# OLH Hemelvaart A - 2005

- Auteur: Auteur onbekend
- Datum: 2 mei 2005
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · Olh hemelvaart · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/olh-hemelvaart/olh-hemelvaart-a-2005-auteur-onbekend/


Beste vrienden,

Onze-Lieve-Heer
Hemelvaart is heden ten dage een feest dat ver van ons bed staat. Voor
de meeste mensen is het enkel een extra dag vrijaf. Maar het 'waarom'
van dit feest is volkomen in de vergeethoek geraakt. Op veel parochies
is het trouwens Eerste Communiefeest of Vormsel en dat is handig
meegenomen want zo moet je niets zeggen over de ten hemel opneming van
Jezus Christus. Nochtans is het een belangrijk feest dat ons heel wat
leert over wie God, wie Jezus Christus is. Ik plaats het even in het
geheel van de Blijde Boodschap.

Met
Kerstmis hebben we gevierd dat God mens geworden is. Jezus ziet er uit
als elk mensenkind maar van bij het begin stellen mensen zich de vraag:
Wie is Hij toch?

Wie
is die vreemde man die zieken geneest en zondaars bevrijdt. Die vragen
leven in heel het Evangelie. We zien dat een klein groepje mannen en
vrouwen stilaan ontdekken wie Jezus eigenlijk is. Hun geloof in Hem
groeit langzaam. Het dreigt echter verloren te gaan wanneer ze Hem zien
gekruisigd worden. Maar met Pasen verandert die twijfel echter in
vreugde en hoop wanneer ze mogen ontdekken dat Hij verder leeft. Jezus
verschijnt aan zijn leerlingen nog veertig dagen. In die tijd doet
Jezus hen tenvolle begrijpen wie Hij is. Hij maakt hun geest
toegankelijk voor de Schriften, zoals het in het Evangelie staat. Dan
zit Jezus' tijd erop.

Hij
kan terug naar Zijn Vader gaan. Met een gerust hart: Hij heeft zijn
vrienden voldoende begeleid en genoeg meegegeven opdat zij zijn droom
kunnen verder helpen realiseren.

Ze
weten nu dat Hij verder leeft en dat Hij hen nooit in de steek zal
laten; maar dat zij geroepen worden om zijn droom te realiseren en dat
is hun vreugde. Maar mensen blijven mensen: zwak, soms zo sterk
twijfelend aan zichzelf. Daarom zal Hij hen binnen tien dagen met
Pinksteren zijn Geest zenden: een Helper, Diegene die hen steeds weer
opnieuw courage en sterkte zal geven. Hemelvaart, beste vrienden, is
bijgevolg het eindpunt van een opvoedingsproces. We kunnen het
vergelijken met wat zoveel ouders al hebben meegemaakt.

Ze
krijgen kinderen en voeden hen met vallen en opstaan op tot volwassen
mensen. Op een bepaald moment nemen die kinderen en ouders afscheid van
elkaar, bijvoorbeeld door het huwelijk: net zoals in het
hemelvaartsgebeuren een afscheid maar ook een blij nieuw begin: door de
opvoeding zijn de kinderen nu in staat om zelfstandig door het leven te
gaan; om de dromen van de ouders op hun manier waar te maken. De ouders
zijn weg, maar zijn er eigenlijk nog altijd. Ze zijn er nu als helpers;
veel grootouders zullen weten wat dit betekent. En het doet deugd de
kinderen nog eens in huis te hebben. Laat het een vergelijking zijn:
God zal ook wel heel blij zijn dat wij zijn kinderen Hem nog wekelijks
willen ontmoeten in de Eucharistieviering. Daarop voortdenkend geef ik
u graag nog een andere vergelijking mee.

De
geschiedenis heeft het zo gewild dat priesters zo'n beetje Jezus'
plaatsvervangers op aarde zijn geweest. Heel het geloofsleven was en is
rond hen gecentreerd. Nu wordt er al jaren gezegd dat alle mensen
geroepen zijn om hun geloof te verkondigen, door te geven maar het is
een feit dat zolang er nog voldoende priesters zijn deze taak vooral
aan priesters wordt over gelaten. (ik zie voor mij heel hardwerkende,
edelmoedige priesters) Totdat ze wegvallen (bij wijze van spreken:
totdat ze ten hemel opstijgen), dan zie je soms dat bloeiende parochies
woestijnen worden want heel het geloofsleven stond of viel met die
priester. In de lijn van het Evangelie is die succesvolle priester dan
tekort geschoten. Hij heeft nooit zoals Jezus van zijn parochianen
volwassen gelovigen gemaakt die zich verantwoordelijk weten om het
geloofsleven in stand te houden. In de komende jaren zal het wellicht
op veel parochies hemelvaart zijn wegens het tekort aan nieuwe
priesterroepingen. Laten we ons daarbij niet focussen op zij die zijn
heengegaan maar op zij die achterblijven en een nieuwe Kerk kunnen
laten geboren worden. Iets negatiefs, een tekort, kan op lange termijn
een zegen zijn. Want op veel plaatsen, ook in ons ziekenhuis, is de
pastoraal een samengedragen verantwoordelijkheid tussen priester en
leken geworden. En ik denk dat dit echter en rijker Kerk-zijn inhoudt.
Wie zou ik zijn zonder mijn collega, de zusters en andere medewerkers ?
Het belangrijkste is dat we elkaar blijven bemoedigen en steunen in
onze taak en roeping om zieken bij te staan.

Laat
deze bezinning op het hemelvaartsgebeuren daartoe een bijdrage zijn.
Dan wordt Hemelvaart zoals bij de eerste leerlingen een vreugdevol
feest, in plaats van een droevig afscheid.

