Zevende zondag van Pasen (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden
In het evangelie dat zojuist is voorgelezen hoorden we dat Jezus bad voor de zijnen maar niet voor de wereld. Dat klinkt toch vreemd. Je zou verwachten dat Jezus vooral voor de wereld zou bidden en niet alleen maar voor dat kleine groepje volgelingen dat een paar jaar met hem meegetrokken was.
Natuurlijk namen zij een bijzondere plaats in in zijn leven: zij zijn degenen die zijn boodschap, zijn idealen, verder moesten dragen als hij er niet meer was, en dat moment was heel nabij. En hij wist dat zij niet zulke sterke persoonlijkheden waren, niets menselijks was hen vreemd, of misschien moet je zeggen: niets werelds was hen vreemd.
De term wereld staat bij de evangelist Johannes voor de mensen die toegeven aan het kwaad: de wereld van het kwaad waarin mensen ontsporen, niet trouw zijn aan Gods bedoelingen maar hun eigen wegen gaan, vaak het heel verdrietige gevolgen. Niets werelds was hen vreemd, daarom bad Jezus speciaal voor hen, dat kleine groepje van zijn leerlingen, opdat zij trouw zouden blijven, zoals hij trouw was aan zijn roeping. Maar zijn gebed werd niet verhoord: ze zouden al heel gauw ontsporen: Judas zou hem verraden. Petrus verloochende hem en rest sloeg op de vlucht. Niets wereld was hen vreemd.
Dat geldt niet alleen voor dat kleine groepje volgelingen van toen, maar het geldt evenzeer voor christenen van alle tijden. Het geldt ook voor de Kerk van Jezus, voor dat instituut waarin de volgelingen van Jezus verenigd zijn. Steeds weer zie je ook Jezus' volgelingen ontsporen en in feite ontrouw zijn aan zijn idealen.
Dit weekend, 4 en 5 mei, staat in het teken van de bevrijding, van het einde van de tweede wereldoorlog. Daarbij denken we aan de ontsporing van het nazisme en vergeet niet: de meeste nazi's waren christenen, volgelingen van Jezus. We denken aan het Holocaust, de moord op 6 miljoen joden, en de meeste daders waren christenen.
Er waren in die jaren slechts een beperkt aantal volgelingen van Jezus die hun stem durfden te verheffen tegen deze misdaden tegen de mensheid. Maar wat toen gebeurde was totaal onchristelijk. Jezus heeft op die laatste avond van zijn leven gebeden dat dit soort ontsporingen niet zouden gebeuren onder de zijnen maar zijn gebed is duidelijk niet verhoord. Niets wereld is hen vreemd.
Als je kijkt naar de geschiedenis van het instituut Kerk, dan zie je dat die ook vaak ontspoord is in het grote machtsspel dat de wereld zo vaak, te vaak, beheerst. Pausen met politieke macht, machtiger dan koningen en keizers, bisschoppen als wereldse bestuurders over een bepaald gebied, met alle intriges en vormen van machtsmisbruik die je bedenken kunt. Dat heeft niets te maken met Jezus' idealen, het doet er alleen maar afbreuk aan. Het was onchristelijk. Ook hier werden Jezus' gebeden vlak voor zijn dood niet verhoord.
Misschien er zijn die zullen zeggen: dit is oude koeien uit de sloot halen, er is ondertussen heel veel veranderd. Dat klopt, er is veel veranderd, veel van die schrijnende wereldse praktijken bestaan niet meer. Maar ook nu zijn er christenen die zich nog heel werelds gedragen.
Te vaak komen ook nu nog Jezus' idealen in de verdrukking, omdat een wereldse mentaliteit nog zo'n grote invloed hebben. Ook nu doen volgelingen van Jezus nog dingen die haaks staan op zijn blijde boodschap. Ook nu kent de Kerk nogal wat tegenstellingen en gedragen de leiders zich soms wel een beetje dictatoriaal. Jezus heeft vast gebeden dat dit soort dingen niet zouden gebeuren maar zijn gebed is niet verhoord. Niets wereld is hen vreemd.
En toch moeten we verder kijken dan die wereldse kant. Ondanks alle ontsporingen die er geweest zijn, heel de geschiedenis door, ondanks alle kritiek die je ook vandaag kunt hebben op de Kerk van Jezus, leven zijn idealen nog steeds in gelovigen van hoog tot laag. Ook nu zijn er veel gelovige mensen die hun hart laten spreken, die zich inzetten voor de medemens in nood, die zich dienstbaar maken aan mensen die het moeilijk hebben, die bruggen proberen te bouwen tussen verschillende culturen en godsdiensten.
Dat is het wonder van de Kerk van Jezus, het wonder van zijn Geest die mensen blijft inspireren. En als je daarnaar kijkt, dan weet je ook dat Jezus toen toch niet voor niets gebeden heeft voor de zijnen.