# 2e Paasdag (2002)

- Auteur: Hein Jan van Ogtrop
- Datum: 31 maart 2002
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · Paasmaandag · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/paasmaandag/2e-paasdag-2002/


De eerste lezing van zojuist was afkomstig uit het boek Handelingen.
Vlak nadat de heilige Geest als een wervelende wind op de leerlingen
van Jezus was neergedaald, gaan ze allemaal naar buiten.
De angst en de twijfel die ze hadden gevoeld, nadat Jezus was
gestorven, de redenen waarom ze zich hadden opgesloten in een kamer met
de deuren stijf dicht – het was verdwenen als sneeuw voor de zon. En in
een taal die iedereen kon verstaan spraken ze tot alle inwoners van
Jeruzalem: De woorden van de profeet Joël gaan in vervulling! God zal
zijn Geest uitstorten over alle mensen, mannen en vrouwen zullen
profeteren, de jongeren zullen visioenen zien, en de ouderen zullen
dromen dromen. Een pinksterverhaal. Vandaag vallen Pasen en Pinksteren
op één dag.

Maar
zo gek is dat ook niet, want in de evangeliën liggen Pasen en
Pinksteren dicht bij elkaar. In het evangelie van Johannes wordt het
bijna in één adem verteld. Als Jezus daar een paar dagen na zijn dood
voor het eerst verschijnt in de kamer waar zijn leerlingen bij elkaar
zitten, groet hij ze met de woorden: ‘Vrede zij u’. Vervolgens toont
hij hen de wonden in zijn handen en zijn zijde, en zegt dan tegen hen:
‘Zoals de Vader mij gezonden heeft, zo zend ik u.’ En vervolgens blies
hij over hen, terwijl hij zei: ‘Ontvangt de heilige Geest.’

In
de kerkelijke traditie is het Paasfeest en het Pinksterfeest uit elkaar
gehaald. Vijftig dagen na Pasen vieren we Pinksteren, ongeveer op het
moment dat de joden het wekenfeest vieren, de herinnering van de gave
van de Tora op de berg Sinaï. Het Pinksterfeest is het feest van naar
buiten treden, van aan de slag gaan, met de tien woorden zijn
richtingaanwijzers die de weg kunnen wijzen. Pinksteren is echt durven
geloven, en wie echt durft te geloven, zal het niet bij woorden alleen
houden; die zal ook tot daden willen komen, met de hoop die in hem of
haar is, werkelijk gaan leven.

En Pasen kan niet zonder
Pinksteren. Want hoe beleef je anders de paasnacht, als in een donkere
kerk achterin het paasvuur begint te branden, en het licht van de
paaskaars zich over de hele kerk verspreidt? Wat moet je met de
boodschap dat Christus is verrezen, dat de dood het laatste woord niet
had, ook niet hoeft te hebben in onze wereld? Zonder geestkracht,
enthousiasme, nieuwe moed zijn het loze gebaren, lege woorden.

Dit
jaar, op het moment dat over de hele wereld het paasfeest gevierd
wordt, is de situatie in het heilige land zelf dramatisch te noemen.
Dagelijks vinden er aanslagen plaats, angst en woede heersen. De hoop
op een kentering lijkt elke dag verder de bodem in te worden geslagen.
En dan Pasen gaan vieren. Licht ontsteken in een pikdonkere kerk, en
elkaar toezingen dat licht de duisternis zal doorbreken. Dan moet je
toch eigenlijk wel lef hebben. Durf dat maar eens serieus te beweren in
de wereld waarin wij leven.

Maar dat is wel wat er gebeurd is.
Een kerk vol mensen speelde afgelopen paasnacht weer samen dat heilige
spel, van licht en donker. In vrome ernst luisterden we samen naar de
bijbelse verhalen op de meest krachtige manier getuigen van leven dat
sterker is dan de dood. Het verhaal over hoe God de wereld schiep en
bedoeld heeft als een plaats waar het goed is, over een volk dat door
het water de weg naar de vrijheid vindt, over een dal vol dorre
doosbeenderen dat tot leven komt, omdat een mens de doodse stilte durft
te doorbreken. Het vieren van Pasen is geen vlucht uit de realiteit,
het is geen kwestie van zweverige kretologie. In de bijbel staan
verhalen van mensen die met beide benen op de grond staan. Die weten
dat met het uitroepen van het halleluja in de wereld de Sjaloom nog
niet overal doorgebroken is. We hoorden zonet een stukje uit het
evangelie volgens Mattheüs, over hoe de vrouwen in grote vreugde van
het lege graf weglopen, en hoe de leerlingen Jezus weer ontmoeten en
zijn voeten omklemden. Direct daarna horen we echter ook hoe de geest
van Pasen nog niet alomtegenwoordig is. We horen hoe de samenzwering
tegen Jezus zelfs na zijn dood nog niet ophield, en dat er
steekpenningen werden betaald om het gerucht de wereld in te helpen dat
Jezus door zijn vrienden uit het graf gestolen zou zijn. En in het boek
Handelingen is te lezen, dat de volgelingen van Jezus het ook nog
moeilijk kregen, toen ze zonder hun geliefde inspirator zelf het land
introkken, om in zijn geest verder te gaan.

In de paasnacht, en
op eerste paasdag, en ook vandaag weer komen mensen hier samen in de
kerk om een verhaal van hoop te horen. Een verhaal van hoop dat de
realiteit niet wil ontkennen van de wereld waarin wij leven, en waarin
het er zo vaak hopeloos aan toe schijnt te gaan. Maar net zoals
hopeloosheid en moedeloosheid gevoelens zijn waarmee mensen elkaar
kunnen aansteken, zo zijn ook gevoelens van hoop dat. Minstens net zo
sterk als de treurigheid die er in onze wereld bestaat, is het
verlangen van mensen om daar wat tegenover te stellen. Het verlangen
naar een betere wereld, dat mensen in zich willen laten voeden, en
waarvoor ze telkens weer naar kerken en gebedsruimtes zullen komen, en
naar geweldloze demonstraties en naar wat voor bijeenkomsten dan ook,
waar mensen hoop met elkaar delen, opdat het zich zal vermenigvuldigen.

Vanuit
die Geest van hoop wens ik u allen een zalig Pasen toe. Opdat wij
werkelijk getuigen zijn van het licht dat doorbreekt in de duisternis,
en opdat wij mogen geloven, dat wij ieder dragers van dat licht in onze
wereld kunnen zijn.

Amen

