Evangelieprikje 2014

Als we alle clichés zouden geloven, dan moet dit een verschrikkelijk evangelie zijn voor de vrouwen. Niet alleen wordt er gezegd dat ook zij geen twee dingen tegelijk kunnen doen, er wordt ook nog eens gezegd dat ze zich geen zorgen moeten maken over hun kledij, dat ze zich zelfs helemaal geen zorgen hoeven te maken. Gelukkig denken we niet in cliché-termen en Jezus zeker al niet, dus mogen we er honderd procent zeker van zijn dat dit evangelie confronterend en bevrijdend is voor vrouwen én mannen. Ja, ik vind dit confronterend: het daagt ons uit ons eigen leven, onze eigen prioriteiten in vraag te stellen. En ik vind het ook bevrijdend: stel je voor dat we zoveel vertrouwen in God aan de dag zouden kunnen leggen, hoe zorgeloos zou ons leven niet zijn?

Veel mensen lezen dit evangelie alsof het bestaat uit twee delen: een stukje over de geldduivel en een stukje over al dan niet zorgen maken. Die twee delen staan echter niet apart, we lezen in vers 25: daarom. Blijkbaar linkt Jezus de geldduivel aanbidden met een stresserend en zorgvol leven. Is dat terecht? Hebben arme mensen minder zorgen dan rijke? Had Franciscus van Assisi minder zorgen dan zijn rijke vader en moeder? We kunnen niet ontkennen dat bepaalde bezittingen zorgen meebrengen. Je moet niet gaan werken voor een alarmsysteem als je geen bezittingen hebt om te beschermen. Je moet niet gaan werken om mee te zijn met de nieuwste mode of de laatste hightech snufjes als je geen geld hebt. Je bent al blij als je kan overleven. Langs de andere kant is het onmogelijk een maatschappij uit te bouwen waar geld geen betekenis meer heeft. Het zou niet lang duren vooraleer we weer beginnen met ruilhandel, de voorloper van geld. Franciscus kon zonder bezittingen leven, als bedelaar omdat hij gesteund en gedragen werd door mensen die wel geld hadden om eten te kopen en bereid waren dat te delen met hem en zijn volgelingen.

Zoals wel meer gebeurt in het evangelie heeft Jezus ook vandaag een vergelijking gebruikt die zo extreem is dat ze ons uitdaagt na te denken. Je kunt de vergelijking makkelijk onderuit halen, want elke vergelijking loopt vroeg of laat mank. Er zijn mensen die het evangelie letterlijk kunnen nemen. Maar het gaat dan meesal om vrijgezellen die er zelf voor kiezen aan niks gebonden te zijn en hun hele leven ten dienste te stellen van God. Vanaf het moment dat je een relatie hebt, komen de zorgen. Het kan toch niet Jezus’ bedoeling zijn dat we allemaal vrijgezel blijven? Of dat we wanneer we een relatie hebben met iemand daar niet bezorgd mogen over zijn? Is bezorgdheid ook geen vorm van liefde? Wat bedoelt Jzus dan wel? Bedoeling is, denk ik, ons even af te vragen of wij geld gebruiken of geld aanbidden? De grens is soms moeilijk te trekken, ik weet het, maar het is toch belangrijk stil te staan bij die vraag. Zorgen dat je gezin het goed heeft is bijvoorbeeld niet hetzelfde als er voor zorgen dat je gezin de allerlaatste en duurste trends kan volgen.  Is het bijvoorbeeld niet erg gesteld met jongeren en volwassenen die beweren dat bijvoorbeeld een gsm of een duurdere variant onmisbaar is om te leven? Hoogtijd dat wij als mens in deze consumptiemaatschappij ons eens afvragen wat echt belangrijk is.

Als christenen aabidden wij maar één God, een God die ons wil vrij maken om er te zijn voor anderen en dus niet een geldduivel die ons nooit rust gunt omdat het nooit genoeg zal zijn.  Is het niet zo dat wij allemaal wat opgesloten zitten in een soort dwingelandij van altijd maar meer willen hebben? Als we die “must” willen volgen, dan betekent het dat we veel geld, heel veel geld moeten verdienen en dat gaat soms ten koste van andere, belangrijkere dingen. Werken we om te overleven, misschien zelfs voor ietsje meer dan dat of werken we voor de luxe? Om het allerlaatste snufje te hebben, een creatie van een bepaalde mode-ontwerper? Wie enkel nog voor de luxe werkt, verliest, denk ik, levenskwaliteit en wordt een slaaf van werk en geld. En slaaf worden, dat is iets wat God te allen tijde wil vermijden. Als geld ons Egypte is, dan schenkt God ons ook dit jaar veertig dagen tijd om er uit weg te trekken. Mensen als Franciscus van Assisi en zijn naamgenoot Paus tonen ons al wat dan het beloofde land kan zijn. Ik wens je nu al een bevrijdende vasten toe zodat je met Pasen het echte leven weer kan proeven!