Paaswake

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
In het paasevangelie hoor je vier maal het woord ‘vrees'. Dat zou je niet verwachten. Het ging toch om een boodschap die al eeuwen het toppunt van ‘blijde boodschap' mocht heten? Maar het verhaal begint met een aardbeving, en het wordt vooraf gegaan door Goede Vrijdag, die dag dat het donker werd op klaarlichte dag... Paasverhalen staan nooit op zichzelf; ze zitten onlosmakelijk vast aan verhalen van lijden en dood. Maar in het donker en het lijden klinkt het woord: ‘vreest niet'.

Pasen zegt: Het leven eindigt niet bij Goede Vrijdag-verhalen. Welis­waar kan het opeens of juist slepend traag donker worden in je leven. Het verlies van je werk, een eind aan een relatie, de permanente zorg voor je kind dat het leven niet aankan, de angst voor een kwaadaardige ziekte... Zoveel duisternis die over onze dagen daalt. Wie weet er niet van? En soms is de dood ermee gemoeid. ‘God, mijn God, waarom heb je ons verlaten?'. Een kind, waar je bijna negen maanden op gewacht had en dat dood ter wereld kwam. Je levensgezel, die je ook op hoge leeftijd niet kunt missen. Goede Vrijdag-verhalen, geschreven in woor­den en dagen van ons leven, van onze wereld. U hebt ze gehoord, de verhalen van de volkeren die op uittocht wachten, met het water van de zee aan hun lippen. En tegen het donker in een stem, (komend van de overkant?) die zegt: ‘Vreest niet. Houdt vol. Vertrouw. En doe wat gedaan moet! Ik ga met jullie mijn omweg. Ik ga naar bevrijding. En er is geen weg terug'. Stemmen die het donker doen breken. Vlammen in de nacht, een vuurzuil voor je uit. Mensen die zeggen: ‘We hadden het nooit aangekund, zonder de steun van zovelen. We zijn de parochie en vooral het koor enorm dankbaar voor alle steun die we van velen mochten ondervinden'. Of op een moment dat je niet weet waar je het zoeken moet van angst, is er het tegenbericht: je kunt altijd bij ons te­recht. Je hoeft je nooit alleen te voelen, want wij zijn er. Familie waar je aan kunt schuiven. En je beste vrienden zijn binnen een dag terug van hun wintersportvakantie. ‘Vreest niet, en als er gevreesd moet worden vrezen we samen. Verrijzenis die geschreven wordt, in ons persoonlijk leven, maar ook in verhalen van het volk. In Oost-Europa, In Zuid-Afri­ka, Noord-Ierland, de Westbank... Van muren die weg blijken te kun­nen, van gevangenen die na tientallen jaren vrijkomen en als een Mozes het volk leiden. Vreest niet...Want de angst is niet het laatste. Ik neem de angst niet weg. Ik ga met je mee, er doorheen. En in de meest uitzichtloze politieke situaties komt beweging. En God zal uiteindelijk zijn volk bevrijden. We zijn op weg, door het duister naar het licht. Er is geen weg terug en bij elke grens, ook bij de laatste, is er die stem: Vreest niet. Hij kent ons lijden. Hij kent onze namen. Hij is afgedaald om ons te bevrijden. ‘Ik ben bij je', is zijn naam. Hij stuurt mensen naar mensen in nood. Wij belijden Hem: liefde in ons en boven ons uit. Zo moge het zijn!...