# 4e zondag door het jaar A (2008)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 2 februari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 4e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/4/4e-zondag-door-het-jaar-a-2008-nies-van-lier/


Beste dorpsgenoten,

"Gij allen, ootmoedigen van het
land, die zijn geboden naleeft; zoekt de gerechtigheid, zoekt de
ootmoed. Dan vindt gij misschien een schuilplaats op de dag van de
toorn van de Heer." En dan volgen nog woorden als "een ootmoedig,
bescheiden volk."

Ik heb een keer, als leerling van de
Lagere School, straf gehad van de meester, omdat ik mijn muts niet
afdeed toen hij voorbij fietste. Daar moet ik altijd aan denken als
ik dat woord *ootmoed* tegenkom. Ik werd gestraft omdat ik dat
gevoel van onderdanigheid en onderworpenheid tegenover mijn meerdere
miste. En in die tijd was Jezus nog het voorbeeld van ootmoed.
Ootmoed tegenover meerderen, bovenstaanden, en zeker tegenover God
met zijn toorn.

Die God, die onderdanigheid en
nederigheid van onderdanen verwacht, is nog lang niet de kerk uit,
getuige de lezingen van deze zondag.

Maar er bestaat een ander Godsbeeld,
dat al terug te vinden is in de oude psalmen, b.v. in psalm 104,
waarmee de Latijnse intredezang van deze zondag begint: in vertaling:
"Zoekt de Heer en neemt toe in kracht." Een God, die niet meer
verwacht dat we de muts voor hem afnemen, die ons liever in kracht
ziet toenemen en die trots op ons is: dàt bevestigen de
woorden, die Jezus hoorde na zijn doopsel: "Dit is mijn zoon, mijn
veelgeliefde, in wie ik welbehagen heb." Ook voor ons zijn die
woorden bedoeld. Jezus trok zich die woorden aan en daarom is hij
geworden zoals we hem kennen. Daarentegen wordt ons, die toch mensen
zijn als Jezus, sterk ontraden in die woorden te geloven. Wij zijn en
blijven nu eenmaal zondaars. Dat is het refrein van elk lied dat de
kerk zingt.

Wij moeten het doen met de acht
zaligheden die we in het evangelie gehoord hebben. Eeuwenlang is er
over deze woorden op hoge toon gepreekt en geschreven.

Zalig de armen van geest, zalig de
treurenden, zalig de zachtmoedigen. De wereld zit vol van dit soort
mensen. Het is maar heel zelden dat ze mogen ondervinden wat die
heilige woorden hen beloven.

Dezer dagen heb ik de gelegenheid
gehad te kijken naar een groots concert van het orkest van André
Rieu met het keizerlijk paleis Schönbrun op de achtergrond. Wat
mij diep ontroerde waren de blije gezichten van duizende mensen, jong
en oud, musici en toeschouwers. Ze wiebelden, en zongen en dansten
mee, met stralende gezichten. Dàt waren zalige mensen. Toen ik
dat meemaakte kwam dit gevoel bij me naar boven: Deze blije mensen
maken de wereld gelukkiger. Zo blijft er dan toch wat hangen van dat
rijk der hemelen. Zo komt God tot zijn recht, helemaal.

Deze mensen waren ontvankelijk en
lieten zich raken door elkaars blijdschap.

Juist zoals intens arme mensen in
Afrika bijna altijd blij kijken: "They celebrate relationships,"
zij zijn blij dat ze er voor elkaar zijn.

Woensdag begint de veertigdaagse
vasten. Dit jaar géén mis met askruisje en de
boodschap: "Stof zijt gij en tot stof zult gij wederkeren." Dat
is niet bemoedigend. God ziet heel wat anders in ons.

Als we van onze vasten iets willen
maken, dan liever door te zoeken naar het gezicht van blije mensen en
door blije gezichten te maken. Belangstelling tonen voor de ander, in
plaats van belangstelling vragen voor je zelf. Ontvankelijk zijn voor
wat de ander te bieden of te zeggen heeft, of voor wat de ander op
dat moment goed zou doen. Dan laten wij de ander de weerklank horen
van die woorden die God over Jezus zei: in hem heb ik mijn
welbehagen, ik beleef genoegen aan hem. Dat wil iedereen horen, dat
doet iedereen deugd, dat maakt iedereen blij, ook in de vastentijd.

Zo is het.

