# Laten we er zuinig op zijn! (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 17 mei 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · Sacramentsdag · wit
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/sacramentsdag/laten-we-er-zuinig-op-zijn-2008/


Weet u wie het koperdraad heeft uitgevonden? “Er waren eens twee
Hollanders die vochten om een cent…” Een Belgisch mopje! Hollanders
staan bekend om hun zuinigheid. In zekere zin zijn we ook zuinig. Zeker
op onze kostbare spullen. Er mag geen deukje komen in onze auto, er mag
geen vlekje komen op onze nieuwe pak. Er mag geen scheurtje komen in
het nieuwe behang. Vaak hoor je ouders tegen kinderen zeggen: "wees er
voorzichtig mee, want het is niet van jou". Dat begrijp ik niet, want
als het wél van jou was, zou je er veel zuiniger mee zijn. Er zijn veel
dingen waar we zuinig op zijn, omdat ze heilig voor ons zijn. Eén van
die dingen waar we heel zuinig op zijn, is voor velen het
Allerheiligst. Zo noemen we dat ook: het Allerheiligste! Iedereen van
ons kent verhalen over eerste communicanten, voor wie het feest niet
doorging, omdat het kind zonder erg wat water had gedronken. En vroeger
raakte alleen de priester de hostie aan. Hij deed de deur van het
tabernakel open zonder duim en wijsvinger te gebruiken, want daar had
hij de hostie mee vastgehouden. De bladzijden van het missaal sloeg hij
nooit om met duim en wijsvingers, maar met de andere vingers. Zo heilig
was dat Allerheiligste,\
 \
Dat mag allemaal wat overdreven zijn,
maar de vraag is of we niet te veel de andere kant uit zijn gegaan.
Tijdens de voorbereiding op een huwelijk, vroeg een bruid-in-spe: "moet
ik dat ding - hoe heet dat ook al weer? Een hostie geloof ik - gelijk
in m'n mond steken of moet ik wachten totdat mijn vriend dat ook doet?"
Het is geen verwijt aan dat meisje, maar het is een ernstige vraag aan
onszelf. Hoe hebben wij dat Allerheiligste aan onze kinderen
doorgegeven? Als iemand van ons een ontroerende gebeurtenis heeft
meegemaakt, dan vertel je dat alleen aan je intiemste vrienden. Zo
hebben de apostelen het tenminste gedaan. Zij vertelden hoe Jezus
tijdens het paasmaal brood in zijn handen heeft genomen, zijn Vader
heeft gezegend, dat brood gebroken heeft en aan zijn leerlingen gegeven
met de woorden: "neemt en eet hiervan: dit is mijn lichaam". De
leerlingen van Jezus hebben dat doorverteld aan hun vrienden, en zo is
het uiteindelijk bij ons terechtgekomen. Hebben wij met dezelfde
eerbied dat verhaal door verteld aan onze kinderen?

De laatste
twintig jaar is er veel veranderd - gelukkig ook veel ten goede. We
gaan wat minder kwezelachtig met ons geloof om. Gewijde of ongewijde
handen? Elke hand wordt gewijd die vol geloof de Heer ontvangt en
doorgeeft. Want zo houden wij Jezus levend in ons midden. Zo krijgt Hij
handen in voeten, heel concreet, in ons eigen bestaan. Als we ter
communie gaan, ontvangen we geen stukje van Jezus. Het is
tegelijkertijd de uitnodiging om – al etend en drinkend – gevoed te
worden door Jezus’ mentaliteit. Daar word je als mens beter van, omdat
je in je mens-zijn toegroeit naar Gods beeld en gelijkenis. Jezus heeft
Zich niet aan ons gegeven om Zich weg te laten stoppen in een gouden
huisje. Wij mogen het brood breken en delen, als uitdrukking van ons
leven, en als aansporing om het beste in jezelf te delen met elkaar.
Niet voor niets zegt Jezus: “als je aan het altaar komt, en je
herinnert je, dat iemand iets tegen je heeft, laat dan je gaven bij het
altaar achter en ga je eerst met je broeder verzoenen. En kom dan
terug.”

Het Evangelie van vanmorgen is maar kort. Maar in deze
acht verzen wordt niet minder dan negen maal over leven gesproken. Dat
zegt eigenlijk álles over de levenshouding van Jezus. Hij was zo
overtuigd van de mogelijkheden die in elk mens aanwezig zijn dat Hij
het niet kon aanzien als iemand verpieterde. In zo iemand wilde Hij als
het ware zijn eigen levensadem inblazen. Om in leven te blijven moet je
eten en drinken. Maar om geestelijk te blijven leven heb je ook voedsel
nodig. Jezus wilde niets liever dan zelf dit voedsel zijn.

