# Doopsel van Jezus

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Kersttijd · Doopsel van christus · wit
- Bron: https://preken.be/a/kerst/doopsel-van-christus/doopsel-van-jezus-2000/


Wie flink getrimd heeft, een paar uur heeft gesport en
lekker moe bezweet onder de douche gaat, komt daar als herboren
on­der vandaan. *‘Ik voel me weer een ander mens...'*,
hoor je zo iemand wel eens zeggen.

Dopen is een ritueel met water dat zeggen wil: We
spoelen het kwaad van je af en zo word jij een heel ander, een beter
mens. Wie zich bij Johannes wilde laten dopen gaf daarmee ook te
kennen: ik wil een ander, beter mens worden; een beter ie­mand,
een kind van God probeer ik te zijn.

Dopen was en is eigenlijk nog altijd: het kwaad
wegspoelen. Daarom wil Johannes aanvankelijk Jezus ook niet dopen. In
die Jezus, vindt hij, steekt namelijk geen kwaad. Maar Jezus laat
zich dopen, zoals die anderen, om ermee te laten zien dat Hij
solidair is met zwakke en zondige mensen, die vuile handen hebben,
maar van goede wil zijn.

Net als dertig jaar daarvoor bij zijn geboorte gaat ook
nu, aan het begin van zijn openbare optreden, de hemel open en laat
God ons weten: *‘Dit is mijn zoon, luister naar Hem'*.

En het heeft veel van zijn volksgenoten, Johannes
voorop, grote moeite gekost om echt naar Hem te luisteren. Johannes
ver­wachtte, net als vele tijdgenoten, dat God een messias zou
zen­den, die de wereld een ander aanzien zou geven. Eentje die
orde op zaken zou stellen! En Jezus beantwoordde helemaal niet aan
het beeld dat zij van de messias hadden. Ze dachten dat Hij har­der
op zou treden *‘Bekeer je, want alle onvruchtbare bomen gaat Hij
omkappen, de bijl ligt al aan de wortel; de dorsvoer gaat Hij
zuiveren; Hij zal het kaf van het koren scheiden'*.

Johannes kondigde dus een rechtsprekende messias aan,
die namens een straffende en rechtsprekende God zou optreden.

Maar in feite bleek Emmanuël, God-met-ons, Jezus
van Nazare­t veel meer te lijken op degene die Jesaja eeuwen
daarvoor al schilderde: *‘Hij zal het geknakte riet niet breken
en de kwijnen­de vlaspit niet doven'*. Tegenover de
ongeduldige messias van Johannes staat Jezus, een mens vol mededogen.

Wie gedoopt wordt in zijn naam is eigenlijk voor altijd
nat... Ik bedoel: gedoopt zijn, schept verplichtingen, je leven lang.
Je moet telkens een ander, beter mens zien te worden en in ieder
geval nooit het geknakte riet breken of de kleine vlam doven.

Mensen die voortdurend tegenslag hebben, ook nog door
ver­velende opmerkingen de indruk geven dat het eigen schuld is
of dat ze het wel verdiend zullen hebben; dat is geknakt riet
bre­ken.

Of iemand is diep teleurgesteld in een ander, ten einde
raad geraakt, en dan achter haar rug om zeggen: ze zal het er wel
naar hebben gemaakt. Dat is de walmende vlaspit doven. Beleefd
natrappen, heet dat. Het laatste beetje hoop ontnemen, het laatste
beetje zelfrespect afpakken. Het is iets wat gedoopten nooit mo­gen
doen. Pas als we leven met eerbied, geduld en mededogen gaat de hemel
een beetje open voor wie hij almaar betrokken is. En dan kan God ook
van ons zeggen: jij bent mijn zoon, mijn dochter, mijn kind...

