Pax zonder Christi A (2014)

Deze week hoorde ik dat de werkorganisatie Pax Christi haar naam wijzigt. Christi gaat eraf en Pax blijft over. Er wordt gezegd dat de moederorganisatie IKV-Pax Christi blijft bestaan, maar dat is erg onduidelijk op de website. Geld wordt geworven voor PAX, op de nieuwe website die paxvoorvrede.nl heet. Dit horend moest ik eerst denken aan de jaren 70, toen naamsverandering ineens in was, scholen, ziekenhuizen, sociale verenigingen, heiligennamen verdwenen, fantasienamen kwamen ervoor terug. Altijd werd erbij gezegd dat de naamsverandering geen invloed had op de identiteit, dat we nog steeds staan voor onze overtuiging, maar dat dit drempelverlagend moest werken voor mensen die niets met het geloof hebben.

Iets dergelijks las ik ook van de huidige voorzitter van PAX, zij gaan voor waarden als solidariteit en menselijke waardigheid. De vraag is wat hen straks nog onderscheidt van de vredesbeweging die al jaren actief is.

‘Pax Christi’ is een handelsmerk, waarbij het onderscheidende element Christus, het soort vrede aanduidt waar deze organisatie voor staat. Als je Christus uit je naam verwijdert, is dat meer dan een symbolische daad. Wat zit erachter? Jacht op subsidie? Is het een aanhangen tegen het politiek correcte establishment? Zijn ze op zoek naar de babyboomers die wel christelijke wortels hebben, maar afstand genomen hebben van de kerken; dat is de generatie die nu voldoende geld heeft? Vinden ze de bemoeienis van de RK Wereldkerk met haar visie op leven en menswaardigheid maar lastig en komen ze er zo gemakkelijker onder vandaan om een eigen koers te volgen? De toekomst zal op al deze vragen antwoord geven.

Ik kreeg nu hetzelfde gevoel dat ik had toen ik in 2007 hoorde dat Amnesty International het recht op abortus ging steunen. Twee jaar na de dood van hun Katholieke oprichter Peter Benenson. Altijd zijn er redelijke argumenten, altijd is er menselijke betrokkenheid, altijd zijn er voordelen op te noemen van het standpunt en toch is het ook altijd een teken van verlies aan de Christelijke visie op de menselijke waardigheid en het recht op leven van elke mens, juist ook de mens die zich ontwikkelt in de moederschoot.

Dit is een wat lange inleiding op het feest van vandaag, Maria Lichtmis, de opdracht van de Heer in de tempel. Toch heeft het er alles mee te maken. De oude Simeon spreekt een lofzang uit: "Uw dienaar laat gij, Heer, nu naar uw woord in vrede gaan: mijn ogen hebben thans uw Heil aanschouwd dat Gij voor alle volken hebt bereid; een licht dat voor de heidenen straalt, een glorie voor uw volk Israël."

Simeon vindt vrede, een vrede waarin hij kan sterven. Hij noemt Jezus: ... een licht dat voor de heidenen straalt...” het is nog geen vrede als alle sociale omstandigheden voldoende zijn. Het is nog geen vrede als alle wapens zwijgen. Het is nog geen vrede als vrijheid van meningsuiting tot in het extreme wordt gehandhaafd. Evenmin als het vrede is wanneer softdrugs gelegaliseerd worden. Vrede is niet slechts de afwezigheid van oorlog. ‘Pax Christi’ betekent dat je beseft dat er een hoger goed moet zijn, een hoger ideaal en een hoger voorbeeld dat ons leert leven. Want leven moet je leren, leven als beeld van God, naar het voorbeeld van Christus. Wie zo leeft wordt zelf een bron van vrede.