# Drie-eeheid A (2008)

- Auteur: Patrick Flo
- Datum: 17 mei 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · Triniteit · wit
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/triniteit/drie-eeheid-a-2008/


Vandaag
vieren wij het feest van de drie-ene-God, in de loop van de tijd in
het christendom ook benoemd als de H.Drievuldigheid, of de God in
drie personen of de God in drie naturen. Persoonlijk kies ik liever
voor de term de drie-ene-God.

Dit
‘dogma' van de drie-ene-God geeft soms nogal wat problemen. Het
feit dat het in de christelijke kerken een ‘dogma' is, levert op
zichzelf al problemen. Een dogma is een erg geconcentreerde,
uitermate samengebalde verwoording in één zin of in enkele woorden
van een vrij complexe, in ieder geval erg veelvoudige en genuanceerde
ervaring van iets. Iedereen van ons die een heel intense ervaring
meemaakt, weet dat zo'n intense ervaring **verwoorden**
een **stamelen**
is,nagenoeg niet onder woorden te brengen, laat staan samen te vatten
in één zin of in enkele woorden. Dat is ook zo met de kerkelijke
dogma's waarbij men zegt: je moet het maar aanvaarden, je moet het
maar geloven, ook al begrijp je het niet, want het is een mysterie.

Het is
inderdaad een mysterie, maar moeten we alle mysteries zomaar
onnadenkelijk aanvaarden, of mogen we er ook met mekaar over spreken
er over nadenken? De priester-professor van wie ik theologie kreeg en
die de cursus over de drie-ene-God gaf, vertelde ons dat zolang hij
op het seminarie zat, er over die drie éné God niet eens gesproken
mocht worden, want het was een mysterie.Ik geloof niet dat dit de
bedoeling van dogma's of mysteries is, tenzij een heilige angst.

Ook in
onze contacten met andere monotheïstische godsdiensten -dus
godsdiensten die maar één God vereren- is onze visie op de
drie-ene-God een blijkbaar onoverkomelijk probleem.

Zowel
het Jodendom als de Islam kunnen maar niet begrijpen dat wij onszelf
monotheïstisch noemen - dus zeggen dat we maar één God vereren-
als wij spreken van Vader, Zoon en Geest, want dat zijn voor hen dan
drie Goden.

Het
dogma als zodanig vind ik geen mysterie, maar wel God ...en vooral
Gods nooit ontgoochelde, nooit ophoudende goedheid. Niet zozeer het
dogma vind ik een mysterie, maar juist God.

Niemand
heeft ooit God gezien, ook Jezus hier op aarde niet.We kunnen niet
zeggen dat we God kennen dat we precies weten wie Hij is. Zo hebben
we boijvoorbeeld voor het lijden in de wereld geen enkele verklaring,
terwijl we geloven dat God alle lijden wil uitsluiten en we Hem
belijden als ‘almachtig'. We hebben God niet op zak. Telkens we
Hem proberen te omschrijven, te omvatten, ontsnapt Hij weer aan onze
omschrijving, want telkens is Hij weer anders dan wij vermoeden.

In de
Bijbel staat geen enkele omschrijving van God, laat staan een
formulering van de drie-ene-God. De Bijbel (zowel oude als nieuwe
testament) zijn **ervaringsmomenten**
van God in de menselijke geschiedenis, hoe mensen God ervaren
hebben.En iets van iemand ervaren is iets heel anders dan iemand
‘kennen'. In het Joodse of voor-christelijke geloof heeft men God
vooral ervaren als diegene die redding brengt uit de slavernij, uit
onderdrukking en vernedering. En die men veel later heeft ervaren als
de Schepper van de wereld, diegene die de wereld gewild heeft en er
blijvend bezorgd om is. In het nieuwe testament heeft men God ervaren
in Jezus' spreken en handelen, die niet alleen een volk **maar
iedere individuele mens** wou optillen uit
vooroordelen, vernedering en uitsluiting.

In de
Bijbel hebben we maar twee ‘omschrijvingen' van God: Jezus die
spreekt van God als VADER (mijn Vader is ook uw vader) en in het
evangelie van Johannes: "God is goedheid".

