Pasen A (2008)

De Heer is verrezen, Alleluia. We jubelen omwille van Jezus die de dood heeft overwonnen, en dat klinkt allemaal heel gemakkelijk. Maar jubelen we ook als we zelf die dood in de ogen zien, of onze dierbaren? Toch is dat het ware getuigenis van het leven. Levende mensen die gered worden door Christus, en ons laten delen in hun geluk.

Ik kan hier vandaag een theorie geven over de waarachtige verrijzenis des Heren, omdat de apostelen en de Kerk ons dat leren. Maar wat we vandaag in het evangelie lezen, de ontmoetingen van de dierbare vrienden van Jezus met Hem als verrezene, zijn getuigenissen van mensen, geïnspireerd door de H. Geest. Zo'n getuigenis komt tot leven als je zelf mag zien en meebeleven dat mensen voor de drempel van de dood staan, dat moment waar het oergevoel van iedere mens tegen in opstand zou moeten komen, en die dan hun handen kunnen vouwen.

En zo vierde ik dit jaar al eerder Pasen, bij iemand in het ziekenhuis. Een moment waarop iedereen eromheen voelt dat een leven ten einde loopt, maar waarbij de patiënt, die net de ziekenzalving ontving, stralend en vol vreugde in bed lag, met al die apparaten om haar heen. Ik zal dat beeld niet snel vergeten. En als enige commentaar: "Ik ben er nu klaar voor. Waar zou ik bang voor zijn? Ik geloof toch in de verrijzenis!" Nou, als je zoiets op dát moment kunt zeggen... Bij de uitvaart moesten we dan ook het evangelie van deze paasnacht lezen...

Alles wat wij de hele dag najagen, onze ambities en levensverwachtingen, zijn uiting van een oermenselijke drang, het oerinstinct: leven en overleven. Daar zijn we bewust en onbewust zo sterk aan gehecht, dat er menselijkerwijs geen groter bedreiging is dan de dood. Weten dat het er eens van zal komen is iets heel anders dan er echt vóór staan. Als mensen dán zo gesterkt kunnen zijn door het Paasgetuigenis van vandaag, dat er nieuw leven wacht; als mensen dán zo voorbereid zijn door het Paasmysterie in de sacramenten; als mensen dán zo met open ogen en gevouwen handen hun Heer kunnen begroeten, Christus die ze nog nooit zo hebben gezien als Hij is in dat ene moment van de dood, als mensen dán kunnen zeggen met hun stem en hun houding: Laat Hem maar komen, want ik geloof in de verrijzenis... dan... ja dán zie je Pasen voor je ogen gebeuren. Dan sterft een menselijk lichaam met al zijn ambities, gevoelens en verlangens, ja, zelfs iemands warmte verkilt, maar je ziet dan in zo iemand een verheerlijkte mens terugkomen. Die uitstraling heb ik daar in het ziekenhuis gezien. En werkelijk, dan zie je wat genade is, hoe concreet Christus leeft in een mens, hoe de Geest niet alleen vroeger werkte, maar ook nu: als iemand zo kan heengaan. "Ik leef niet meer, maar Christus leeft in mij", zegt Paulus ergens. In het uur van sterven blijkt pas hoe waar dat is. Daar kan iedere gedoopte een getuige van Pasen worden, een leerling in Jeruzalem...

Als mensen zo sterven, is hun getuigenis voor de omgeving zo krachtig, dat zelfs mensen van wie je het niet verwacht zo sterk worden als een beer. Verdriet wijkt voor rust, opstandigheid voor opstanding, onbegrip voor... geloof. Diepe indruk maakt de overledene, zo diep, dat het een mens opheft boven zichzelf. Maar ook de nabestaanden maken dan diepe indruk. Zelfs merk je, dat het hen zelf open weet te confronteren met hun eigen uur van de dood, dat ze alvast kracht krijgen voor als het zelf zover is...

En nu vier ik vandaag met u Pasen, en hopelijk niet de laatste keer. De laatste keer wil ik zelf meemaken, maar dan voorgoed. Het is voor mij, mede dankzij de ervaringen met hele concrete getuigen, hele gewone mensen, heel anders, veel sterker. Want als ik de leerlingen hoor en zie, en hun getuigenis hoor, ja, dan klinken er meer overtuigende paaservaringen mee. De Heer leeft. Jazeker. Is Pasen, is de verrijzenis te bewijzen? Jazeker. Niet wetenschappelijk, maar dat is ook niet het echte leven. Als je in je leven echter mensen ontmoet die zelf hun dood in Christus beleven, met gevouwen handen; als je mensen ontmoet die door hun eigen gevoelens heen geloven, dan heb je levende bewijzen gezien. Hoe vaak heeft u in uw leven al zó Pasen gevierd? Zalig Pasen als u dát wilt meemaken. Zalig Pasen als u zelf zulke ervaringen heeft meegemaakt. Zalig Pasen, nu en in het uur van onze dood. Amen.