# Drie-eeheid A (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 17 mei 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · Triniteit · wit
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/triniteit/drie-eeheid-a-2008-ambro-bakker-sma/


Een klein meisje is aan het tekenen. Op het papier een wirwar van
lijnen. Haar vader komt binnen en zegt: “Eline, wat ben jij aan het
tekenen?”. “Ik ben God aan het tekenen”, zegt Eline. Vader gaat op zijn
hurken bij zijn dochter zitten en zeg: “maar, schat, niemand weet toch
hoe God er uit ziet”. Het meisje haalt haar schouders op, kijkt haar
vader niet eens aan en zegt, terwijl ze doorkrast: “Dan weten ze het
nou!”. Een klein kind mag zulke dingen zeggen. Het is zelfs
vermakelijk, maar soms erger ik me aan mensen die mij precies kunnen
vertellen hoe God er uit ziet. Er zijn altijd mensen die menen dat zij
in de wirwar van al die kromme lijnen in ons leven precies weten hoe
God er uit ziet. Ze praten over Hem alsof ze bij Hem in de klas gezeten
heeft. Maar al te vaak spelen in het beeld dat wij van God hebben onze
eigen menselijke ervaringen een grote rol. Je praat over God op een
andere manier op je trouwdag dan op de dag dat je je geliefde weg moet
brengen naar het kerkhof. En angstige mensen kunnen toch nooit geloven
in een bevrijdende God! Zo vertelt het beeld dat wij van God hebben
meer over onszelf dan over God! Maar hoe ziet God de Vader en dan wél
uit. Wie was zijn Zoon, wie de heilige Geest.

Het feest van de
Heilige Drie-eenheid maakt het antwoord er niet gemakkelijker op. Eén
God in drie personen: Vader, Zoon en heilige Geest. En je sluit bijna
automatisch af met “amen”. Dat is ons kruisteken, een van onze kortste
geloofsbelijdenissen die we kennen. “De ondoorgrondelijke Vader, de
ondoorgrondelijke Zoon en de ondoorgrondelijke Heilige Geest” zegt de
heilige Athanasius in zijn geloofsbelijdenis. “Amen” zegt de man van de
straat. We gaan weer terug naar onze dagelijks bezigheden, want we
hebben nog een hoop te doen!

Misschien mogen wij het feest van
vandaag vergelijken met een goed toneelstuk. Dan komen aan het einde
van het stuk alle spelers samen nog één keer op. Ze krijgen applaus en
bloemen in de hand gedrukt. Op het feest van de heilige Drie-eenheid
gebeurt dat ook. Het spel van God en de mensen in drie bedrijven. Met
kerstmis is het stuk begonnen, Met Pasen vierden we het tweede bedrijf
en in de slotscène vieren we op Hemelvaart en Pinksteren. En daarna, op
de zondag van de H.Drie-eenheid, komen alle acteurs nog één keer het
toneel op: de Vader, de Zoon en de Heilige Geest. En ook wij zelf mogen
het applaus in ontvangst nemen. Want in Gods spel is er geen plaats
voor toeschouwers, er zijn alleen medespelers.

De Farizeeër
Nikodemus komt naar Jezus toe in de duisternis van zijn bestaan Hij is
naarstig op zoek naar de naam van God. God, waar bent U te vinden? Leer
mij U zien! Geef ons vandaag nog een teken van Liefde! Hij vindt het
antwoord in de getuigenis van Johannes: “Zozeer heeft God de wereld
lief gehad, dat Hij zijn eniggeboren Zoon naar de wereld zond, opdat de
wereld zou worden gered” (Joh.3:16-17). En in dat woordje “opdat” ligt
de sleutel van het Nikodemusverhaal. Bij God ligt de klemtoon niet op
de dood, maar op het léven. Dat is ons voorgezegd, maar vooral
voorgeleefd door de Zoon van God de Vader, omgeven door Gods Geest.

