# Sacramentsdag A

- Auteur: kerkinherent
- Datum: 1 januari 2000
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · Sacramentsdag · wit
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/sacramentsdag/sacramentsdag-a/


Het Sacrament dat wij vandaag vieren - want het is Sacramentsdag -
is zo rijk en zo veelzijdig, dat het nog nooit in de geschiedenis is
voorgekomen, dat mensen het in zijn volle rijkdom en in zijn
volledige veelzijdigheid hebben beleefd.

Wij hebben meegemaakt dat het volle licht viel op het persoonlijke
aspect van dit Sacrament. En dat was iets heel goeds. Als wij dan te
communie waren geweest, trok ieder zich terug met de handen voor de
ogen, afgezonderd van iedereen, om dan te spreken met de ‘zoete
gast van onze ziel'. Minstens een kwartier bleven we zo in
afzondering.

In een andere tijd werd de volle nadruk gelegd op de aanbidding
van Jezus in dit sacrament. Dan werd een ciborie uit het tabernakel
gehaald en ter aanbidding uitgestald, of de hostie werd in een rijk
versierde monstrans geplaatst op een soort koningstroon boven het
altaar. Er werden kloosters gesticht, die alleen tot doel hadden: een
eeuwigdurende aanbidding. Ook dat was iets goeds. Wij gingen toen
naar het lof: dat wil zeggen naar een gebedsdienst rond de ciborie of
de monstrans om Hem te aanbidden en te loven.

Toen kwam in het middelpunt van de belangstelling te staan het
offerkarakter van dit sacrament. Men zag toen dat het eigenlijk het
kruisoffer was wat Jezus in dat sacrament aan zijn Vader bracht. En
wij probeerden ons daarbij aan te sluiten, aanvankelijk met een
offergang met gaven in natura, later door een collecte, die werd
gebracht naar het altaar. Ook dat was iets goeds.

Toen kwam de tijd dat we niet meer van een altaar spraken maar van
een tafel. Het maaltijdkarakter werd belicht. Men hield op met
communie uit te reiken vóór de mis of op andere voorkomende
gelegenheden buiten de mis. We hielden onze handen niet meer voor
onze ogen. Wij gingen beseffen dat het een gebeuren van de hele
gemeenschap was. Dus geen afzondering, maar een samendoen. Toen
gingen we ook beseffen dat een maaltijd uit eten en drinken bestond.
En heel voorzichtig gingen we ook drinken uit de beker, hoewel dit
naar onze smaak toch wel wat hygiënische bezwaren had.

Als we nu luisteren naar Paulus' brief aan de Korintiërs, dan
valt ons op dat Paulus schrijft: ‘Geeft niet het brood dat wij
*breken* gemeenschap met het Lichaam van Christus?' Dat *breken*maakt ons wat nieuwsgierig. Bedoelt Paulus dat letterlijk? In
welke context schrijft Paulus dat? Want Paulus stond aan het begin.
Nog maar nauwelijks 25 jaar gescheiden van het eerste laatste
avondmaal.

Als we dit stukje uit de brief van Paulus leggen in het gehele
hoofdstuk dat Paulus eraan wijdt, dan valt ons op, dat Paulus hier
tekeer gaat tegen de Korintiërs. Hij gebruikt het instellingsverhaal
als het argument tegen de wantoestanden in die parochie. Paulus zegt
hier namelijk: iedereen eet haastig zijn eigen maal op zodat de een
honger heeft en de ander dronken is. Maar zegt Paulus: dat heb ik u
niet geleerd. Ik heb u geleerd wat ik van de Heer Jezus heb gehoord:
namelijk dat Jezus op de avond dat Hij werd *overgeleverd* brood
heeft genomen, het brak en zei: dit is mijn Lichaam *voor u.* Paulus
wil zeggen: Jezus heeft het helemaal anders voorgedaan. Hij at niet
zijn eigen maal op, maar Hij nam brood en brak het en gaf het weg.
Hij gaf zichzelf weg want Hij zei: dit is mijn lichaam *voor u.*

Zouden wij het nog beleven dat een ander aspect van dit sacrament
wordt belicht: namelijk dat wij het brood gaan breken om het te geven
aan een ander, omdat Jezus dit ook heeft gedaan?

