# Wie gelooft en gedoopt is, zal gered worden

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Kersttijd · Doopsel van christus · wit
- Bron: https://preken.be/a/kerst/doopsel-van-christus/wie-gelooft-en-gedoopt-is-zal-gered-worden/


Wij herdenken vandaag het doopsel van Jezus. Het is voor
de hand liggend, dat onze aandacht daarbij gaat naar ons eigen
doopsel. Wat betekent voor ons het doopsel?

Het woord doopsel wordt door Jezus een paar keer
gebruikt in een betekenis die wel wat afwijkt van wat wij nu onder
doopsel ver­staan. Op de weg naar Jeruzalem, waar Hij ter dood
gebracht zal worden, zegt Jezus: *"Ik moet een doopsel
ondergaan en ik voel mij beklemd totdat het volbracht is."*
Een andere keer komen de twee zonen van Zebedeüs, Johannes en
Jakobus, bij Hem om te vragen of ze alstublieft de belangrijkste
plaatsen in zijn Rijk mogen bekleden. Jezus stelt hun dan de vraag:
*"Voelen jullie je in staat het doopsel te ondergaan waarmee
ik gedoopt word?"* Het is duidelijk dat Jezus in beide
gevallen bedoelt: het doopsel van zijn dood.

Ook zijn doopsel in de Jordaan verwijst naar zijn
sterven. Wij lezen nu niet meer zoveel in de bijbel en zeker niet in
het Oude Testament. Maar voor de eerste lezers van het evangelie was
dat allemaal veel duidelijker. De woorden: *"Dit is mijn Zoon,
mijn welbeminde"* herinnerden hen onmiddellijk aan de woorden
van Jesaja over de Dienaar van Jahwe, die zijn leven doorbrengt in
dienstbaarheid en lijdt en sterft voor het volk.

Zo wordt het doopsel van Jezus door de evangelisten
beschreven als de inwijding tot een leven van kleinheid en
dienstbaarheid, dat zal eindigen met de dood op het kruis en dat zo
de redding van de mensen zal betekenen. In dit blikveld moeten wij
ook ons eigen doopsel trachten te zien. Wij hebben in de laatste
eeuwen te veel de klemtoon gelegd op het feit dat door het doopsel
het kind gezuiverd werd van de erfzonde. Het werd soms wel eens
voorge­steld alsof dat kind voor het doopsel een klein duiveltje
was waar God dan een engeltje van maakte. Dat gaat natuurlijk te ver.
Elk kind is reeds vanaf de geboorte door God bemind, het is toch het
werk van zijn handen. De erfzonde is ook geen persoonlijke zonde. Het
is geen zonde in de zin waarin wij gewoonlijk van zonde spreken.
Erfzonde wil voornamelijk zeggen dat het kleine kind geboren wordt
uit ouders, die ook hun karakterfouten aan hun kinderen meegeven, het
kind erft die. Het kind zal ook heel veel zondigheid mee-erven vanuit
het milieu waarin het geboren wordt. Wat voor een erfelijke belasting
dragen onze kinderen niet mee vanuit deze consumptiemaatschappij.
Daar kunnen ze niets aan doen, maar ze worden er toch maar mee
belast. Tegen deze erfelijke belasting zal God dit kind door de
kracht van de Geest, langzamerhand meer en meer immuun maken. Wie
zich door de Geest van Jezus laat leiden kan de geest van deze wereld
overwin­nen. Natuurlijk is deze bevrijding van de erfzonde ons in
het doopsel alleen maar in kiemvorm gegeven. Steeds zullen wijzelf
ook moeten meewerken dat die goede Geest van Jezus in ons boven het
boze in deze wereld, dat ons telkens weer besmetten zal, kan
uitgroeien. Zoals Jezus, gedreven door de Geest, zich inzet voor de
bevrijding van de mens, zo zullen wij ons ook, vanuit de kracht van
ons doopsel, moeten inzetten voor de bevrijding van al het boze in
ons en buiten ons. Daarom zegt Jezus ook tegen zijn leerlingen
voordat Hij hen voorgoed verlaat: *"Wie gelooft en gedoopt is,
zal gered worden."* Jezus noemt hier gedoopt zijn en geloven
in één adem. Het gaat er dus om gedoopt te zijn en te
geloven én natuurlijk te leven volgens dat geloof. Wat dat
con­creet voor ieder van ons betekent kan niet in algemene
woorden weergegeven worden, omdat ieder van ons zijn eigen roeping
als gedoopte op zijn eigen wijze zal moeten beleven. Het is voor de
waarde van ons gedoopt zijn niet zo belangrijk welk aards beroep wij
uitoefenen, of wij nu dokter, geleerde, arbeider of typiste zijn, wij
zijn geroepen dit beroep uit te oefenen als gedoopten. Voor een
gedoopte moet Jezus het middelpunt van zijn leven vormen en niet
geld, werk, of iets dergelijks.

Nu begrijpen wij misschien iets beter waarom Jezus
doopsel en dood, doopsel en geloof met elkaar in verband brengt. Voor
Hem was het doopsel het begin van een leven in dienstbaarheid, dat
ein­digde op het kruis. Voor ons moet het doopsel hetzelfde zijn,
het begin van een leven in dienstbaarheid dat eindigt op ons
sterfbed. Dan pas zal ons doopsel ten einde toe werkelijkheid worden,
zodat wij Jezus kunnen nazeggen: nu is alles volbracht!

