# 2e zondag van Pasen A (2008)

- Auteur: fr. Vincent Ceulemans, o. praem.
- Datum: 29 maart 2008
- Liturgie: A-cyclus · Paastijd · 2e zondag van Pasen · wit
- Bron: https://preken.be/a/paastijd/2/2e-zondag-van-pasen-a-2008/


‘Ontvang de heilige Geest. Wiens zonden gij vergeeft, hun zijn ze vergeven.’

Eén van de grote mysteries van onze geloofstraditie is nauw
verbonden met deze woorden. Pasen is een feest waarin zoveel
verschillende facetten van ons geloof samenkomen, dat het boeiend kan
zijn een minder belicht aspect eens te overwegen.

De vergeving van de zonden.

In onze geloofsbelijdenis komt die op het einde. Misschien is tegen
dan onze aandacht weer verzwakt en spreken we die woorden minder bewust
uit. Gods barmhartigheid heeft in de verkondiging van het evangelie
nochtans een centrale plaats. Bij de genezing van de lamme zegt Jezus
eerst: ‘uw zonden zijn u vergeven’ en pas later ‘sta op, neem uw bed en
ga naar huis’.

In deze maatschappij is vergiffenis een heel onpopulair begrip
geworden. Rechtvaardigheid wordt tegen vergeving uitgespeeld. Wie een
fout maakte, moet boeten. Zo eenvoudig lijkt het. Toch denk ik dat
vergeving en rechtvaardigheid geen tegengestelden hoeven te zijn.

In het credo belijden we één doopsel tot vergeving van de zonden.
Het doopsel is mèèr dan een ritueel om iemand welkom te heten in onze
geloofsgemeenschap. Het doopsel verandert onze relatie met God. Het
neemt ons op in de liefdesdynamiek die er is tussen de Vader, de Zoon
en de heilige Geest. We worden door het doopsel ledematen van het
Lichaam van Christus en we ontvangen de heilige Geest. Diezelfde
heilige Geest komt ook ter sprake bij het sacrament van de verzoening,
dat we nog gemakkelijk aanduiden met de oude naam “de biecht”. Dat
sacrament is een beetje ongelukkig terechtgekomen in een stoffig hoekje
van ons gelovige leven. Bij de verzoening zegt de priester: God, de
barmhartige Vader, heeft de wereld met zich verzoend door de dood en de
verrijzenis van zijn Zoon, en de heilige Geest uitgestort tot vergeving
van de zonden.

De heilige Geest - die soms wordt uitgelegd als de verpersoonlijkte
liefdesband tussen de Vader en de Zoon ­- wordt aan ons, gelovigen,
geschonken tot vergeving van de zonden.

Diezelfde woorden horen wij bij het Laatste Avondmaal en dus ook in
elke eucharistieviering: dit is mijn Bloed, dat voor u en alle mensen
wordt vergoten tot vergeving van de zonden.

God zet zich zelf in om ons met Hem te verzoenen.

Het sacrament van de verzoening wil niet in de eerste plaats een
uitnodiging zijn om beschaamd een opsomming te maken van alle zonden
die we begaan hebben, in woorden en gedachten, in doen en laten… Zo’n
belijdenis is belangrijk, want ze helpt ons afstand te nemen van onze
zonden, ze een naam te geven en er in de toekomst voor op onze hoede te
zijn. Maar als het sacrament van de verzoening bij een belijdenis, een
biecht, zou blijven, zouden we machteloos in die cirkel van vallen en
hervallen gevangen blijven. De verzoening die wij ontvangen in het
doopsel en in het sacrament van de verzoening herstelt in Gods Geest
onze relatie met Hem. Zijn liefde staat al klaar, nog voor wij naar Hem
onderweg zijn, zoals de barmhartige vader in de parabel van de verloren
zoon.

Maar ook als onze beschouwing hier zou stoppen, denk ik dat we een
stukje zouden vergeten. Wat gebeurt er met ons leven wanneer we in die
dynamiek van Gods liefde worden opgenomen? Dat konden we beluisteren in
de eerste lezing. Lucas beschrijft in de Handelingen van de apostelen
misschien wel een ideaalbeeld… maar het is een goed baken waarop we ons
leven kunnen richten: de eerste christenen legden zich ernstig toe op
de leer van de apostelen, bleven trouw aan het gemeenschappelijk leven
en ijverig in het breken van het brood. Met andere woorden: zij
trachtten in verbondenheid met elkaar en met God te leven, ondermeer
door het vieren van de eucharistie. En een beetje verder: ‘Allen die
het geloof hadden aangenomen waren eensgezind.’ Ze bezaten alles
gemeenschappelijk en ieder kreeg wat hij nodig had. Ze genoten samen
hun voedsel in blijdschap en eenvoud van hart.

Wie zich in Gods liefde geborgen weet, wordt uitgedaagd zich niet
bezorgd te maken over zoveel dingen, maar in blijdschap en eenvoud van
hart te leven. Niet als naïeve zwevers, maar als mensen die vanuit de
verkondiging van het evangelie en vanuit hun doopsel leven in het besef
dat God hen liefheeft. En dat God in die liefde ook al onze zonden
vergeeft, wanneer wij ons tot Hem bekeren en ons met Hem en met elkaar
verzoenen.

En dat Gods liefde daartoe in staat is, mogen we geloven vanuit de
verrijzenis van de Heer, die we vandaag vieren. De opstanding van Jezus
Christus uit de doden roept ons op tot een leven van hoop, schrijft
Petrus. Want als we Gods liefde en barmhartigheid in ons leven een
plaats geven, zal onze vreugde onuitsprekelijk, ja hemels zijn. Amen.

