De diaken die preekt

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
Er zijn diakens die goed preken. Ik ken er. Er zijn er ook die niet goed preken. Vandaag zullen we zeggen, dat we met de functie van diakens op het verkeerde spoor zitten: diakens zouden beter de zorgendragers zijn van de marginalen, de armen en de zieken. Zij dienen de diaconie te dienen. Dat is hun eigenlijke roeping. In de praktijk zijn het te zeer altaardienaars geworden. En dat is hun eigenlijke roeping niet.

Is dat wel zojuist? Om het populair te zeggen: moeten wij vandaag niet van alle hout pijlen maken? Is het houdbaar en is het gezond zoveel zorg te besteden aan het rechtsgebied van de priester en de diaken en de leek? Ieder op zijn plaats? Hiërarchisch gezien is dat alles wel correct, maar is dat uiteindelijk zo belangrijk? Praten over eindverantwoordelijken, over het onderscheid tussen gewijde en niet-gewijde bedienaars van Gods heil, over leken op hún plaats... is dat de juiste vertaling van het geheim van de christenen? Wij zijn samen christenen. Wij moeten dat ook samen leren. Wij zijn onderweg naar 'samen'.

Filippus de diaken preekt dus. Hij was een overtuigde en hij zei dat ook. Waarom zouden wij hem dan het zwijgen moeten opleggen? Omdat hij de priesterlijke apartheid stoort? Is de priester zo apart? En als hij het is, is dat dan zo gezond? Is dat alles wel allemaal zo dringend nodig? En waarom? Om het geheel zichtbaar bijeen te houden? Om een bepaalde orde te dienen? In het Latijn en in het Frans wordt het priesterschap het sacrament genoemd van de orde. Dat is een curieus gegeven.

Wat hebben priesters te ordenen? Het leven van de gedoopten? Het waaien van de Geest? Kan dit wel in een wereld waarin zovele verschillende 'evangelies' op de openbare markt te koop staan? Ontstaat er te midden van al die stromingen niet een ‘ongeordende' beweging van mensen die buitenkerkelijk met God bezig zijn? Daar wordt gepreekt, luidop en stil gebeden, daar wordt gevast en gezongen zonder enig mandaat. Ik weet het wel, soms is dat wild en excentriek, soms is het extreem en goedkoop. Maar wie houdt het leven tegen en wie ordent het? Mogen we niet veronderstellen, dat het leven zichzelf ordent? En dat ooit de olie bovendrijft?

Filippus was een diaken en hij preekte. Hij preekte heel goed. Wie mag hem het spreken verbieden? Wie kan ons verhinderen samen te komen om te bidden? Wordt een gemeenschap van christenen niet gemaakt en gesticht door mensen die zich laten leiden door de Geest? Werden wij niet in hem gezegend om de wereld tot zegen te zijn?

Leidt het Kerkepad vandaag niet langs vele mensen die nooit moe worden het goede te doen? Zij houden Gods lamp brandend voor de wereld. Zij leren ons, dat Jezus de Messias is. Dat leerde ook Filippus. Nadien kwamen Petrus en Johannes en de messias-mensen werden gedoopt. Kan dat niet een beeld zijn van de Kerk? Dat wij het goede ten doop houden?

En gelukkig zijn omdat het goede gebeurt!