# Sacramentsdag A (2005)

- Auteur: Auteur onbekend
- Datum: 31 mei 2005
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · Sacramentsdag · wit
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/sacramentsdag/sacramentsdag-a-2005-auteur-onbekend/


Psalm 147

> *Loof
> de* *HEER**,* *Jeruzalem*, prijs je God, Sion:\
> Hij
> versterkt de grendels van je poorten, Hij zegent de kinderen binnen je muren;\
> Hij is
> de beveiliging van je grenzen en schenkt vette tarwe in overvloed.\
> Een
> boodschap zendt Hij uit naar de
> aarde en haastig trekt zijn woord eropuit:\
> Aan
> Jakob verkondigt Hij zijn woord, het bestel van zijn wetten aan Israël.\
> Met
> geen ander volk heeft Hij zo gehandeld, zij kennen zijn wetten niet.

Eigenlijk is het gek dat wij hier nu nog gedenken wat zo'n
3000 jaar geleden is gebeurd. We herkennen de lading van wat toen aan de hand
was. Dan krijgen de woorden van Mozes "*blijft* denken aan..."
toch wel een bijzondere betekenis.

Als de Joden zich hebben gevestigd in het Beloofde Land,
wordt de Wet van Mozes nog eens bij elkaar gezet - de Wet voor de tweede keer -
zou je kunnen zeggen: Deuteronomium. Daarin wordt in herinnering geroepen hoe
het allemaal is gekomen: de uittocht uit Egypte, de redding door de Rode Zee,
in deze lezing: de beproevingen in de woestijn. Ze hebben honger en dorst
geleden omdat hun God hen wilde beproeven, en hun God heeft Zijn Naam gestand
gedaan 'JHWH': 'Hij is er'; Hij was aanwezig om hen te helpen in hun nood. Zo
leerden zij Hem kennen. Een proces van veertig jaar, 'veertig', een
ontwikkeling.

Dat was hun ervaring, de
ervaring van een volk. Als de woorden van Mozes toentertijd nu actueel zijn,
kunnen we niet zo spreken van een gemeenschappelijke ervaring, de ervaring van
een volk. Kan, mag zo'n soort ervaring voor ons persoonlijk gelden? Ieder heeft
in zijn leven wel zo'n tocht door eigen woestijn gemaakt in wat voor een vorm
dan ook. Dan dringt zich de vraag op of jij dat hebt ervaren als beproeving van
God, of je nu - desnoods achteraf - die ellende als beproeving *wilt*
zien. M.a.w. dat God er toch was in jouw ellende doordat - toen de maat vol was
- God jou iemand heeft laten zien, of doordat je je toen vast greep aan een
strohalm die een boom bleek te zijn geplant aan het water, of doordat je een
andere reddende gebeurtenis meemaakte. Die moeilijkheden als een beproeving
willen en kunnen zien, erkennen dat je toen toch in Zijn hand was, dat HijZ
niet wilde dat je verloren zou gaan, is een geloofszicht. En als je dan omkijkt
in verwondering, komt de idee naar boven dat je God een beetje hebt leren
kennen op jouw weg, op jouw manier, dat 'Hij-is-er-altijd', de Aanwezige is en
ook de 'Hij-is-altijd' is, de onveranderlijke, betrouwbare, de Eeuwige.

Dan moge als in de tussenzang
een loflied naar boven komen van: "Loof de Heer,
Jeruzalem"/"Roem, Jeruzalem, de Heer". Jeruzalem, prijs de Heer,
stad van God; jij zelf, prijs de Heer, kind van God. Verheerlijk de Aanwezige,
de Eeuwige om Zijn verbond met ons, met mij.

Wat het evangelie van Joh ons
vertelt is geen 3000 maar zo'n 2000 jaar geleden gebeurd, echter het gaat wel
veel dieper. "De mens leeft van *alles* wat komt uit de mond van de
Heer" zegt Deuteronomium. Niet alleen van de scheppingswoorden die ons
leven en voedsel geven, maar ook van Het Woord dat een meer-leven bedient, dat
Zijn Wezen openbaart, het Woord dat op aarde rondloopt, 'tussen de mensen in'.
In de synagoge van Kafarnaüm zegt dat Woord dat hij het levende brood is dat
uit de hemel is neergedaald, het echte, eeuwige Brood voor het echte
onverwoestbare Leven. En dat niet alleen voor de Joden, die de Wet hebben, maar
voor de hele wereld, die een nieuwe 'Wet' krijgt.

