Toen ik de eerste maal voor een grote groep mensen moest spreken,
was ik ongelofelijk zenuwachtig. Ik had alles zeer bewust en piekfijn voorbereid.
Ik wist wat ik moest zeggen. Dat was geen probleem.
Ik herinner me dat ik zelfs een nieuwe blouse kocht om zeker goed voor de dag te komen. En toen ...kon ik echt niets meer doen behalve wachten tot het moment daar was. Wachten met het gevoel: ‘ik doe mijn uiterste best en God doet de rest'.

Na de bewuste keuze en een leven ernaar, komt het leven in vertrouwen.
Die keuze staat vooraan in het verhaal. De keuze God of mammon.
Ze komt ook eerst in ons leven. We kiezen en leven ernaar.
Ze is heel radicaal en onzichtbaar.
Wie kiest voor zijn gezin voelt dat.
Op zich is deze keuze geen radicale keuze.
Hoeveel onder ons maken deze keuze niet?
En toch is het een heel radicale keuze voor jezelf.
Een radicaliteit die verweven zit in het leven, in het volhouden,
in het zoeken naar alle denkbare oplossingen voor de moeilijkheden des levens.
Maar een radicale keuze heeft nog geen garantie op een zichtbaar resultaat.
Een keuze voor het gezin, geeft niet altijd een mooi voorkomend gezin,
gezonde levenswijze resulteert niet altijd in een lang leven,
Het is een keuze. We leven ernaar en vertrouwen erop dat alles goed komt.
En ondanks alles is het niet makkelijk
om je zorgen in handen van God te leggen,
Hoe doe je dat als je net vernam dat je kanker uitgezaaid is?
Als je weet dat jouw moeder of vader het ziekenhuis niet meer zal verlaten?
Als je merkt dat je relatie na vele jaren het niet haalt...?
Uit handen geven erop vertrouwend dat alles goed komt?
Het houdt in ieder geval niet in dat je als mens niets meer moet doen,
Zorgen voor houdt niet op, houdt nooit op,
Bezoeken, de verzorging, de informatie aanhoren, plaatsen, inzet dag in dag uit,...
Niet altijd goed nieuws, niet altijd het verwachtte resultaat,
En toch...
‘Zorgen voor' is niet ‘zorgen maken',...
Een vrouw, die na vele jaren zorgen en inzet,
haar huwelijk op de klippen zag lopen, zei me ooit:
‘Ik deed alles wat ik kon en toen was het op. Ik kon niets meer doen.
Ik wist die laatste dag ‘nu is het gedaan, voorgoed.'
Ik heb mij genoeg zorgen gemaakt. De zorgen zijn nu voor anderen.'
Op een gegeven moment laat je los,
weet je: ‘ik hield mijn keuze en dit wordt het nu...'
De bloemen bloeien en de vogels vliegen,...uit handen geven.
Dit gaat niet zonder slag of stoot,
niet zonder pijn en verdriet, niet zonder inzet, zorg voor,... Integendeel.
En hier: noodgedwongen en zonder het verhoopte resultaat.
En toch ‘Zoekend naar het rijk van God en zijn gerechtigheid, dan zullen al die andere dingen erbij gegeven worden.'
Anders kon echt niet, loslaten moest,
een zekerheid die je na veel jaren van inzet gegeven wordt,...
Op een dag gaan bloemen verwelken, vogels sterven,...
Ook met de beste zorg, het grootste vertrouwen
‘Laat God God zijn in je leven!' las ik in een preeksuggestie.
Laat God God zijn,
Laat Hem ook zijn werk doen,
Laat niet alles van jezelf afhangen maar vertrouw ook op Hem,
dat alles goed komt,
ondanks onze eigen beperktheden, ondanks de beperktheden rondom ons,
wat dat goed komen dan ook moge zijn.
Ik doe mijn best en vertrouw op God dat alles ten goede keert.
Meer dan dat kunnen we niet doen.

Met dank aan Antoine Rubbens, Rob Debels,.. voor de inspiratie.