God
verschijnt niet meer in donder en bliksem, zoals op de Sinaï. Zo
verscheen Hij al niet meer aan Elia: *"Toen trok Jahwe
voorbij. Voor Jahwe uit ging een zeer zware storm die bergen deed
splijten en rotsen verbrijzelde, maar de Heer was niet in de storm. En
op de storm volgde een aardbeving, maar ook in de aardbeving was de
Heer niet. En op de aardbeving volgde vuur, maar ook in het vuur was de
Heer niet. Op het vuur volgde het suizen van een zachte bries. Zodra
Elia dit hoorde bedekte hij zijn gezicht met zijn mantel, ging naar
buiten en bleef staan aan de ingang van de grot"* (1 Kon 19,11-14). Hij verschijnt in het suizen van een zachte bries.

Ook
dit moet natuurlijk niet alleen uiterlijk verstaan worden, als iets dat
met je zintuigen waarneembaar is, maar dat zintuiglijk waarneembare van
het suizen van een zachte bries, is een teken van iets innerlijks, van
een inwendige beweging. Een beweging niet zonder meer van het
menselijke hart, gevoelens van tederheid, van zachtheid, een
gevoelsbeweging, een ontroering, nee, het is niet zonder meer van
buitenaf komend, als een overdonderend gebeuren waarvoor je door de
knieën moet. Het is een innerlijke beweging, die de mens en al het
menselijke in tact laat, en toch aan God deelachtig maakt. *"De Geest van de waarheid blijft bij u en zal in u zijn* als een nieuw innerlijk (vgl. Joh 14,17).*"Ik zal een nieuw hart en een nieuwe geest in hun binnenste plaatsen.
Ik zal het stenen hart uit hun lichaam verwijderen en hun een hart van
vlees geven. Ik zal een nieuw hart en een nieuwe geest in u uitstorten* (Ez 11,19-20)*"Mijn Geest zal Ik in u uitstorten en Ik zal er voor zorgen dat gij
mijn wetten nakomt en mijn voorschriften nauwkeurig onderhoudt"* (Ez 36,27).

Dat
is de Geest die drijft naar de vreze Gods, die nauwkeurig onderhoudt
wat God vraagt en die afgaat op de wil van God. Het is geen geest van
vrijgevochtenheid, die zich afzet tegen de wet, tegen de geboden en de
voorschriften, maar een geest van Godvrezendheid.

Zoals uw Moeder Stichteres zegt:\
'De
heilige Geest is vol van zijn wezen heilig en kan dan ook niet met
een bevlekt, aards gezind en zelfzuchtig hart overeenstemmen. Hij woont
graag in een echt deemoedig hart. Een deemoedige ziel is altijd in
vrede. Zij is beschermd tegen de onrust en de verdrietelijkheden die
met de trots verbonden zijn. Of men haar verheft of vernedert, ze
bekommert er zich niet om. Dergelijke vernederingen zijn niet in staat
haar rust te verstoren. Een dergelijke gezindheid zoekt de heilige
Geest. In zulke zielen ondervindt Hij geen beletsel voor zijn
goddelijke inspraken. Wonderen van genade werkt Hij daarin uit.'

Van
zo'n zachtmoedige beweging van geest was Jezus' Geest vervuld. Toen Hij
aan alle aardse bewegingen van ongeduld en toorn, wraakzucht en opstand
afgestorven, Zich niet liet bewegen door zijn aardse tegenstanders, die
Hem uitdaagden: *"Kom van het kruis af. Red dan Uzelf, en
red ons, als Gij de Messias, de Redder, zijt", bleef Hij bewegingsloos
verankerd in de wil van de Vader. "Daarop boog Hij het hoofd en gaf de
geest"* (Joh 19,30). Met het uitademen van zijn aardse geest gaf Hij
het leven van de heilige Geest. Het is die milde, zachte, Godvrezende
Geest die Jezus uitblies over zijn apostelen, over zijn Kerk, als de
ziel van de Kerk.\
Het is die Geest die straks door de priester
wordt afgeroepen, wanneer hij de handen uitstrekt over brood en wijn,
die tegelijkertijd teken zijn van uw eigen inzet, uw eigen leven. Hij
roept diezelfde heilige Geest af, een Geest van innerlijkheid, een
Geest van gehoorzaamheid, een Geest van vrede, die in staat is alle
uiterlijke onvrede in vrede te doorstaan. Dat is de Geest van onze
Kerk, dat is de Geest waarvan wij belijden dat zij de ziel is van de
Kerk. Dat is de Geest waarvan wij straks in het Credo zullen getuigen.

