Vanavond is het stil (2008)

Donderdag vierden we Hemelvaart:
Jesus in kracht gesteld, wij verder.
Hemelvaart –zeiden we toen- is een moeilijk feest.
Vooral omdat we het woord 'hemel' horen
in een bepaalde context die niet bijbels is.
Hemel is niet een verre, hoge plek. Hemel is iets anders:
de hemel is de woonplaats van God.
Niet uitgekozen omdat het zo'n verheven oord is
maar uit strategische overwegingen.
De hemel omspant heel de aarde.
De hemel is de hemel van de Heer
om zo de hele aarde aan de mensen te kunnen geven.

De apostel Paulus noemt zijn mensen soms 'burgers van de hemel'.
Daarmee zijn geen mensen bedoeld
die al met één voet in het graf zouden staan
maar mensen in het volle leven, die met beide benen op de grond staan
en weten wat er gedaan moet worden om Gods Koninkrijk
op aarde werkelijkheid te kunnen laten worden.

Jesus’ volgelingen zullen niet verbaasd
naar hun ten hemel gevaren Heer blijven staren
maar zelf worden ingeschakeld en... 
de Geest zal hen sterken.
Jesus is de nieuwe messiaanse koning  die zijn volk met actieve onderdanen
die voor Zijn programma willen kiezen, krachtig bij zal staan.

Daarom wordt aan het einde van Lucas' evangelie ook gezegd
dat zij na de Hemelvaart meegemaakt te hebben
met blijdschap naar Jeruzalem terugkeerden,
God loofden en voortdurend in de tempel verbleven.

Het gaat nu pas goed beginnen:
wacht af in blijdschap:
het zal gaan beginnen:
je zult vervuld worden van de Heilige Geest !

Van die blijde verwachting
hoorden wij vandaag spreken in de eerste lezing.
Het hele gezelschap, mannen en vrouwen, is daar bijeen.
Vol vertrouwen op de grote dingen die komen gaan.

En hoe is het met ons?
'We geloven heus nog wel hoor'
zeggen mensen haastig als je ze ontmoet..
'maar we vinden het wel moeilijk in deze tijd.'
Ook voor ons in 2008 zal het pinksteren moeten worden maar hoe?

Kunnen wij die blijde verwachting nog wel opbrengen
van de leerlingen van toen? Eensgezind samen biddend met Maria
blij wachtend op de dingen die komen gaan ?

Tot onze troost
vertelt het evangelie van vandaag ons 
dat Jesus voor ons gebeden heeft.

Hij bad - en misschien is dat ook een troostende gedachte,
dat Hij dat ook nodig had -
om kracht voor zichzelf
opdat Hij zijn eigen roeping tot het einde toe te volbrengen.
Er zal veel van Hem gevraagd worden:
een trouw aan zijn opdracht tot en met de dood.

Maar het grootste gedeelte van het gebed is een bede voor Zijn volk.
Dat laatste is voor ons
die ons op pinksteren aan het voorbereiden zijn troostend.

Ik vindt dat erg troostend...
te bedenken dat Hij voor ons gebeden heeft
opdat wij stand houden door alles heen.

Wij worden niet aan ons lot overgelaten,
hoeven niet te zuchten en te kreunen
onder de zwaarte van onze levensopdrachten.

Er is er één die voor ons opkomt en aan ons denkt wat er ook gebeurt.
Hij bidt voor ons die op Hem willen bouwen.
Die uit durven zien naar een nieuwe toekomst, een nieuwe wereld.

Over die wereld gesproken:
er staat iets merkwaardigs in het evangelie
wat ons misschien een beetje schokt:
'niet voor de wereld bid ik U.'
Wat bedoelt Jesus daarmee?

Als er staat dat Jesus NIET voor de wereld bidt
wordt een heel bijzonder soort wereld bedoeld.
De wereld die wij helaas de gewone wereld noemen.

Die gewone wereld is de wereld waar het recht van de sterkste nog altijd geldt.
De gewone wereld is de wereld waarin het gaat om macht en aanzien.
Voor die wereld bidt Jesus niet.

Als je aan het Koninkrijk van God wilt bouwen zul je moeten beseffen
dat het 'niet van DEZE wereld' is.
Het is anders, het is nieuw.
Het gaat uit van het onmogelijke dat mogelijk moet zijn.
Het gaat uit van het losmaken van situaties die verhard zijn,
het vernieuwen van dingen die verkalkt zijn.

Morgen vieren we onze bevrijding…
altijd een beetje magertjes in Nederland, geen vrije dag.
De herinneringen komen naar boven aan de oorlogstijd:
er zijn er steeds minder die het nog uitgereid kunnen vertellen
maar de verhalen moeten verteld blijven worden om ons wakker te houden.

De gevoelens van hoop van die 5e mei 1945 moeten bewaard blijven
en tegelijkertijd moeten we blijven nadenken over die nieuwe wereld
zoals Jesus die voor ogen stond. Wat hebben we al gerealiseerd, wat niet.

Veel niet. Sommigen zeggen: eigenlijk niets.
Dat is gelukkig niet waar: de Verenigde naties zijn opgericht
in Europa zullen wij geen oorlog meer krijgen.
Maar er moet meer gebeuren:
een eerlijke verdeling van de welvaart, het uitbannen van de honger
het uitbannen van haarden van terrorisme vooral door nieuw initiatieven.

Vanavond zijn we stil en denken aan de slachtoffers.
Deze week was het ook JOM HASJOAH, dag ter gedachtenis
van de moord op de zes miljoen joden.
We zijn stil vanavond en denken erover na:
hoe is het in godsnaam mogelijk dat zulke dingen gebeurden
in ons zeigen beschaafde wereld.

En dan beseffen we ook:
hoe is het mogelijk dat er nog steeds zulke vredelijke dingen gebeuren
in ons midden. We bidden God om hulp
we wachten op de Heilige Geest.
Maar dat niet alleen:
die Geest kan alleen maar komen als er in ons hart de bereidheid is
ons te laten vernieuwen.

Hoe actueel is het meer dan duizend jaar oude lied:
Kom schepper Geest.
 de Geest die zacht maakt wat onbuigzaam is,
 die het kille hart koestert
 en die leidt wie zelf de weg niet vond.

Kom o Vrede na de strijd, kom maker van gerechtigheid
kom genezer van de ziel, kom trooster, kom vernieuwer.

Licht dat vol van zegen is, schijn in onze duisternis
neem de harten voor U in.
Was wat vuil is en onrein
overstroom ons dor domein
heel de ziel die is verstard
koester ons verkilde hart.

Kom met uw liefde in deze tijd
opdat de toekomst heilig zij
geef ons vreugde voor altijd.

Vanavond zijn wij stil
Gods Geest kan komen.   Zo zij het: Amen