‘God
is goedheid', zegt Johannes. Het is juist **daarop**
dat het ‘dogma' van de drie-eenheid zich gebaseerd heeft. Een
ervaring die in het beginnend christendom geleidelijk gegroeid is en
die door de kerk uiteindelijk als dogma geformuleerd is en opgenomen
onze geloofsbelijdenis in 589.

Laat me
toe **stamelend** iets te
zeggen over hoe het dogma van de drie-ene-God

iets
over Gods goedheid probeert te verwoorden.

Wij
geloven dat God de wereld geschapen heeft (vanuit welke
wetenschap-pelijke of niet-wetenscahppelijke wereldverklaring je dat
ook wil bekijken), dat God de wereld gewild heeft, de mens als zijn
partner en medeschepper gewild heeft en dat Hij met de wereld het
goede, eigenlijk het beste voorheeft.

In het
scheppingsverhaal lezen we dat Gods **Geest**,
niet God, maar zijn **Geest,** boven
de chaos zweefde die er aanvankelijk was, en dat Gods Geest daarin
orde, levensvatbaarheid, schepping gebracht heeft. Gods Geest is iets
anders dan God. Mijn geest is iets anders als Patrick Flo, want ik
ben nog meer dan mijn geest en toch is mijn geest van mij. Patrick
Flo als persoon en mijn geest zijn twee verschillende dingen en toch
zijn ze één.

We
hebben al God en Geest die blijkbaar van mekaar te onderscheiden zijn
en toch één zijn.

Uit
goedheid, opdat de mens houvast zou hebben om te weten wat goedheid
is, opdat alle mensen op deze wereld leven ten volle zouden kunnen
hebben, heeft Gods Geest ons de 10 geboden gegeven, beter: 10
adviezen, tien wegen, tien krachtlijnen om tot goedheid voor alle
mensen te komen!

Omdat
God in Zijn goedheid om de mens bezorgd is, stuurt Hij ons Jezus,
waarbij diezelfde Geest van God bij het doopsel van Jezus Hem
overschuduwt en niet meer van Jezus wijkt, zodat Jezus geheel onder
Gods Geest inderdaad kan zeggen: "De Vader en ik, wij zijn één.
**Wie mij ziet [in deze wereld], ziet de**
**Vader** [in deze
wereld]. Jezus is het gelaat, de icoon , de afstraling van God .....in
déze wereld.

Na de
dood van Jezus blijft de Geest van God in onze wereld verder werken
net zoals Hij dat ook vroeger deed, maar ook Jezus Geest, ik zou
stamelend durven zeggen: Jezus' Geest in SAMENSPRAAK met de Geest
van de Vader, en zo samen één Geest vormen.

Ik weet
niet of het je al opgevallen is dat in het scheppingsverhaal, bij de
schepping van de mens staat: "Laten WIJ nu de mens maken." Voor
veel theologen en exegeten is dit niet een ‘majestatisch pluralis'
d.w.z. een wij-vorm die bijvoorbeeld koning gebruikt -‘Wij, Koning
der Belgen". Zij zien er iets heel anders in. Liefde kan niet op
zichzelf.Als er op de wereld maar één mens zou zijn dan zou er geen
menselijke liefde bestaan. Liefde is juist een gerichtheid op iets of
iemand buiten jezelf. Daarom zeggen ze :God is **relatie.**God is geen eenzaat, geen einzelganger, geen
egotripper, geen in zichzelf gekeerd wezen, maar iemand die juist in
relatie wil staan, een SUBJECT in de eigenlijke betekenis van het
woord: iemand die betrokken wil zijn, die geraakt wil worden, die in
dia-loog wil gaan (hoe dikwijls zien we dat niet in de bijbel), die
zich wil laten emotioneren door ....zijn geest die ook IN de wereld
is (niet God is in de wereld want daarvoor is Hij te groot [en tevens
transcendent] , door Jezus - een afstraling van Hem- , door mensen
en daardoor ook telkens weer anders wordt ten goede.

Vader,
Zoon en Geest kunnen we van mekaar ‘onderscheiden' , zoals mijn
voeten te onderscheiden zijn van mijn handen of van mijn geest, maar
eigenlijk zijn ze allemaal MIJ, al hebben ze allemaal andere
‘functies'. Misschien help dit voorbeeld om, naar analogie, iets
beter de formulering van de drie-ene-God te bergijpen die eigenlijk
wil zeggen: God is goedheid.

