# Hoe ver is de hemel van ons vandaan? (2008)

- Auteur: Wim Heuver
- Datum: 13 april 2008
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · Olh hemelvaart · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/olh-hemelvaart/hoe-ver-is-de-hemel-van-ons-vandaan-2008/


Wij verbinden de hemel gemakkelijk met iets, dat pas na
de dood aan de orde is. En als je moet afgaan op
opiniepeilingen, dan zijn er steeds minder mensen die
geloven dat er een leven achter de dood is; dat er een
hemel is. Maar ook als dat geloof er wel is, hoop je
allicht dat de dood nog op zich laat wachten. Er lijkt
niet te ontkomen aan de conclusie, dat de hemel voor de
mensen van onze eeuw hooguit een werkelijkheid-op-afstand
is.

In de Schriften is dat anders. Daar horen hemel en
aarde bij elkaar; ze worden telkens in één adem genoemd.
Meteen al in de allereerste regel van de Schrift: in het
begin schiep God de hemel en de aarde. En dat gaat zo door
tot het allerlaatste Bijbelboek, het boek van de
Openbaring; daar wordt gesproken over de nieuwe hemel en
de nieuwe aarde.

Dat wil natuurlijk niet zeggen dat de Schrift geen
enkel probleem heeft met de hemel. De goede orde van Gods
schepping, hemel en aarde, wordt vaak genoeg verstoord, de
Schrift is daarvan doordrongen.

Er zijn mensen die aan de aarde genoeg hebben; ze
geloven alleen in harde feiten; en ze kunnen zichzelf wel
redden met hun eigen menselijke kracht; en anders maar
niet. Voor hen is God een illusie en de hemel een
zoethoudertje. Een aarde die de hemel wil uitschakelen.

Er zijn ook mensen, die zichzelf goddelijke krachten
toemeten. Ze beschouwen zich als almachtig, alwetend. Zij
maken geen fouten, want ze wanen zich onttrokken aan de
zwaartekracht van de aarde. Grootheidswaanzin, omdat ze de
werkelijkheid niet erkennen van de aarde die onder de
hemel staat.

De Schrift tekent ons Jezus’ Hemelvaart; dat betekent
dat door Jezus de verstoorde verhouding wordt hersteld;
door Jezus worden hemel en aarde verzoend; wordt de
scheppingsorde hernomen.

Geloven in die Hemelvaart van Jezus houdt in dat een
mens de beperktheid van het aardse bestaan erkent en er in
zijn leven rekening mee houdt. Dat hij geen God is, en ook
niet als mens zelfgenoegzaam is. Wij zijn mensen die leven
onder Gods hoede.

Geloven in de orde van de schepping en verlossing
betekent ook dat voorlopig onze aarde de hoofdaandacht
krijgt; want op deze aarde leven we nú. Mannen van Galilea,
wat staan jullie naar de hemel te kijken, waarschuwen de
twee mannen in witte kleren. Niet omdat deze aarde het
belangrijkste is, maar omdat God deze aarde aan onze
zorgen heeft toevertrouwd.

Verondersteld wordt dat we die taak volbrengen in het
geloof dat God ons wil opnemen in zijn geluk, zoals Hij
Jezus heeft doen opstijgen naar de hemel; op het uur,
waarover de hemel beslist.

