# Vissers van mensen worden (2008)

- Auteur: Hans Oldenhof
- Datum: 26 januari 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 3e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/3/vissers-van-mensen-worden-2008/


Pas
nog werd ik gebeld door een jongeman van 22 jaar. Hij was
zonder geloof en kerk opgevoed, al had hij wel op een
katholieke school gezeten. Hij was op eigen kracht tot de
conclusie gekomen dat hij gedoopt wilde worden. En hij
vroeg of dat kon. Hij was zichtbaar opgelucht dat het kon
en mocht. Toch goed dat er dan een parochie is, dat wij er
zijn. En een oudere man kwam aan de deur. Hij zei dat hij
25 jaar niet naar de kerk was geweest, maar dat hij voelde
dat hij de kerk nodig had om in het reine te komen met
zijn leven en ook met de dood die een keer zou kunnen
komen. Toch goed dat er een pastorie is, dacht ik, waar je
altijd aan kunt bellen. Er wordt wel gezegd: religie is
weer in, maar de kerken zijn uit. Dat klopt niet helemaal.
Het is wel zo dat veel meer mensen weer zoekende zijn, en
zich in van alles verdiepen. Aurahealing en tarotkaarten,
spiritueel leiderschap voor ondernemers, pendelen en
bloemenseances om contact met overledenen proberen te
krijgen. Om maar een kleine greep te doen.

Er is weer een enorme honger naar geestelijk voedsel,
naar houvast, naar zingeving. In die zin is de vijver
waarin de kerken vissen weer veel groter en dieper
geworden. Gelovig zijn mag weer. Dat is iets om heel
dankbaar voor te zijn. Steeds meer mensen komen erachter
hoe belangrijk diepgang is. In hun privéleven, maar ook
daarbuiten, in hun omgang met anderen in het werk en waar
dan ook. Mensen voelen hoe belangrijk het is als je
innerlijk steviger wordt, en dat geloof, hoop en liefde in
hen groeien. Dat je leert omgaan met angst en beperkingen,
met tegenslag en met ziekte en dood. Mensen die zich ooit
afkeerden van de kerken omdat die in hun ogen zo
dogmatisch waren, omhelzen nu zelfs met het grootste gemak
zekerheden over vorige levens en over geopenbaarde nieuwe
boodschappen. Ik moet daar wel eens om glimlachen. Maar
het enthousiasme van mensen over waar ze in geloven geeft
aan hoe belangrijk een innerlijk houvast voor ze is.

Persoonlijk wil ik openstaan voor allerlei nieuwe
inzichten, uit welke hoek ze ook komen. Maar ik voel toch
veel houvast bij onze kerk. Door de bijscholing die ik doe
lees ik tegenwoordig wat meer, en het valt uit onderzoeken
op dat kerken in landen als de onze het goed doen als ze
een aantal kenmerken hebben. Kenmerken dus, waardoor ze
vissers van mensen worden; kenmerken waardoor mensen zich
voelen aangetrokken tot die gemeenschappen. Een ervan is
een hartelijke omgang met elkaar en echte belangstelling
voor elkaar, voor oude bekenden maar ook voor
nieuwelingen. Een tweede is openheid voor wat er in de
maatschappij gaande is. Zien waar er een taak voor je
ligt. En dan beter een paar dingen goed doen, dan veel
dingen maar half. Een derde voorwaarde is samen ervoor
uitkomen dat je in een persoonlijke God gelooft. God is
niet “iets” of een vage kracht. Nee, alle woorden over God
en rituelen voor de ontmoeting met God verwijzen naar een
realiteit. Een realiteit die we niet begrijpen maar die
toch voelbaar aanwezig is in het leven van ons mensen. Een
God die we bedanken voor al het goede dat Hij ons geeft.
Een God tot wie we hartstochtelijk bidden als het ons of
anderen niet goed gaat. Een God waarvan we weten dat Hij
op een verborgen manier leiding geeft aan ons leven. De
richting van ons leven is niet willekeurig. God heeft een
taak, een roeping, een opdracht aan ieder van ons gegeven,
en Hij helpt ons om die te ontdekken, om die te volgen en
te volbrengen. Geluk, een zinvol bestaan ontstaat juist
als we open staan voor die verborgen leiding, voor die
richting die ons werd ingeschapen.

Jongens en meisjes, we vieren vandaag geen eucharistie,
omdat er te weinig priesters zijn helaas. We hebben alleen
een woorddienst, en we delen de communie met elkaar.
Eigenlijk is dat jammer. Want in de eucharistie, in de
heilige mis, wordt heel duidelijk dat geloven echt een
ontmoeting is met God. In de mis zitten een aantal
onderdelen die we nu weglaten, omdat er geen priester is,
maar die voor de ontmoeting wel heel belangrijk zijn. Die
onderdelen zijn de offerande en de consecratie. We laten
ze weg en beginnen meteen met het Onze Vader. In de
offerande geven we onszelf aan God. We laten onszelf aan
God zien, samen met de gaven van brood en wijn en het geld
van de collecte. We laten onszelf zien als mensen die op
zoek zijn. We zeggen: we zijn naar U op zoek, we willen U
dienen, we willen leven vanuit uw liefde. Maar we hebben U
echt nodig. Het lukt ons vaak niet. We raken de weg ook
wel eens kwijt. Neem ons toch aan zoals we zijn. Geef ons
toch het gevoel dat we op de goede weg zijn nu we ons hart
openstellen voor U. We bieden onszelf aan.

In de consecratie zie je dan iets wonderlijks gebeuren,
als je kijkt met de ogen van je hart. Het is de ervaring
en het geloof van de kerk dat wij als gemeenschap door God
werkelijk aanvaard worden zoals we zijn. God komt naar ons
toe, hij maakt van ons een gemeenschap waarin de Geest van
de verrezen Jezus woont. Hij aanvaardt ons met onze gaven
van brood en wijn, en Hij maakt ons tot het levende
lichaam, tot vlees en bloed van Christus. Als we te
communie gaan geeft God ons als het ware aan onszelf
terug. We wijden onszelf aan God toe met al onze
beperkingen, en we ontdekken dat God ondanks alles toch in
ons gelooft, dat Hij ons draagt, dat Hij ons nieuwe kracht
geeft. Dat maakt de communie zo bijzonder en zo kostbaar.
Zo bijzonder dat we in het tabernakel hosties bewaren om
met elkaar te kunnen delen als er geen priester bij kan
zijn. Het ontvangen van de hostie maakt ons tot mensen die
weer echt voelen dat we kinderen van God zijn.

En opnieuw zeg ik: toch goed dat er een kerk is, dat er
een parochie is waar je altijd weer naar toe kunt. Hoe
jong of hoe oud je ook bent, en hoe je zoektocht naar
geluk er ook uitgezien heeft: de kerk is een gemeenschap
van vissers die ieder van ons steeds weer naar zich toe
kan halen. Al zwem je helemaal in je eentje, en ben je
helemaal de weg kwijt: door je te laten vangen in het net
van de mensenvissers kun je weer even thuis komen, thuis
bij God, thuis bij anderen, en thuis bij jezelf. Hier kun
je voelen: God en de mensen aanvaarden mij zoals ik ben,
hier en nu. Hier kan ik op krachten komen. En misschien
komt er een tijd dat ook ik zelf zo’n visser wordt, zo
iemand die in andere mensen het geloof wakker maakt.

