# Een gang ten goede

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Kersttijd · Doopsel van christus · wit
- Bron: https://preken.be/a/kerst/doopsel-van-christus/een-gang-ten-goede/


Dit is een niet verzonden brief aan Jezus,\
die uit Nazaret in Galilea, huidig adres onbekend.
> Beste Jezus,
>
> Een brief vanuit de jongerenkerk. Moet kunnen, vonden
> wij. Jouw naam ligt bij ons namelijk nogal vóór in de
> mond. Wij *‘doen aan jou'*.
>
> Een paar weken geleden nog vierden wij jouw geboorte.
> Jij wist het waarschijnlijk zelf niet, maar jij bent met Kerstmis
> gebo­ren. Zegt men. Mensen gedenken nu eenmaal graag geboortes,
> dat moet je ze maar vergeven. En die van jou paste zo mooi bij de
> zon­newende, midden in de winternacht. Wij zongen jouw naam,
> had­den zelfs negenentwintig extra namen verzonnen. Ach, wist jij
> veel als baby, welke namen jij kreeg en krijgen zou, welke
> ver­wachtingen later in eeuwen van verlangen op jou werden
> gelegd. Jij wist van niets, jij sliep en huilde en dronk en plaste.
>
> Vandaag horen we over jouw doop, een volgende stap in
> jouw verhaal. Of het eigenlijke begin van jouw leven. De doop kennen
> wij: een goed gebruik bij de geboorte. Als kinderen werden wij op de
> arm meegenomen ter ker­ke en met water overgoten. Maar als ik het
> goed begrijp, ging het bij jou iets anders. Je was al een jaar of
> dertig, je liep zelf en stapte zelf het water in; bij jou was het een
> volwassen keuze, een carrière­start.
>
> Misschien is het voor jou dan wel interessant te weten,
> hoe het er hier toegaat als men voor zichzelf begint. Men krijgt een
> adequate vooropleiding, vervolgens huurt men een representatieve
> kantoorruimte en schaft men een PC en een fax aan. Een startende
> ondernemer moet namelijk niet te laag mikken, moet om te begin­nen
> zichzelf flink omhoogwerken en groot maken. Werken aan
> naamsbekendheid, dat werkt. Er zijn wel risico's aan verbonden.
> Onlangs werd bekend dat de meeste faillissementen plaatsvinden bij
> startende ondernemers die niet kunnen boekhouden, een te duur kantoor
> inrichten en een te representatieve auto leasen, met auto-telefoon.
>
> Maar hoe verliep jouw carrièrestart? Wat was je
> voor­oplei­ding? Kon je rekenen? Misschien genoeg om te weten
> wie de kinde­ren van de rekening zijn. Kon je lezen? Het kan niet
> anders, of je hebt oude verhalen gelezen en gespeld, liederen
> geoefend tot het visioenen waren, toekomst ingedronken. Dat moet wel,
> als ik zie dat alles wat jij zegt teruggrijpt op Thora, profeten en
> psalmen; in letters en geest, in beeldspraak en strekking. En zeker
> zul je de lie­deren van de lijdende dienstknecht hebben gelezen,
> en je hebben afgevraagd wie toch zo'n trouwe dienaar zou kunnen
> zijn, bij de hand genomen en bemind, het geknakte riet niet brekend
> en de flak­kerende vlam niet dovend. Zeker leerde je lezen, en
> luisteren, en dromen van een verbintenis met allen en van een licht
> voor de mensheid.
>
> Wellicht kreeg je nog een vervolgopleiding bij Johannes
> de Doper: streng en onontkoombaar, helder en zuiverend als de
> woes­tijnlucht. Maar dat blijft gissen voor ons. Jezus, waarom is
> er ook zo weinig opgeschreven over jouw eerste dertig levensjaren? Of
> doet dat er niet toe, omdat een mens altijd kan starten in die
> onder­neming die *‘Koninkrijk van God'* heet, of hij nu
> dertig is, of twin­tig, of zeventig?
>
> Jouw carrièrestart verliep wonderlijk. Je werkte
> jezelf niet ron­kend en pronkend omhoog; je mikte laag, je daalde
> af. In de Jor­daan, de grensrivier. Om de stofregen van Egypte af
> te wassen: angst, bazen- en slavenmentaliteit? Om los te laten en te
> leren ver­trouwen? Om je eigen diepte te ontwaren, grond onder je
> voeten te ontdekken? Om naast anderen te gaan staan in hun ellende,
> naast de velen, naast de enkelen? Ik vraag dit in het bange
> bewustzijn dat zo'n duik in het diepe ook van ons verwacht wordt:
> vrijheid aan­durven, de schaamte voorbij komen, afdalen in onze
> vervuilde doch enige ziel, naast anderen gaan staan. Toegeven dat wij
> maar mensen zijn, aanvaarden dat wij medemensen zijn. Besef je wel,
> Jezus, wat voor voorbeeld je toen en daar gegeven hebt?
>
> Daarna, na die onderdompeling, ben je ook opgeklommen.
> Luctor et emergo. Omdat je anders verzonken
> zou zijn in bodemloze eenzaamheid? Omdat je anders zou zijn blijven
> hangen in moe­deloos makende solidariteit? Omdat je anders
> anderen omlaag had getrokken? Mensen kunnen elkaar ook verzuipen in
> golven van me­delijden en goedbedoelde troost; het komt mij voor
> dat jij liever anderen omhóóg hielp.
>
> Hoe dan ook, jij begon juist niet *‘voor jezelf'*,
> toen je koos voor die nieuwe intocht in het land van toekomst, daar
> bij de Jor­daan. Was het daarom dat - volgens het verhaal - toen
> de hemel openscheurde, de heilige Geest tastbaar en zichtbaar werd,
> en er een stem klonk van aanvaarding? *‘Jij bent een mens naar
> mijn hart'*: dat maakt mij stil, doet mij denken aan die
> momenten dat mijn hemel openscheurde, dat ik leven ontving en hoorde:
> *‘Jij bent mijn zielsbeminde'*. Die ervaring ging vooraf aan
> mijn doel, dat horen was er eerder dan mijn spreken.
>
> Jouw verhaal gaat verder: diezelfde heilige Geest dreef
> jou de woestijn in. En later kwam je terug in de bewoonde wereld met
> je goede boodschap. Toen pas kwam jijzelf aan het woord.
>
> Wat een carrière volgde op die start! Geen
> kantoor, geen PC, geen steen om je hoofd op te leggen. Geen auto of
> telefoon, maar reizen te voet, en af en toe per ezeltje. En hoeveel
> kerken, paus­mobielen en andere zelfverheffing het christendom
> daarna ook uit­gevonden heeft: jijzelf bleef liever een jongen
> van de Jordaan dan een omhooggevallen grachtenyup.
>
> Wat een carrière! Een leven lang afdalen en
> opklimmen, tel­kens in die volgorde. Van horen en spreken, in die
> volgorde. Van heilige Geest inademen en goed nieuws uitdragen, in die
> volgorde. Van weggedreven worden en terugkeren, in die volgorde. Van
> neerdalen in de dood en oprijzen ten leven, in die volgorde.
>
> Beste Jezus, waar je ook bent: je hebt ons leven
> omgekeerd. Is dat jouw boodschap? Is dat jouw gang ten goede? Is dat
> ónze weg? Huiverend van aanvaarding zingen wij jou achterna,
> tot jou en onze God die heeft gezegd: *‘Jij mag er zijn'*.
>
> Hartelijke groeten van iedereen\
> en een kus van Maria Magdalena.

