# 2e zondag van Pasen (Beloken Pasen) – jaar A

- Auteur: Geert Dedecker
- Datum: 24 april 2014
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · 2e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/2/2e-zondag-van-pasen-beloken-pasen-jaar-a-2014/


***26 en 27 april 2014 - Beloken Pasen  - Godelieveparochie Roeselare – Noël Bossuyt***

Hand.2, 42-47

1 Pet.1,3-9

Joh. 20, 19-31

**Homilie**

Lieve mensen,

Hebben jullie, net als ik, ook altijd veel sympathie gehad voor Tomas, de ongelovige, 

de twijfelaar? Hij kan alleen maar in het wonder van Pasen geloven als hij de wonden

in de handen en de zij van Jezus mag betasten. Herkennen wij onszelf niet in die figuur?

Toch wil ik vandaag even een ander aspect uit dit verhaal van Johannes onder de aandacht 

brengen. D'er zijn niet alleen die leerlingen die zichzelf hebben opgesloten, bang als ze 

zijn. D'er is niet alleen die Tomas die spijkerharde bewijzen vraagt, maar er is ook Jezus, de 

Heer, de Verrezene. Hij laat meteen aan de leerlingen zijn handen en zijn zij zien. Een 

eenvoudig maar sterk gebaar.

Hij, de Opgestane, de Sterke die door de dood heen is gegaan, de Winnaar die lijden en onzin 

heeft overwonnen, laat meteen zijn kwetsuren zien. De verrezen Man van Nazareth doet zich 

in deze ontmoeting niet anders of mooier voor dan Hij is. Hij had dat kunnen doen. Hij had 

fluwelen handschoenen kunnen aantrekken en zich op zijn paasbest kleden. Dan zouden die 

kwetsuren in zijn handen en zijn hart niet zo zijn opgevallen. Zijn aanwezigheid als Goede 

Vrijdag-mens zou zijn leerlingen niet zo hebben geshockeerd. Hij had hen kunnen sparen.

Maar hier geen doofpotsituaties. De waarheid wordt niet toegedekt. Dit was de waarheid: de 

leerlingen hadden Jezus in de steek gelaten, ze hadden Hem verraden. En zij waren op hun 

beurt ontgoocheld, bedroefd en bang. Hij had zich laten doen. Hij had geen weerstand 

geboden. Hij had zich laten kapot maken. Dit is de waarheid: we zijn allemaal gekwetste 

mensen.

Hij, de Verrezene, de Heer, ontvlucht die waarheid niet. Hij komt in hun midden dwars door 

hun gesloten deuren en zegt:" Vrede zij met u". Dat wil zeggen: "Jullie mogen niet 

ontgoocheld zijn. Niet om mijn kwetsuren, niet om die van jullie. Kwetsuren mogen niet het 

laatste woord hebben, niet over mij, niet over jullie, niet over ons als Kerk-gemeeenschap." 

Als we zo'n vredesontmoeting kunnen en durven mogelijk maken tussen mensen onderling, 

tussen Kerk en maatschappij, dàn zijn we de dood voorbij, dààr zijn we aan de overkant, dààr 

is het Pasen voor goed.

In dit merkwaardig verhaal van "wonde en wonder" situeert Johannes de stichting van de 

Kerk. "Zoals de Vader mij heeft gezonden, zo zend ik jullie uit", hebben we gehoord. Meteen 

worden ons de plaatsen aangewezen waar we naar toe moeten gaan om een nieuw begin te 

maken. We moeten vertrekken vanuit de ruimte waar Hij, de gekwetste, de getekende Mens is 

gaan staan. Het slachtoffer, de zwakke moet centraal staan in ons denken en doen. "Als de 

Kerk niet dient, dient ze tot niets", heeft Mgr. Gaillot gezegd. De plaatsen voor die Kerk zijn 

alle plaatsen waar gekwetste en getekende mensen leven: op palliatieve zorgen,bij

gedetineerden, drugverslaafden, asielzoekers en mensen zonder papieren, daklozen 

en mensen op de vlucht, kinderen met ADHD en andere syndromen, bij echtgescheidenen,

gelijkgeliefden, uitgeslotenen en armen. Daar moet iets van Pasen zichtbaar en tastbaar 

worden. Als Kerk krijgen we de opdracht en de verantwoordelijkheid om telkens weer op weg 

te gaan. Om gekwetste en getekende mensen in hun waarde te herstellen. Om met hen de 

waarheid onder ogen te zien dat leven en liefde sterker zijn dan alle onzin en dood. Dan 

mogen en kunnen we mensen vergeving, heling en genezing aanzeggen Dan pas zijn we als 

kerk geloofwaardig.

Zo moge het zijn. 

**Voorbeden**

*Validen zijn de grootste gehandicapten omdat ze zo moeilijk of helemaal niet beseffen hoe teer, breekbaar en uniek het leven is….*

Bidden wij voor moeders en vaders, opvoeders en begeleiders 

dat ze zich niet sterker en voller voordoen dan ze zijn

maar het kleine kwetsbare in hen toelaten 

en ruimte geven 

*stilte*          laat ons bidden

Bidden wij voor de leiders van kerk en wereld

dat ze zich klein en kwetsbaar durven opstellen

en zo gaan beseffen dat ze precies daardoor authentieker 

en geloofwaardiger zijn…

*stilte*          laat ons bidden

Bidden wij voor onszelf

dat we onze eigen kwetsuren niet uitvergroten of wegstoppen

maar er vrede mee vinden 

dat ze misschien wel een geschenk kunnen  zijn voor de ander 

die met ons gaat…

*stilte*          laat ons bidden