"De Joden geraakten
daarover met elkaar aan het twisten", schrijft Joh. Een aantal vond dat
dat niet kon; kennelijk begonnen anderen iets te vermoeden, ging hun een licht
op. Wellicht bedachten zij: onze vaderen hadden het Manna ook nooit gezien,
nooit ervaren; toch was het er, kwam het naar hen toe in hun nood. Zou het nu
ook niet mogelijk zijn dat Hij ook Brood is, uit de hemel neergedaald? Dan zegt
Jezus het uitdrukkelijk: "Voorwaar, voorwaar, Ik zeg u". Als het erop
aan komt, gebruikt Jezus niet de gebruikelijke Rabbi-formule 'maar ik zeg u',
nee, hij zegt "voorwaar" en dan nog eens "voorwaar",
"Ik zeg U: als gij het vlees van de Mensenzoon niet eet en zijn bloed niet drinkt, hebt gij het
leven niet in u". "Het" Leven: de vaderen hebben het manna
gegeten en zijn toch gestorven; Jezus doelt kennelijk op een meer-Leven, hoger
dan het aardse. Daartoe strekt het Vlees van de Mensenzoon: tastbaar,
zichtbaar, proefbaar, niet alleen maar een gedachte. Dat is al zoveel - en dan
ook nog zijn bloed drinken - dat was voor een Jood volkomen nieuw, onmogelijk,
zo niet godslasterlijk. Tenzij ... God dat zegt. Brood en Wijn reiken tot in de
hemel, tot in zijn Lichaam.

Jezus gaat door: "Wie mijn
vlees eet en mijn bloed drinkt, *heeft* eeuwig leven. Eeuwig leven is niet
iets dat nog komen zal, nee het is er reeds - zij het nog niet onbeperkt. Als
wij 'goede werken' doen, als we bidden, als we ons van de Aanwezige bewust
zijn, zijn we bezig met eeuwig leven. En nu zegt Jezus dat degene die door hem
wordt gevoed dat Leven heeft. Dit gaat dieper dan een Aanwezigheid buiten ons,
dit gaat nog verder dan wanneer een moeder haar kind voedt. Die twee blijven
nog buiten elkaar. Jezus spreekt van *in* elkaar zijn, een Inwezigheid.

Zo gaat Jezus nóg verder door,
het is niet 'alleen maar' zijn persoon, het is zijn wezen, zijn Goddelijkheid
die hij deelt met Zijn Vader, zijn 'Abba'. 'Zoals ik gezonden ben door de
Eeuwig Levende' zo ga ik door naar jullie, in jullie, met diezelfde eeuwigheid,
met goddelijk Leven. Dat kan alleen God zeggen. God die de wereld wil redden,
er is voor de hele wereld, de Aanwezige. Is meer mogelijk? Meer mogelijk dan
God in mij? De nieuwe 'Wet'.

Ik hoop dat e.e.a. ook jongeren
aanspreekt. Jullie zijn niet zo groot gebracht met het heilige van de Communie
zoals vroeger gewoon was. De vraag is vaak: het is wel mooi maar hoe kan dat?
De vraag waarover de Joden twistten; heel normaal. Maar als je iets van een
Aanwezigheid kent, hebt leren kennen in je leven, zou het dan verkeerd zijn om
dat over je te laten komen? Als je bedenkt dat symbolen, dat heilige tekens,
eeuwigheid en aardsheid met elkaar verbinden, is het dan niet mogelijk om - op
zijn woord - het Lichaam van Christus in je handen te houden? Om zijn Bloed te
drinken? Te delen in zijn leven?

"Blijft
denken aan ...", zei Mozes, "... tot *mijn* gedachtenis", zei
Jezus. Niet als iets dat alleen maar ooit gebeurde maar wat altijd door is.
Gunnen we ons de gelegenheid om daaraan te denken, niet alleen nu maar ook
straks - iedere keer als we te Communie gaan: Aanwezige, Eeuwige, Inwezige,
eeuwige Liefde.

