# Doop van de Heer (2005)

- Auteur: Nan Paffen
- Datum: 8 januari 2005
- Liturgie: A-cyclus · Kersttijd · Doopsel van christus · wit
- Bron: https://preken.be/a/kerst/doopsel-van-christus/doop-van-de-heer-2005/


"Toen kwam Jezus uit Galilea naar Johannes bij de Jordaan om
zich door hem te laten dopen". Hij is er opeens, aan de oever van de Jordaan,
tussen de mensen; hij is er gewoon, als een van hen. Hij komt niet met allerlei
poespas. Hij wil zich niet van hen onderscheiden door heilige gewaden, hij eist
geen ereplaats en wil geen voorkeursbehandeling of allerlei ceremonieel. Hij
trekt zijn kleed uit en daalt af in het water. Hij wil in het leven staan als
ieder ander.

Mensen die zich in die tijd door Johannes lieten dopen, stelden
daarmee een teken dat ze een ander, een beter mens willen worden, dat ze kiezen
voor God en voor een wereld zoals God die bedoeld had. . De doop is voor hen
een ommekeer, een nieuwe weg door het leven. Voortaan kiezen ze voor een levenswijze
die recht doet aan een menselijke wereld, die opkomt voor kwetsbare medemensen.

Ik moest denken aan al die mensen, die zich nu laten raken
door het leed dat in Azië door de zeebeving berokkend is en dat vooral aan het
arme deel van de bevolking de meeste impact heeft. Buitenlanders worden
geïdentificeerd, worden naar betere ziekenhuizen vervoerd, hebben -eenmaal
thuis- weer een dak boven hun hoofd, voldoende eten kleding en geld; of (als ze
de ramp niet overleefd hebben) een waardige begrafenis. De ‘inlanders' moeten
nog maar afwachten of en wanneer ze hun krotjes weer herbouwd krijgen, of er
voldoende medische zorg is en voedsel of kleding; en als zij de ramp niet
overleefd hebben, wacht hen vaker een massagraf.

En dan klinkt er (ik
hoor het Jezus al Jesaja nazeggen): werkelijk, hij zal recht brengen; het geknakte
riet zal hij niet breken en de kwijnende vlaspit blaast hij niet uit.

Een van de koorleden formuleerde die woorden als volgt:

*Waarom, beste mensen van
Nederland, waarom klagen jullie toch zoveel? Waarom zeggen jullie dat God niet
bestaat of zich niet om jullie bekommert of dat jullie geen recht wordt
aangedaan? Waarom klagen jullie over teveel buitenlanders in dit land, over
teveel lasten? Waarom proberen jullie zoveel mogelijk bezit in handen te
krijgen?*

*Zo spreekt de Heer:\
Zie ik stuur jullie mijn
knecht, mijn eigen zoon.\
Mijn geest heb ik hem
ingeblazen en jullie zullen Zijn volgelingen zijn. \
Hij zal de mensen bekend maken
met wat recht is en rechtvaardig.\
Hij is geen schreeuwlelijk en
houdt niet van grootspraak.\
De zwakken zal hij beschermen
en eenvoud is zijn kenmerk.\
Zijn volgelingen onderscheiden
zich door grote saamhorigheid, \
zij delen van wat ze hebben en
laten niemand in de steek.\
Zij bieden hulp aan wie door
rampspoed wordt getroffen.\
Er zal eenheid zijn en vrede.*

Mooi woorden en iedereen hier zal dat welbeamen. Maar toch,
als ik naar mezelf kijk en naar de gebeurtenissen van de laatste week, dan
bekruipt me ook een dubbel gevoel.

Misschien herkent u het ook. Toen op 2e kerstdag de eerste berichten en beelden kwamen
van de zeebeving, wilde ik alles zien, volgde elke nieuwsuitzending en las de
krantenberichten. Maar naarmate de tijd verstreek, merkte ik bij mezelf
tegelijkertijd een soort ‘kijkmoeheid', merkte ik dat ik af en toe de neiging
had om de beelden weg te zappen en afgelopen week betrapte ik me erop dat het me al irriteerde als weer het reclamespotje
voor giro 555 op de radio was. En tegelijk voelde ik me schuldig, omdat de ramp
daar ook erg genoeg is om zoveel aandacht te krijgen, juist op de lange
termijn.

En misschien is het net daarom goed om vandaag de woorden
van Jesaja te horen: "ziehier mijn dienstknecht, mijn uitverkorene. Het
geknakte riet zal hij niet breken en de kwijnende vlaspit dooft hij niet uit.
Werkelijk, Hij zal recht brengen" - als voorbeeld, als handelsmerk van Gods
werkzaamheid in deze wereld.

Het kan in elk geval een aansporing zijn, een wegwijzer naar
de juiste weg, voor wie in dat doopsel wil gaan staan, voor wie serieus wil
nemen dat hij in dat voetspoor is gaan staan van de man die uit Galilea naar de
Jordaan kwam om zich door Johannes te laten dopen. De man die als de Dienaar
van de Heer is: niet roepen, niet schreeuwen, niet hoog van de toren blazen,
niet met alle geweld, maar nederig en zacht; met veel geduld, niet overhaast en
nooit mensen dwingend tot het onmogelijke. Maar wel de kant kiezen van de
kwetsbaren, de machtelozen, zij die door rampspoed worden getroffen. Want dan,
zo heeft Jezus toen al ervaren, dan komt een stem uit de hemel die zei: dit is
mijn geliefde Zoon, in wie ik vreugde vind; dan mogen ook wij ervaren dat de
Geest van God op ons zal rusten. Misschien kan die geest van God ons helpen te
delen van wat we hebben, niemand in de steek te laten en hulp te bieden aan wie
door rampspoed worden getroffen.

Amen.