Enkele
jaren geleden heb ik een jonge moeder begraven. Na een tijd van
opstandigheid was zij tot berusting gekomen. Zij had de dood in haar
leven aanvaard. Alleen één ding kon ze bijna niet aanvaarden. In haar
laatste uur fluisterde ze nog: "Wat zou ik nog graag bij mijn kinderen
blijven. Ze hebben me nog zo nodig, vooral de kleinste." "Ik zou nog
graag bij hen blijven en voor hen zorgen". Dat was ook de grote
verzuchting van Jezus. Hij wist hoe zijn vrienden en vriendinnen
achterbleven als schapen zonder herder. Wat die moeder niet kon, heeft
Jezus wel kunnen doen. In zijn liefde heeft Jezus het uiterste gedaan
wat Hij doen kon. Hij zei: "Ik laat jullie niet als wezen achter. Ik
zal bij jullie blijven". Hij nam het brood in zijn handen en zei: "Dit
is mijn lichaam gebroken voor jullie". Hij nam een beker fonkelrode
wijn en zei: "Mijn bloed, voor jullie vergoten, zelfs voor hen die mijn
bloed wel kunnen drinken".

De grote theoloog Thomas van Aquino
noemt Jezus "Pie Pelicane". De legende vertelt dat de pelikaan, als zij
in de woestijn geen voedsel meer kan vinden voor haar jongen, met haar
bek haar borst opent om met haar bloed over de dood heen haar jong tot
voedsel te dienen. De evangelist Johannes zegt: "En het Woord is vlees
geworden en heeft onder ons zijn tent opgeslagen". Daarom noemen we de
plaats waar de heilige Gaven worden bewaard ook "Tabernakel", al zitten
er loodzware deuren voor. Dat woord betekent "Tent". God wil ons in
zijn tent nabij zijn. Tot viermaal toe wordt vanmorgen in het evangelie
ook gesproken van "Bloed". Dat heeft alles te maken met de dood van
Jezus. Zó opkomen voor anderen, zoals Hij gedaan heeft, kan ingrijpende
gevolgen hebben. Maar laat je niet afschrikken, want zelf in het uur
van zijn dood ging het bij Jezus nog om het leven. Eucharistievieren
betekent dat je van God het leven krijgt en doorgeeft aan elkaar. Dat
is een hele mond vol. Maar het betekent dat je het aandurft om je te
laten volstromen met de Geest van Jezus Christus. Dat je leeft voor
anderen, bevrijdend, bruisend, voluit.

Straks krijgen we weer bij
de communie van dat gewone/ongewone brood. Om duidelijk te maken dat
een mens niet leeft van brood alleen, laat staan van louter koekjes van
eigen deeg. Wie straks bij het ontvangen van het Lichaam van Christus
"Ja en amen" zegt, weet dat daar de nodige consequenties aan verbonden
zijn. Het is "Ja en amen" zeggen tegen ons omgaan met God en ons omgaan
met elkaar. Het is "Ja en amen" zeggen tegen het leven. "Ja en amen"
zeggen tegen de opdracht van Jezus om in zijn naam met elkaar het
levensbrood te breken en te delen. Dichtbij en op wereldschaal. Neemt
en eet. Komt gerust, maar weet wat je dan als Zijn volgeling te doen
staat! Wat heeft Hij ons een kostbaar geschenk nagelaten zijn eigen
Lichaam, en Bloed!

Voedsel voor onderweg. De eerste lezing weet
er van mee te praten. Het volk trekt onder leiding van Mozes door de
woestijn. We krijgen een bijzonder wijze raad mee: als je in het
Beloofde land bent aangekomen “blijf dan denken aan heel die tocht van
veertig jaar, die de Heer uw God door de woestijn heeft laten maken…
Hij leerde u beseffen dat een mens niet leeft van voedsel alleen, maar
van alles wat uit de mond van de Heer komt… Hij die voor u water uit de
rots deed springen en u in de woestijn het manna te eten
gaf”(Deuteronomium 8).\
Voedsel voor onderweg op onze tocht door dit
aardse bestaan. Jezus die ons zijn lichaam geeft, zelfs aan mensen die
zijn bloed wel konden drinken – tot we in een wereld komen waar geen
lichamen meer worden gebroken en geen onschuldig bloed meer wordt
vergoten.

In het Zuiden trekken vandaag massaal de
sacramentsprocessies. In het Noorden beginnen – na het intussen
opgeheven processieverbod – de eerste processies weer door de straten
te trekken. Zoals de laatste jaren langs de oude grachten van
Amsterdam. Iedereen mag het zien en weten: we scharen ons rond onze
Verrezen Heer, die voor ons het Brood van het leven is geworden,
voedsel voor onderweg!

