# Vrijmoedig leven vanuit het Paasgeloof (2008)

- Auteur: Colm Dekker
- Datum: 19 april 2008
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · 5e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/5/vrijmoedig-leven-vanuit-het-paasgeloof-2008/


In onze opleiding hadden wij een docent die er
enigszins schande van sprak dat wij in de hele Paastijd geen letter
Oude Testament lezen. Hebben we dan niet naar Jezus geluisterd,
bijvoorbeeld naar het verhaal van de Emmaüsgangers? Daar staat toch
heel duidelijk dat Jezus ze uitlegt wie hij is "vanuit heel de Schrift,
te beginnen met Mozes en alle Profeten." (Lucas 24, 27) En wat doet
onze kerk? Juist in de Paastijd lezen we alleen maar Nieuwe Testament!\
\
Misschien dat ik daarom tot dit jaar een zekere weerstand moest
overwinnen, als we in de Paastijd in de eerste lezing uit de
Handelingen van de apostelen lezen. Pas dit jaar, een paar weken
geleden gaf iemand bij de gemeenschap van Sant'Egidio ons de tip: "Je
moet Handelingen eens gaan lezen." De afgelopen weken heb ik daarom
voor mezelf eens gewoon hele stukken daaruit gelezen. Ik kan alleen
maar zeggen: het is zeer de moeite waard.\
\
Het beeld dat ik uit (de eerste hoofdstukken van) de Handelingen van de
apostelen krijg van die groep eerste leerlingen van Jezus na zijn
verrijzenis, is: \
Het is echt een gemeenschap van mensen van na Pasen en Pinksteren, die
nergens meer bang voor zijn maar heel eensgezind het leven delen,
gedragen door de kracht van de verrijzenis van Jezus en de komst van de
Geest. Ze leren in een geheel nieuwe situatie de Schrift (als) nieuw
verstaan en toepassen. Er gaat een enorme kracht uit van hun geloof en
hun enthousiasme. Ze weten dat ze het niet zelf doen, maar dat het de
kracht van God is, dezelfde kracht die ze eerder in Jezus aan het werk
hebben gezien, die hem uit de dood heeft doen opstaan, die nu in hen
aan het werk is, in zijn Naam.\
Hij is weggegaan om plaats te maken voor hen. Zij doen nog grotere dingen dan Jezus, omdat hij bij de Vader is.\
\
Daarmee vergeleken zijn wij - als ik aan mezelf denk - een ingedut en
ingezakt zootje. We doen wat we nu eenmaal zo gewend geraakt zijn. Het
geloof en de kerk zijn een apart onderdeel van ons leven. Natuurlijk
weet ik ook wel dat deze vergelijking ook oneerlijk is, want zij hadden
nog het enthousiasme van het begin, verschillende van hen hadden Jezus
zelf nog meegemaakt, én zij leefden nog in de verwachting dat ze in het
einde van de tijden leefden.\
\
Maar misschien zijn dat dan ook wel de twee dingen die wij van hen
zouden kunnen leren om weer net zo'n sprankelende enthousiaste kerk te
zijn, waar mensen van alle leeftijden en culturen zich door
aangesproken weten: \
1. leven alsof we nog maar een korte tijd te gaan hebben: kortom, dat
we het nu moeten waarmaken, nu moeten doen wat we met ons leven willen\
2. leven in enthousiasme en vitaliteit, gevoed door een directe band
met Jezus: wij zijn met hem tot leven gewekt, en hij is met ons al de
dagen van ons leven. Wij leven in ons leven zíjn leven, hij leeft in
ons.\
\
Die idealen van het begin van het christendom zijn uiteindelijk ook
onze idealen, niet alsof het nog steeds de eerste eeuw is, maar aan ons
de schone taak om ze actief samen vorm te geven in onze 21e eeuw.\
\
Laten we het maar eens proberen.\
Hoe zou Jezus omgaan met de grote vraagstukken van onze tijd, van onze
maatschappij, als hij nu bij ons was, als we serieus nemen dat hij ook
voor ons de weg, de waarheid en het leven is? Niet krampachtig, niet
door elkaar de maat te nemen of onszelf en elkaar onmogelijke eisen op
te leggen, maar net als de eerste leerlingen, vrijmoedig, een prachtig
woord, als we die twee delen verstaan: vrij-moedig, in grote vrijheid
en met lef. We verstoppen onszelf niet meer, maar laten zien wie we
zijn, en waar we voor staan. Zo kunnen we samen met Jezus kijken naar
onze samenleving en met hem nadenken over integratie, eenzaamheid,
armoede, onverschilligheid, én hoe Gods bevrijdende boodschap van
liefde en gerechtigheid steeds minder gekend en verstaan wordt.\
\
Om er maar één als voorbeeld te nemen: wij kennen allemaal eenzame
mensen, en misschien zijn we het zelf wel. Daar kunnen we naar kijken
als een maatschappelijk verschijnsel, dat er in onze tijd nu eenmaal
bij hoort, dat wel heel vervelend is, maar dat ik ook niet op kan
lossen. Óf we kunnen het er samen over hebben wat wij wél kunnen doen,
hoe wij onze bijdrage kunnen leveren. Het wordt al minder massief, als
we niet op de eerste plaats spreken over dé eenzaamheid, maar concreet
over eenzame mensen die wij zelf kennen. Dan kunnen we met onszelf of
onder elkaar afspraken over maken. Als ik bijvoorbeeld één uur per week
vrij maak, kan ik een paar keer in de week een kwartier bij iemand in
de buurt op bezoek. Daarmee is het probleem van de eenzaamheid de
wereld niet uit, maar voor die ene mens maakt dat ene kwartier wel een
wereld van verschil. Je leert elkaar beter kennen en sluit vriendschap,
en waar dat gebeurt ontstaan allerlei nieuwe mogelijkheden om weer met
anderen in contact te komen. Overigens is dit geen willekeurig
voorbeeld, maar het werkt zo in de praktijk van Sant'Egidio.\
\
De eerste christenen leven vanuit het enthousiasme van hun Paasgeloof.
