Evangelieprikje(2008)

"Pech onderweg? VTAB is al onderweg", een gekend spotje. De twee leerlingen die we in het verhaal dat we zonet beluisterden zien wegtrekken uit Jeruzalem hebben reuzegrote pech, althans, dat denken ze. De man voor wie ze alles achter gelaten hebben, naar wie ze zo opgekeken hebben, waar ze al hun vertrouwen op gesteld hadden, is geëindigd op de schandpaal van het kruis. Wat kan je dan nog anders doen dan de draad van je vorig leven weer oppikken? Voor de mens die niets meer te verwachten heeft na de dood, is dit inderdaad het enige. Maar voor deze leerlingen ligt het anders, ook al lijken ze dat in het begin van hun tocht nog niet te beseffen. De fikse wandeling naar Emmaüs begint met veel vragen: hoe kon dit nou toch gebeuren? hebben we ons dan zo vergist? is dan alles voor niks geweest? waarom moest dit gebeuren? Zoveel vragen en geen pechverhelper in de buurt. Of toch? Een vreemdeling voegt zich bij hen en vraagt waar ze zo druk over aan het praten zijn? In ons gastvrij Vlaanderen zou hij waarschijnlijk te horen gekregen hebben dat hij zich niet moest moeien. Ik kan me niet voorstellen dat we zomaar iemand zouden vertellen waar we het over hebben. Maar voor de verteller Lucas stoort dat niet. De twee zijn verbaasd dat hij die vraag stelt. Waarschijnlijk iemand die na "Sara" de TV uitzet, want wie weet er nu niet wat er de afgelopen dagen in Jeruzalem is gebeurd? Lucas gaat hier bijna als een geloofspedagoog te werk: vertel nu eens wat er echt gebeurd is. Als ons leven helemaal overhoop ligt en we hebben het geluk dat iemand ons tot rust kan brengen en ons laat vertellen ... we weten allemaal hoeveel deugd dit kan doen, maar ook hoe verhelderend dat kan zijn om het gebeurde los te maken van onze interpretatie en terug te keren naar de "naakte" feiten. Meestal komen we niet zelf tot die naakte feiten, maar krijgen we door vragen en opmerkingen een andere kijk op de zaak. En zo gebeurt het soms dat in een goed gesprek de tot olifant opgeblazen muis weer muis wordt. In het verhaal gebeurt iets gelijkaardigs: de vreemdeling vertelt hoe dit alles voorzegd is in het Oude Verbond. Het doet me denken aan mezelf en een meubel van Ikea. Ik krijg dat niet ineen. En dan is er iemand die dat plannetje neemt en het gewoon in elkaar steekt en mij dan zo bekijkt van : het staat toch allemaal op het plannetje? En als ik die ander bezig zie, dan snap ik het wel, maar vraag mij niet om het zelf te doen, want zo goed heb ik het ook weer niet gesnapt. Met die twee is het net zo: nog altijd hebben ze niet door dat het de Verrezene is die met hen meestapt. En dan zijn wij verwonderd dat er zovele mensen zijn die niet geloven, terwijl we het toch zo goed kunnen uitleggen, nu zelfs met powerpointjes. In al die uitleg, hoe juist hij ook moge zijn, herkent men de Christus niet.

  Om Christus te herkennen moet men een niveau dieper kijken. Dat lukt alleen maar bij mensen die zich open stellen voor de gans Andere. Merk op hoe Jezus aanstalten maakt om door te gaan. Het is maar omdat die twee hun hart geopend hebben voor die vreemde dat Hij blijft, brood breekt en herkend wordt.

Brood breken, je leven delen met mensen die leven met een "honger" in hun leven, daar is het dat de verrezen Christus opnieuw tot leven komt. Enkel in die gemeenschap die biddend bijeenkomt en biddend leeft kan men Christus ontmoeten. Met biddend leven bedoel ik "leven voor elkaar". Ik weet, dat is niet eenvoudig. Mijn leven is al zo ingewikkeld, moet ik ook dat van een ander er nog bij nemen? Ik heb bijna geen tijd voor mezelf, wanneer zou ik dan nog moeten bidden? Misschien hebben ook wij iemand nodig die met ons meegaat, die samen met ons ons leven herleest zodat we weer de juiste prioriteiten kunnen leggen. Het zou mooi zijn mocht de homilie van de gewijden af en toe die rol kunnen op zich nemen. Het zou nog beter zijn mocht elke christen dat kunnen zijn voor een ander. Roepingenzondag gaat niet alleen over de roeping van "professionals", het gaat over de roeping van ons allemaal. Bij ons allemaal loopt Jezus mee of wil Hij meelopen. Laten we Hem voorbijgaan als het duister wordt of kunnen we ook dan nog ons hart openen voor Hem, luisteren naar Zijn roep? Pas als we luisteren en beseffen dat alles begint bij breken en delen, pas dan zal men naar ons kijken en zich afvragen: "wat doen die toch?". Met andere woorden, al dit gepraat, waarvan deze overpeinzingen ook een voorbeeld zijn, doen niks ter zake. God is liefde en liefde is een werkwoord. Laat ons beginnen met vervoegen vandaag, morgen, tot in eeuwigheid.  Je zijn vervoeg je met delen, je hebben met delen. En als het allemaal te veel wordt, ga dan op zoek naar die Christus die je ook vandaag nog wil ontmoeten, in de eucharistie en op zoveel andere plaatsen waar mensen elkaar het volle leven gunnen.