# Doopsel van Jezus (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 5 januari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Kersttijd · Doopsel van christus · wit
- Bron: https://preken.be/a/kerst/doopsel-van-christus/doopsel-van-jezus-2008/


Het feest van het doopsel van Jezus is geen aanhangsel
aan de kersttijd. Het hoort bij
zijn Openbaring. De Oosterse kerken
vieren deze epifanie op 6 januari.

Zoals andere evangelisten meldt Matteüs deze belangrijke
ontmoeting tussen Jezus en Johannes.
Waarover spraken Jezus en Johannes?
Hebben ze een zwakte/sterkte analyse gemaakt? Welke strategische plannen hebben ze
samen opgesteld? Wat was hun
beleidsplan? Hoe duidelijk was hun
missie geformuleerd? Hebben ze
naderhand hun inspanningen gecoördineerd en op elkaar afgestemd? Hoe hoog zouden beide scoren in een
cursus management? Overbodige
vragen. Het gesprek bij de Jordaan
duurde niet lang. Jezus kwam niet
bij Johannnes om te overleggen, maar om zich te laten dopen. Bij Matteüs is dit de enige ontmoeting
tussen Jezus en Johannes. Beide
blijven niettemin op de hoogte van elkaars lotgevallen.

De Jordaan is de laagste rivier ter wereld. Daar doopt Johannes en kondigt hij het
rijk de Hemelen aan. Een vanouds
vereerde doopplaats is "Betanië, aan de overkant van de Jordaan" (Joh. 1,28). .
Ze zou in Jordanië liggen en heet in het Arabisch *Wadi al Kharrar*. Johannes kijkt daar uit naar de Messias.
Johannes weet wie Jezus is, zoals de lezers van Matteus het weten. Hij zei het hun van bij het begin van
zijn evangelie. Jezus is de Zoon
van God. Hij komt bij Johannes en
overhaalt Johannes hem te dopen.
Hij roept hiervoor de Gerechtighneid Gods in. Hij wil wat God wil. Jezus is immers de gehoorzame.

Gerechtigheid duidt op het volbrengen van de wil van
God. God verlost door gemeenschap
te stichten. Wij werken aan
gerechtigheid door solidariteit op te nemen en samen lasten te delen. Gerechtigheid vergt stappen van een
berouwvol volk.

"*In de bijbelse visie is gerechtigheid een gave en
belofte van God, die van de mensen een overeenkomstig gedrag tegenover de
gemeenschap verwacht. In dit
verband verwijst gerechtigheid naar een medemenselijke houding die uitstijgt
boven de gebondenheid aan de wet en zijn rechtsbepalingen. Deze houding impliceert het streven van
de mens om, naar het voorschrift van God, ieder mens het zijne te geven. Het komt dus neer op de vaste en
bestendige wil aan ieder recht te laten wedervaren*" (*Leven vanuit het
geloof*).

Dit doopsel leidt tot een verrassend
openbaringsmoment. Wolken gaan
open. Een ruimte komt vrij. Het diepste diep en de hoogste
hemel. Een stem duidt Jezus aan als
de geliefde Zoon Gods. De kracht
van de Geest is bij hem. Kort
nadien zal Jezus in de woestijn daarover getest worden. Hoe zal hij zijn taak en zending
opvatten?

De lezers van Matteüs horen zinspelingen op de
bijbel. Daardoor verbreedt dit
verhaal. De geest die boven Jezus
zweeft, was er bij van de schepping van de wereld (Gen. 1,2). Hij was bij Mozes en het volk van de
uittocht (Is. 63, 14). Bij het
doopsel begint een nieuwe schepping en een nieuwe tocht van het volk.

De krachtige beweging van Gods stem en van Gods geest
doordringt Jezus, de gehoorzame.
Bij zijn afscheid zendt Jezus zijn leerlingen met de opdracht te dopen in
de naam van de Vader, de Zoon en de Geest.

Wij lezen het verhaal van dit doopsel en de
Godsopenbaring in de liturgie. Het
wordt daar langs twee kanten belicht.
Door een lichtbron uit het Oude verbond. Jezus is de dienaar, over wie Jesaja
sprak. Een dienaar van
gerechtigheid met grote mildheid.
Dank aan Jesaja om zijn schitterende beeld van het geknakte riet en de
kwijnende vlaspit. Volgens Matteüs
heeft Jezus dit woord op zichzelf betrokken (Mat. 12., 20).

Gedoopt om dienaar te
zijn. Een gewelidge opdracht. Tertullianus, een kerkelijke schrijver
uit de tweede
eeuw, zei: "*Je bent niet als christen geboren, je moet het worden*."

Een tweede lichtbron op het evangelie komt uit de
Handelingen. De jonge kerk vergeet
niet dat Jezus na zijn doopsel vanuit Gods kracht weldoende en bevrijdend is
rondgegaan. De kerk ervaart dat het
doopsel open staat voor alwie God welgevallig is. Grenzen vallen
weg.

De liturgie houdt van
wisselingwerking tussen teksten.
Zij brengt teksten uit het Oude Testament en woorden uit de Handelingen
en de brieven van apostelen in verband met het evangelie. De liturgie beschouwt een schrifttekst
nooit op zichzelf. Ze ontdekt
meerdere lagen en brengt grotere klaarheid door meerdere bijbelteksten op
eenzelfde dag aan te bieden. Zij
plaatst ons aldus in een traditie, van waaruit wij iets nieuws kunnen
ontdekken. Claude Tasssin
vergelijkt dit met een chemische reactie, waardoor teksten meer inhoud krijgen
(Claude Tassin,
*Cahier Évangile* n° 129, septembre 2004). De liturgie in de synagoog waagde ze al
aan deze mixt. Een tekst wordt
gelezen in het licht van gans de canon van de Schriften. Het is die methode die paus Benedictus
aanwendt in zijn Jezusboek, dat trouwens begint bij het doopsel van Jezus in de
Jordaan.

Het riet bij de Jordaan ruist telkens iemand gedoopt
wordt. Moge de nieuwgedoopte man en
vrouw oog hebben voor het riet, wanneer dit is
geknakt.

