# Evangelieprikje (2005)

- Auteur: Hans Callaert
- Datum: 14 oktober 2005
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 30e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/30/evangelieprikje-2005/


In dit kleine, gezellige en welvarend landje buigen onze
volksvertegenwoordigers zich elke dag opnieuw over de wet. Ze
produceren jaarlijks een paar wetten waar wij ons mogen aan houden om
op die manier het samenleven in dit landje wat beter en vlotter te
laten verlopen. De rechterlijke macht ziet er op toe dat wij die wet
naleven. Maar hoewel de meeste van ons school gelopen hebben, ik denk
dat er weinig zijn die alle wetten van het Belgische volk en de
decreten van de gewestregeringen van buiten kennen. Eigenlijk hoeft het
ons niet te verbazen, want het zijn er dan ook heel veel. Sommigen
daarvan vinden we heel nuttig, van andere snappen we dan weer de
maatschappelijke relevantie niet. Door dit groot aantal wetten lijken
wij, die ze moeten naleven, soms niet meer te zien wat de bedoeling is
van al die wetten. Het is trouwens een interessante vraag om na te gaan
hoe het komt dat er zoveel wetten zijn. Dat heeft ongetwijfeld te maken
met de complexiteit van de maatschappij, maar ook met het feit dat onze
maatschappij steeds meer evolueert van een samenleving naar een
verzameling van individuen. Begrippen als solidariteit en
verdraagzaamheid moeten het opnemen tegen bijvoorbeeld het recht op
privacy. Het leuke van de ganse zaak is dat onze privacy door een vloed
aan klantenkaarten en internet nog nooit zo te grabbel gelegen heeft
als nu, maar dat staan we toe want daar kunnen we zelf voordeel uit
halen. Dit alles maar om te zeggen dat we veel, heel veel wetten hebben
in dit kleine landje omdat onze samenleving besmet is geraakt door
individualisme. En zo gaat de kracht en het positieve van het
samenleven, o.a. het beschermen van de zwakkere, uiteraard verloren.

Maar ook onze Kerk kreunt onder de geboden. Het is tragisch als
bepaalde kerkmensen in de media smalend verklaren dat alles wat niet
verboden is door Rome, toegestaan is. Het is een ironische manier om te
zeggen dat "Rome" in de media enkel en alleen gezien wordt als een
instantie die verbiedt. Uiteraard is dit een vertekend beeld, maar we
mogen niet ontkennen dat de Curie het woord "verbod" niet schuwt. Ook
dat is misschien een teken aan de wand: zijn er niet zoveel geboden en
verboden nodig omdat veel gelovigen niet meer weten waar het
uiteindelijk om te doen is? Vraag is natuurlijk of je dit gaat oplossen
met een vloed aan geboden.

Met dit alles in het achterhoofd, is het evangelie van vandaag een
verademing, een bevrijding. Als antwoord op één van de vele
examenvragen die op Jezus afgevuurd werden, antwoordt Hij dat gans de
Wet en de Profeten samen te vatten zijn in dit dubbel gebod: liefde tot
God en de medemens. Daarmee vat Hij de 613 geboden en verboden van de
joden, door Farizeeën en schriftgeleerden nog eens ingedeeld in
categorieën en naar belangrijkheid, kernachtig samen. Het is zeer de
vraag of wij dit dubbel gebod terugvinden in alle geboden en verboden
die het instituut Kerk ons voorhoudt.

