7e zondag in de paastijd A (2005)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 201 niet laden
Op de laatste avond van zijn leven bad Jezus op een heel indringende wijze voor zijn leerlingen met wie hij een heel nauwe band had en die zijn levenswerk zouden moeten voortzetten. Hij bidt dat die verbondenheid blijvend zal zijn. In de eerste lezing hoorden we ook dat zij later bij elkaar bleven en vurig en eensgezind samen aan het bidden waren. Het gaat om verbondenheid in liefde, die voorwaarde is voor een leefbare gemeenschap die boven alles voorwaarde is voor elk gezin.
Het mooiste voorbeeld van liefdevolle verbondenheid vinden we in een moeder en haar kindje, of het nu Maria is of welke moeder dan ook, het is gewoon iets bijzonders. We vieren vandaag moederdag. De moeders worden in het zonnetje gezet. Al wekenlang heeft de reclame ons dat voorgehouden. Net als sinterklaas lijkt ook moederdag nog meer op een feest voor de winkeliers dan voor de moeders. Eigenlijk is dat jammer. Moeders eren met cadeautjes, daar is natuurlijk niets op tegen, dat verdienen ze zonder meer, maar als het daar bij blijft, dan doen we de moeders veel tekort.
Het beeld van een moeder met een kind op haar arm of op haar schoot heeft altijd iets vertederends. Het staat voor waarden als verbondenheid en wederzijds vertrouwen, van zorg en bezorgdheid, van warmte en geborgenheid. En dat zijn waarden die ook voor onze samenleving van wezenlijk belang zijn waarden die echter steeds meer in het gedrang dreigen te raken. Jammer genoeg gebeurt dat soms ook al in de gezinnen waar ouders het zo druk hebben met werk en geld verdienen dat ze hun kinderen niet die zorg en aandacht kunnen geven die ze verdienen.
Een moeder met een kind op haar armen heeft iets vertederends maar er is ook nog een andere kant van het moeder-zijn dat we niet mogen vergeten: De liefde die moeder en kind samenbindt is een verrijking voor beide maar die liefdevolle verbondenheid kan ook heel pijnlijke momenten kennen. Elk kind wordt geboren in pijn, die pijn is gauw genoeg vergeten, maar ze komt vaak weer terug, in allerlei vormen. Alles wat het kind overkomt aan pijn en narigheid, dat is pijn voor de moeder, en natuurlijk ook voor de vader, onverschillig of het kind twee of tien of 40 jaar oud is. Als het kind opgroeit en zijn eigen weg door het leven gaat kiezen, dan is dat niet altijd de weg die de moeder lief is, en ook dat kan pijn doen. Soms kan die liefdevolle verbondenheid onder zware druk komen te staan, maar in de meeste gevallen zal een moeder haar kind nooit laten vallen.
Die verbondenheid door dik en dun is iets dat onze samenleving aan het verliezen lijkt te zijn. De hechte gemeenschappen van weleer worden losser van structuur. Onze maatschappij lijkt steeds harder te worden, steeds meer egoïstisch verhoudingen tussen mensen worden steeds killer. Onverschilligheid, wantrouwen en soms zelfs regelrechte liefdeloosheid lijken steeds meer mensen van elkaar te vervreemden. Dat is een grote verarming in de samenleving.
Ook de rol van de moeders in het gezin is de laatste jaren veranderd. De tijd dat alle moeders full-time huisvrouw waren en er dus ook altijd voor de kinderen waren, is voorbij. De meeste moeders werken tegenwoordig, sommigen in een volle baan, anderen voor de paar dagen in de week. en daar is op zich niets op tegen. Ook vaders kunnen prima voor het huishouden zorgen en de kinderen de nodige zorg en aandacht geven. Maar twee full-time banen in een gezin kan in mijn ogen niet dan komt de liefdevolle verbondenheid ernstig onder druk te staan dan bestaat het grote risico dat de kinderen veel warmte en geborgenheid te kort komen en ook dat vaders en moeders van elkaar gaan vervreemden.
Het is op zich niet belangrijk wie de kostwinnaar is in het gezin, en wie er meer voor het huishouden en voor de kinderen zorgt. Maar waar het wel om gaat, is dat die liefdevolle verbondenheid er blijft, dat waarden als warmte, geborgenheid, liefde in stand gehouden worden, want als die in het gezin in de verdrukking komen wordt het ook koud en kil in heel de samenleving.