We
leerden het stomweg van buiten: "Er is één God in drie personen". We
begrepen daar natuurlijk niets van, zelfs niet met behulp van de drie
lucifers van de kapelaan die er één vlam van kon maken. Het enige dat
je nog weet is dat de kapelaan nogal kwaad was, als we per ongeluk
zeiden dat er drie goden waren. Het zei ons ook zo weinig. Als er nu
eens vijf personen waren geweest, was ons leven dan grondig veranderd?
God de Vader? Jezus’ leerlingen hebben aan Jezus gemerkt dat er een
Vader was in God, want Jezus raakte nooit uitgepraat over zijn Vader.
Zij hebben ook ondervonden, toen Jezus weg was, dat de Geest van Jezus
op een hele bijzondere manier bij hen was. Sinds Jezus mogen we God
"Vader" noemen.

In het Aramees betekent dat woordje vader Abba.
Abba is een kinderwoord. Joodse kinderen riepen Abba als ze verdriet
hadden, als ze hulp nodig hadden. Kinderen hebben het woordje Abba
gestameld bij vader op schoot. Abba is een kinderwoord, simpel en heel
gewoon. Jezus heeft het zelf ook van straat opgepikt. De kinderen
riepen het overal. Jezus heeft het Zélf geroepen. Het woord Abba riep
in Jezus' tijd een sfeer van vertrouwen op: thuis zijn, erbij horen, de
deur staat altijd open, je bent welkom, je kunt binnenkomen zonder
kloppen, schuif maar aan, er is genoeg. Abba vormde ook de kern van
Jezus' leven. Zijn hart was er vol van. Zo zouden de mensen met elkaar
moeten omgaan. In dat ene woord "Abba" vatte Jezus samen waar Hij op
hoopte: mensen die thuis raken bij elkaar, elkaar onvoorwaardelijk
vertrouwen, elkaar een nieuwe kans gunnen en elkaar niet afschrijven.
Bidden is voor Jezus: Abba-zeggen. In de naam van Abba willen wij met
elkaar omgaan als broer en zus, willen we elkaar opbouwen, niet
afbreken, niet afschrijven. Abba-zeggen is: een broer willen zijn, een
zus. Maar dan voor iedereen! Wie het Onze Vader bidt, drukt daarmee de
hoop uit dat Abba werkelijkheid wordt in zijn of haar leven. Jezus kwam
niet uitgesproken over zijn Vader.

En wat de Geest betreft: het
zou zonder die Geest een dooie boel zijn, want waar vind je leven
anders dan bij de Geest die levend maakt? We zouden geen greintje
troost vinden bij ons verdriet, als die Geest er niet was. De Geest,
van wie Jezus zei dat Hij de Trooster is. Jezus belooft ons een Helper
te sturen. Die Geest maakt mensen tot kinderen van God. Hij brengt ons
met God in relatie. Als wij leven in de Geest van Jezus, dan hebben wij
een goede geest. Rond de heilige Geest cirkelen de zeven woorden die
ons leven tot een feest kunnen maken: liefde, trouw, vreugde, vrede,
geduld, vriendelijkheid, goedheid, zachtheid en ingetogenheid. De Geest
van God is de ziel van ons gelovig bestaan.

Als ik mensen doop,
doe ik dat in de naam van de Vader, de Zoon en de heilige Geest. Als ik
de ziekenzalving toedien, gebeurt dat in de naam van de Drie-eenheid.
Als ik in deze maanden namens de bisschop in verschillende parochies
jongens en meisjes vorm, dan doe ik dat in de Naam van de Drie-ene God.
Als we een kruisteken maken - misschien doet u dat nog bij het opstaan
en slapen gaan, of voor en na het eten - dan drukken wij daarmee uit
dat we ons leven toevertrouwen aan de heilige Drie-eenheid, aan de
Vader, aan de Zoon, aan de heilige Geest.

Het feest van de
heilige Drie-eenheid moeten we niet aan geleerde theologen overlaten.
Het feest staat niet ver af van ons eigen leven. Je ontmoet God waar
mensen elkaar ernstig nemen en niet afschrijven en werken aan een
bewoonbare, dus schone wereld. Waar mensen - gelovig of niet - werken
een vrede, gerechtigheid en de heelheid van de schepping, is Gods Geest
tastbaar aanwezig. Je weet dat de Geest van God werkzaam is, waar
mensen zorgzaam omgaan met elkaar en met deze aarde. Dan ervaar je wat
een kracht God is, waar mensen elkaar het leven teruggeven. Een kind
kan het ons voortekenen! Want ooit plaatste Jezus een kind in ons
midden en zei: “Kijk, dat bedoel ik nou!”.

