# Onze weg naar het geloof

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · 3e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/3/onze-weg-naar-het-geloof/


In het evangelie van vandaag moeten wij geen verslag zien van een
historische gebeurtenis. De evangelist Lucas beschrijft op meesterlijke
wijze de weg van de leerlingen die Jezus willen volgen in het geloof.
Die weg kent ver­schillende stappen.

De eerste stap is de
ontgoocheling en de twijfel. De leerlingen waren moedeloos en zij
hadden Jeruzalem, de stad van het heil, de rug toegekeerd. Zij hadden
gehoopt maar bij dat alles was het reeds de derde dag... Alle
verwachtingen ineens stukgeslagen. Toch vielen ze niet in een
troosteloze onverschilligheid zoals mensen doen die hun geloof opgeven.
Zij bleven met elkaar praten over alles wat was voorgevallen. Zij
stonden niet onverschillig tegenover Jezus. Waar mensen zich open
stellen voor het mysterie en zoekende blijven, zullen ze wel ergens op
hun levensweg de Verrezene ontmoeten. Juist dat is het verschil tussen
onze houding en deze van de leerlingen. Wij hebben ook onze problemen
en vragen maar durven er zelden met anderen over spreken. In het beste
geval praten wij nog wel eens met iemand over het geloof, maar liever
niet over ons persoonlijk geloof. Het zou bevrijdend zijn als wij,
zoals de leerlingen, open en vrij met anderen over onze geloofstwijfels
zouden spreken.

De tweede stap op de weg naar het geloof is:
contact met het evangelie. Jezus ging met hen mee, Hij luisterde naar
hen en mengde zich in het gesprek over de Schrif­ten. In dit gesprek
van Jezus met de leerlingen gingen voor hen nieuwe horizonten open.
"Moest de Mensen­zoon dit alles niet lijden om zo in zijn heerlijkheid
binnen te gaan?" Jezus verklaarde hen de centrale waarheid van ons
geloof: de graankorrel moet willen sterven om hon­derdvoudige vrucht te
kunnen voortbrengen. En terwijl de Heer zo met hen sprak begon hun hart
te branden.

Dat kan nog steeds gebeuren waar christenen
samenko­men rond het woord van de Heer. Als zij Hem ter sprake brengen
komt Hij zelf in hun midden staan en zegt: vrede! Dat is eigenlijk het
meest wezenlijke kerkgebeuren. Op de dag des Heren brengen wij samen
gelovig Christus ter sprake in de viering van de liturgie en zo komt
Hij als de Verrezene in ons midden staan. De samenkomst van de
christenen op de eerste dag van de week is kerkstichtend en kerktonend.

En
het evangelieverhaal gaat verder. Terwijl zij, Jezus en de leerlingen,
zo verder gingen kwamen zij in hun dorp en dwongen de Heer om bij hen
te blijven. En terwijl zij zo aan tafel zaten nam Hij het brood, sprak
de zegen uit, brak het en reikte het hun toe. Nu gingen hun ogen open
en zij herkenden Hem, maar Hij verdween uit hun gezicht. De leerlingen
herkenden Jezus als de Heer, de Verrezene. Het wonder gebeurde tijdens
het breken van het brood. Zo ook is voor ons de eucharistie de eminente
plaats om Jezus als de Onzichtbare, de Verrezene te ervaren. Voor wie
van de maaltijd van de Heer wegblijft kunnen de ogen gesloten blijven
om te geloven in dit wonder van zijn aanwezigheid midden ons.

En
de laatste stap is de stap naar de anderen. Wie de Heer als de levende
heeft ervaren kan over Hem niet zwijgen, hij moet over Hem getuigen.
Daarom keerden de leerlingen naar Jeruzalem terug waar de elf apostelen
samen waren. Ze vertelden hen wat onderweg gebeurd was. Zo moeten ook
wij ons geloof steeds toetsen aan en het laten steunen op het geloof
van de anderen. Niemand van ons gelooft alleen, wij worden gelovig aan
elkaar en steunen elkaar...

