# Herder zijn

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · 4e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/4/herder-zijn/


Dankzij de psychologie kunnen veel mensen met grote angst of
mensen die leven in een vreselijke depressie, God-zij-dank genezen.
Heel dikwijls ligt de oorzaak in hun jeugd. Zo was er iemand die
ontzettend agressief was. Bij het minste of geringste voelde hij zich
bedreigd. Met als gevolg: op zijn kantoor permanent narigheid en
thuis de ene ruzie na de andere. Twee kinderen waren al uit huis
weggetrokken. Ze konden niets zeggen of vader schoot uit zijn slof.
En alleen vader had gelijk. En hij duldde geen tegenspraak.
Tegelijkertijd leed deze man onder de hele situatie. Meer dan eens is
hij in zijn auto gestapt om zomaar doelloos rond te rijden in de hoop
dat hij een ongeluk zou krijgen en in het ziekenhuis terecht zou
komen. Dan zouden zijn kinderen hem komen opzoeken en medelijden met
hem hebben. Maar dat ongeluk kwam niet.

Wat was er met deze man aan de hand: die bruut, die hunkerde naar
medelijden? Hij was toen hij nog geen jaar oud was terecht gekomen
bij een oom en een tante. Zijn vader en moeder vochten elkaar het
huis uit. Oom en tante namen hem toen in huis. Maar ja, een tante is
je moeder niet, hoe goed ze het ook bedoelde. Ze knuffelde niet met
hem, zoals een moeder zou doen. Tante had het eigenlijk al druk
genoeg met haar eigen gezin. Als ze hem eten gaf en het duurde te
lang, dan werd ze ongeduldig. En zonder het te weten of te willen
maakte ze onderscheid tussen hem en haar eigen kinderen. En toen hij
wat ouder werd en wel eens ruzie maakte zei oom: je kunt wel zien uit
wat voor nest hij eigenlijk komt. Zo werd de omgeving voor dit kind
vijandig. En nu hij zelf vader was, had hij nog steeds het idee dat
iedereen hem bedreigde. Daarom was hij zo’n agressieve bruut, die
intens hunkerde naar medelijden en daarom hoopte op een ongeluk.

Intussen kun je op je vingers uittellen dat zijn kinderen over
vijftien jaar aan hetzelfde zullen lijden. En dan zal er weer een
psychiater moeten komen om ze te genezen van wat men noemt: de
frustratieneurose. Maar dan hebben die kinderen al weer kinderen die
wellicht te weinig geliefkoosd zijn en veel warmte en veiligheid en
geborgenheid tekort zijn gekomen.

Het wordt hoog tijd om het evangelie van vandaag serieus te nemen.
Want wat staat daar nu anders dan: Ik, Jezus van Nazaret, wil dat
alle mensen zich veilig voelen. En bij Hem kun je je veilig voelen,
omdat Hij ons allen kent bij onze naam.

Hij kent zijn schapen. Hij kent ze, hij herkent ze, hij erkent ze.
Daarom luisteren ze naar zijn stem. Ze weten dat Hij ze eeuwig leven
wil geven en dat Hij ze niet weg laat roven. Hij weet dat ze uit de
verdrukking komen. Hij wil niet dat ze nog langer honger en dorst
lijden. Hij wil niet dat ze verdwalen in een woestijn. Hij wil niet
dat ze verdriet hebben. Hij zal hun de tranen uit hun ogen wissen.\

Eigenlijk staat er in dit evangelie: laat de mensen zich bij jou
net zo veilig voelen als bij Mij. Zorg toch dat ze geen liefde tekort
komen. Dat staat er toch? Als wij dit niet in het evangelie lezen,
dan heeft het toch geen zin dat er een verhaal verteld wordt van een
goede herder, bij wie de mensen zich 2000 jaar veilig voelden. Het
evangelie is geen geschiedenisboek, maar een boek dat moet
geschieden…