Jezus' antwoord mag dan heel kort zijn, als je nadenkt over dit
simpel gebod, maakt het je nederig want hoe moet je daar in Gods naam
aan beginnen? Als wij er ons levensprogramma zouden van maken om juist
aan deze twee geboden te voldoen, we zouden onze handen al vol hebben,
want we zijn toch maar mensen. "Beminnen met heel uw ziel en uw
verstand": het is niet van de poes. Iemand beminnen met alle vezels aan
je lijf, om het wat moderner te zeggen, het is iets waarvan we
vermoeden dat het ons alleen kan lukken tijdens de verliefdheid of
topmomenten in onze relatie. Maar dan heb ik het over een relatie
tussen mensen. God is echter anders, maar ik heb alleen maar het beeld
van menselijke relaties om over Hem te spreken, vandaar. Iemand die je
bemint, die is nooit uit je gedachten, ook niet als je hem of haar niet
ziet. Je leven is doordrongen van zijn of haar liefde. Het is die
liefde die jou zin geeft om te leven. Zo is het ook met God. Wie God in
zijn of haar leven heeft mogen ontdekken, draagt die warme gloed voor
de rest van het leven mee. Grote mannen en vrouwen uit onze
kerkgeschiedenis hebben hun leven compleet zien veranderen na deze
ontmoeting. En eens je toelaat dat God van je houdt, dan ga je daar
tijd voor maken, meer zelfs: het krijgt voorrang op andere dingen. Je
gaat die liefde ook niet voor jezelf willen houden, maar doorgeven met
woorden en misschien vooral met daden van liefde aan je medemensen.

Maar natuurlijk heeft niet iedere gelovige een godservaring
meegemaakt, zoals elke ontmoeting is ze trouwens ook niet afdwingbaar.
Hoe dan God beminnen? Iemand beminnen betekent in eerste instantie dat
je Hem toelaat in je leven, dat je er tijd voor maakt, dat je jezelf
tijd en ruimte gunt om Hem te leren kennen. Concreet betekent dat een
trouw gebedsleven en het lezen van de bijbel die je koestert als een
persoonlijke liefdesbrief aan jouw adres. Het is natuurlijk een hele
opgave, want er zijn zoveel andere dingen ... zoveel andere mensen ...
God liefhebben staat dit alles niet uit de weg; integendeel: God zal je
bijstaan om anderen lief te hebben. Misschien kunnen we er deze week
een aandachtspunt van om de liefde alle kansen te geven. Dat kan o.a.
betekenen dat we de haat die misschien leeft in ons hart, uitschakelen.
Laat me een kerkelijk voorbeeld geven: iemand zou kunnen zeggen :"ik ga
niet meer naar de mis omdat die pastoor niet leeft zoals het hoort of
omdat er bij de gelovigen te veel hypocrieten zijn". Het is in de
viering om God te doen, voor Hem gaan we dus en wie weet zullen we die
pastoor wel leren appreciëren of zullen we ontdekken dat ook wij niet
altijd even consequent zijn. Want dat is nog een ander voordeel van de
liefde: ze maakt je mild omdat je weet dat er Iemand van je houdt,
ondanks je fouten.

Het zijn maar twee geboden, maar daarom niet minder moeilijk.
Misschien moet ik nog groeien en zoals Chris De Burgh zingt in "the
words I love you" het aandurven om lief te hebben. Daar is het om te
doen, maar dat kan je niet afdwingen in een vloed van geboden en
verboden.

*There are those who think that love comes with a lifetime guarantee,\
But we know from those around us, that this may not always be,\
It's the simple things that come between a father and a son,\
But when they try to talk, the knives are out before they have begun;\
\
Well that was me, and I have seen the light that shines for eternity,\
Because I learned to say the words "I love you;"\
\
So many hearts have been broken by the lies of history,\
And so many arms are still open for that final mystery;\
We must show respect for all the rest, and what a man believes,\
And the One who died upon the cross, well He is the one for me,\
And He said "Come with me and you will see the light that shines\
For eternity, be strong and learn to say the words "I love you;"\
\
And this endless road that we are on just keeps on going round,\
But there's one destination that always is here to be found;\
\
So come with me, and you will see the light that shines for eternity,\
Be strong and learn to say the words "I love you,"\
Be strong and learn to say the words "I love you," the words "I love you," \
The words "I love you," the words "I love you."\
\
(Chris De Burgh*

