# Olie voor de fakkel (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 29 oktober 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 32e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/32/olie-voor-de-fakkel-2008/


Ze staan
afgebeeld in een aantal kathedralen, de tien jonge vrouwen uit het
evangelie. Zij zijn in steen gebeiteld, langs de ene kant de wijze,
langs de andere kant de domme.

De parabel
van de bruidsmeisjes is zoals de daaropvolgende parabel van de
talenten een veelgebruikte tekst. Zij behoren beide tot de grote
rede van het eindgericht. Deze rede is de vijfde en de laatste van
de toespraken, waarrond Matteüs zijn evangelie heeft opgebouwd. Zij
is de tweede langste. Ze beslaat twee hoofdstukken. Ze handelt over
de waakzaamheid. "*Wees bereid wanneer de
Mensenzoon komt*." Wij hebben de oproep tot
waakzaamheid meegekregen op de eerste zondag van de Advent. We horen
deze oproep opnieuw op het einde van dit leesjaar A. De kring is
bijna rond. Mochten we ondertussen ingeslapen zijn, dan schudden de
evangelies van de laatste zondagen van het jaar ons opnieuw wakker.
Zij dringen er op aan dat wij olie voorzien, dat wij het talent
opgraven waar we het hadden verborgen en dat wij de Heer verzorgen,
aanwezig in de kleine, de zwakke, de allerminste.

Matteus
zorgt in zijn finale voor evenwicht. Hij heeft een parabel over
vrouwen. Hij heeft er een over mannen. Maar hij vertelt ze voor
alle christenen. De bruidsmeisjes waren en blijven
identificatiefiguren niet alleen voor vrouwen, maar voor elke
christen.

De parabel
doet ons wachten op de bruidegom. Jezus is de bruidegom. De Heer
Jezus is gekomen en hij zal terugkeren. Die terugkeer laat op zicht
wachten. Het kan nog lang duren. Maar deze zal steeds onverwachts
zijn.

Het gaat
niet zozeer over de vraag naar het tijdstip waarop de bruidegom zal
kom. Het gaat vooral of en hoe we er ons op voorbereiden. De twee
parabels handelen over het beheer van de tegenwoordige tijd.

De
bruidsmeisje dragen een fakkel. Oliefakkels blijven langer branden
dan olielampjes.

De meisjes,
die in de nacht nog olie moesten gaan kopen en die blijkbaar toch
gevonden hebben, komen te laat. De deur is dicht. Het oordeel is
gevallen. Niemand kan nog binnen. Bij een gewone bruiloft zou dit
niet het geval zijn. Het ganse dorp vierde mee en er was altijd
plaats.

Maar bij de
bruiloft die nu in de hemel plaats heeft is er een moment waarop je
niet meer binnenmag. De liefde van God die uitnodigt en toch
uitsluit als we ons zonder olie - zonder werken - aanmelden.

Gaat de
deurwachter toch opendoen? Wij zouden het hem gaarne horen zeggen.
Maar zo wij er van uitgaan dat God ons om het even hoe binnenlaat,
dan nemen we zijn woord onvoldoende ernstig. Hij vraagt ons tijdig
van olie te voorzien.

Nog maar
eens de drie verrassingen vermelden, die ons opwachten bij onze
aankomst aan de deur. De eerste dat wij zelf binnen mogen. De
tweede dat mensen van wie wij het niet dachten er zijn en de derde
dat mensen van wij dachten dat ze er zouden zijn, er niet zijn. Ik
mag God niet dicteren hoe hij tegenover mij moet optreden, maar ik
mag vertrouwen dat ik met voldoende olie bij hem zal binnenmogen.
Julien Green, de 95 voorbij, schreef in zijn dagboek: "*Lange
tijd zal ik zoeken wie ik ben aleer het uur aankomt waar God me
opwacht. Hij zal mij bij op allerlaatste ogenblik het antwoord
geven. Tot het zover is zweef ik van de ene mening naar de andere in
de onzekerheden van onze wereld. Ik houd me met al mijn krachten
vast aan de* zekerheid *dat
God van mij houdt*" (J. Green, En avant
par-dessus les tombes, 05.11.1996). Twee
maanden noteert hij deze korte zin: "*Où
que vous allez dans la vie, gardez toujours en vous la place de Dieu"*(Ib. 13.01.1997).

Niet elkeen
die geroepen is voor het feest van de bruidegom zal er uiteindelijk
mogen aanzitten. Het gaat tenslotte niet over het geroepen zijn,
maar over het ingaan op de uitnodiging, het gaat niet over de lamp
maar over de olie; het gaat niet over het lidmaatschap van de kerk,
maar over de daden (cf. U. Luz, dl.3, p. 485).

De
waakzaamheid bij Matteüs betekent niet dat wij niet zouden mogen
slapen. De wijze en de domme, zij mochten allebei indommelen. Alleen
de wijze hoefden zich geen zorgen te maken. Zij waren klaar, want ze
hadden olie mee. "*Het ongewisse uur van de
parousie is voor hen die ten allen tijde de wil van de vader doen
totaal onverschillig. Bereid zijn betekent de wil van de Vader doen
en de weg van de liefde gaan, helemaal los van de vraag of de
parousie vandaag of morgen zal plaats hebben*"
(U. Luz, Ib. p. 486).

