Volwassenverklaring

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 233 niet laden
In de evangelietekst van deze zondag, de laatste voor de he¬melvaart, zegt Jezus zijn leerlingen wat het resultaat is van hun groei in hun verhouding tot hem. Ze zullen met zijn geest zijn. Het is die geest die in hen in haar volheid onthuld zal worden als hij een¬maal van hen weg is. Het is op die manier dat hij tegelijkertijd ook nooit weg zal zijn. Ze zullen vanuit die geest leven.

Dat klinkt mysterieus. Er blijft iets geheimzinnigs hangen over veel van de teksten van Johannes. Toch zijn er in ons dagelijkse leven wel analogieën te vinden voor wat hun overkomt. Het gaat hier om een groei naar volwassenheid, parallel aan wat ons overkomt in onze ontwikkeling ten opzichte van onze ouders en opvoeders. Tenminste, als alles goed gaat. Dat het Jezus om een dergelijke ontwikkeling gaat is op te maken uit het woordje ‘dan' dat hier ge¬bruikt wordt. Er is dus een ‘nu' en een ‘later' of ‘vervolgens'. Derge¬lijke opmerkingen zijn er ook later in zijn betoog te vinden, bijvoor¬beeld als hij spreekt over een baby die geboren zal worden (16,21), en vooral wanneer hij hun uitlegt dat het goed voor hen zal zijn als hij weg is. Als hij niet gaat zullen ze geen weet krijgen van de geest in henzelf. ‘Als ik niet ga, zal de geest nooit tot jullie komen' (16,7).

Uit de evangeliebeschrijvingen van hun relatie tot Jezus blijkt dat hij het middelpunt van al hun aandacht is. Hij kan alles, hij doet alles, hij weet het allemaal, soms hebben ze wel moeilijkheden met wat hij hun vertelt en ook wel met wat hij doet, maar uiteindelijk vormen ze een soort ‘fanclub' rond hem. Een dergelijke houding is niet precies volwassen. Het kenmerkt meer de jonge tiener. Het is een soort van dweperigheid waarin je jezelf verliest. Het heeft iets te maken met een groeiende identiteit. Voor een tiener is dat een stap verder dan het alleen maar ‘kind' zijn. Een kind - en hoe jonger het is, des te meer is dat het geval - is geheel afhankelijk van de ouders, van de moeder en van de vader. Het is niet alleen afhankelijk, maar dient ook te gehoorzamen, om in de vreugden en gevaren van het leven ingewijd te worden. Er moet zo veel geleerd worden.

Maar er komt een ogenblik - nogmaals: als het allemaal goed gaat - dat die moeder- en vaderbindingen verbroken worden. Het kind, dat eerst naar school gebracht wordt, gaat op een goede dag daar alleen naar toe. Jezus hield op ‘kind' te zijn, toen hij twaalf was en in de tempel achterbleef. Iets waar vooral Maria moeite mee had. Ze bleef er over door piekeren.

Toch houd je niet op kind van je ouders te zijn. Je vader blijft je vader en je moeder blijft je moeder. Ergens dient die afhankelijkheid zelfs behouden te blijven. Maar er is een verdere stap gemaakt. De tiener gaat in die nieuwe onafhankelijkheid andere verbanden aan met leeftijdgenoten en hun ‘idolen'. Als de ouders verstandig zijn beginnen ze op dat ogenblik die rol mee te spelen. Ze commanderen niet meer, maar geven redenen voor wat ze vragen, en ze praten met hun opgroeiende kroost. Ze worden een soort oudere kameraden en leeftijdgenoten. Maar ook dat verandert weer. Er komt het moment dat een ouder zegt: ‘Die beslissing moet je zelf nemen. Je weet hoe ik erover denk en wat ik ervan vind; je weet welke normen en beginselen ik zou hanteren, maar nu is de beslissing aan jou!' Als opgroeiende vrouwen of mannen tot die volwassenheid komen, betekent dat ook weer niet dat ze hun eerdere verbanden verliezen. Ouders blijven ouders, maar weer is men een stap verder in het leven.

Iets dergelijks vinden we hier in deze laatste vermaning die Jezus hun geeft voor zijn vertrek, daarom vieren we Hemelvaartsdag juist als een feest. Hij zal dan weg zijn. God zij dank! Wij kunnen op een nieuwe manier onszelf zijn! Ze weten wie hij is, ze kennen zijn normen en principes, hij heeft hun alles verteld wat ze dienen te weten, met dat alles dienen ze nu zelfverder te gaan. Verder gaande zullen ze zelfs zaken ontdekken die hij hun nu niet eens uit kan leggen. Waarheden waar ze alleen maar zelf achter zullen kunnen komen. Het betekent niet dat hun verband met hem verbroken wordt. Integendeel, het wordt veel intiemer en persoonlijker. Het betekent ook niet dat we niet meer ‘bij de vader' zijn; omdat we nu al zijn zoals hij is, zijn we dat meer dan ooit...