Dat is voor hen én hun omgeving echt een bevrijdende boodschap. Zij
maken geen onderscheid tussen hun geloof aan de ene kant en het
dagelijks leven aan de andere kant. Vanuit hun geloof helpen zij de
armen, geven geld en eten, vanuit de gemeenschap. Dat wil niet zeggen
dat alles altijd goed gaat, dat er nooit geklaagd wordt. We horen
vandaag bijvoorbeeld dat er in de gemeenschap wordt geklaagd dat de
Aramees sprekende Joodse arme mensen worden voorgetrokken boven de
Grieks sprekende armen. Dat probleem wordt serieus genomen, omdat die
arme mensen geholpen moeten worden; omdat ze geen twee groepen binnen
hun ene gemeente tegenover elkaar willen hebben staan; omdat het gebrek
aan aandacht anders een belemmering wordt voor het verstaan van de
blijde boodschap. Het probleem wordt dus serieus genomen en opgelost,
door er mensen voor aan te stellen, diakens, zonder dat het
gezamenlijke leven vanuit het gebed en het Woord van God hieronder
lijdt. Het gaat om de combinatie.\
\
Toegepast op onze kerk en onze parochie vandaag: als kerk leven wij
vanuit het gebed en het Woord van God. Wij hebben dus mensen nodig die
zich toeleggen op de liturgie en zich daarvoor verantwoordelijk weten.
Op dezelfde manier hebben we mensen nodig voor de diaconie, die er voor
zorgen dat niemand in onze kring en buurt iets tekort komt. Dat is bij
ons de PCI, en dat zijn de werkgroepen, zoals bijvoorbeeld de mensen
van de Zonnebloem, die door hun bezoeken aan zieken de diaconie met
grote trouw in praktijk brengen. In onze parochie mogen deze
activiteiten best wat zichtbaarder worden. Kerk zijn is meer dan de
viering op zaterdagavond en zondagmorgen.\
\
Zoals Jezus vorige week zei: IK BEN de deur, zo horen we deze week uit
de mond van Jezus: IK BEN de weg, de waarheid en het leven. Zeven van
die Messiaanse IK BEN-teksten zijn er bij Johannes. Zoals de zevende
dag de schepping voltooit, zo wijst zeven hier op de vervulling in de
Messiaanse tijd. Voor Joodse oren en hopelijk ook voor ons klinkt dan
elke keer weer IK BEN ... de heilige Naam, IK BEN, de bevrijdende God
van Israël, die zich aan Mozes heeft bekendgemaakt: Ik zal er zijn, IK
BEN. Dus als Jezus zegt: IK BEN de weg, zegt hij eigenlijk: GOD is de
weg, en de waarheid en het leven. Maar het is en blijft tegelijkertijd
ook Jezus die dit zegt, en we horen daarin hoe Jezus spreekt vanuit de
eenheid met zijn Vader. Na Pasen en Pinksteren beluisteren wij daarin
het diepe, mystieke mysterie van ons christelijk paasgeloof. In de
stilte van dit geheim proeven en leren we verstaan dat het hier gaat
over God én over Jezus Messias, voor óns de weg, de waarheid en het
leven, omdat wij daarin worden opgenomen met ons leven, met onze
vreugde en onze zorgen, onze tekorten, zoals we zijn, jong en oud, met
onze talenten en onze onzekerheid, onze teleurstellingen en verdriet,
opgenomen in de ene weg van Jezus en de Vader, trouw en waarachtig, van
het echte, volle leven.

