Een foto van de kathedraal?

Beste vrienden, hebben jullie ook al eens geprobeerd om de kathedraal te fotograferen? Niet zo gemakkelijk he?  Wanneer ge er voor staat hebt ge ofwel een enorme professionele camera nodig of ge moet vanop grote afstand kunnen fotograferen. Anders kunt ge alleen maar een heel beperkt deel van de kathedraal op beeld vastleggen.  

Goede vrienden, zo gaat dat met heel veel dingen in ons leven. Ge krijgt er maar een goed zicht op wanneer ge ze vanop een bepaalde afstand ziet. Alleen vanop afstand krijgt ge het geheel goed in zicht. Grote historische gebeurtenissen kunnen dan meestal ook maar achteraf, met een zekere afstand in de tijd, echt worden beoordeeld. En wat er zich in het wereldgebeuren aan richtingbepalende gebeurtenissen heeft voorgedaan, dat werd in de geschiedenis doorgaans het eerst door diegenen opgemerkt die er niet direct bij betrokken waren. Vanuit de buurt, vanuit de verte, vanuit het buitenland bijvoorbeeld. Van daaruit kunt ge sommige ontwikkelingen al herkennen, terwijl de mensen ter plaatse nog helemaal niet doorhebben wat er gebeurt.

Misschien is het daarom ook heel normaal dat het buitenlanders, vreemden, wijzen uit het oosten waren, die als eersten op weg gingen om de nieuwe koning van de Joden te huldigen. Misschien is het dan ook helemaal niet zo verwonderlijk, dat diegenen die vlak bij de gebeurtenissen leefden, helemaal niet hadden bemerkt wat er gaande was. De mensen in Israël waren zodanig gevangen in al datgene wat ze al altijd op een bepaalde manier hadden gedaan, ze waren zodanig blijven steken in een al lang achterhaalde religieuze praktijk, dat ze misschien zelfs niet konden bemerken wat er daar, in hun midden, nieuw aan het groeien was.  Zouden wij het merken?

Zou het ons anders vergaan als de mensen in Israël? Hebben wij er een blik voor dat Gods Geest ook vandaag, ook in onze Kerk, aan het werk is en nieuwe vruchten doet ontstaan? Zouden wij dat nieuwe, dat God zomaar voor onze deur laat groeien, zouden wij dat eerder bemerken dan die mensen in Israël?

Ik ben bang dat de verantwoordelijken voor onze Kerk juist hetzelfde zouden reageren als de verantwoordelijken toen in Jeruzalem: Wees voorzichtig! Hou me dat kind van het lijf! Kruisigt Hem liever voordat hij onze geliefde orde helemaal door mekaar gooit!

En dat onze parochies veel opener zouden zijn als de mensen van toen, dat durf ik ook te betwijfelen. Wij geraken toch zo dikwijls verstrikt in allerlei bijkomstigheden, zodat we moeite hebben om binnen onze parochies het wezenlijke niet uit het oog te verliezen. Laat staan dat we oog zouden hebben voor wat er buiten aan nieuwe dingen gebeurt.

Wanneer we ons er soms weken aan een stuk over opwinden in welke kerk een bepaalde viering zal plaatshebben, wanneer een kerkgebouw soms belangrijker schijnt te zijn als de mensen die de viering bijwonen, hoe willen we dan een blik hebben voor de nieuwe wegen die Gods Geest voor ons wil openen, voor de nieuwe banen waarlangs Hij ons wil voeren.

Hoe zou onze blik vandaag vrijer kunnen zijn, veel vrijer als bij de mensen in Israël toen. Die mensen die, omdat ze zodanig in hun alledaagse sleur waren verstrikt, de geboorte van de Messias misschien helemaal niet konden bemerken.

Om iets dergelijks werkelijk op te kunnen merken, om zulke kleine nieuwe dingen werkelijk te kunnen ontdekken, moet ge het doen zoals een fotograaf die de kathedraal wil fotograferen: een beetje op afstand gaan, rustig enkele stappen opzijzetten. Datgene wat ge op foto wilt vastleggen vanop afstand bestuderen. Pas dan worden de verbanden en de grote lijnen duidelijk. Pas dan kunnen we beoordelen wat goede traditie, en wat hopeloos verouderd is, wat het evangelie werkelijk bedoelt en waar wij al volkomen bedrijfsblind zijn geworden voor het wezenlijke. En soms helpt het ook wanneer we even naar de stemmen luisteren die ons van buitenaf bereiken. Goed luisteren om te weten hoe datgene wat wij doen op andere mensen werkt. Of datgene wat bij ons gebeurt ook echt overtuigend en uitnodigend op anderen overkomt. Want ook in het toenmalige Israël waren het vreemdelingen, wijzen uit het oosten, die Gods nieuwe begin met de mensen het eerst hadden ontdekt, terwijl Gods volk nog in zijn eigen starre gewoontes was verstrikt;  Amen