# 3e zondag door het jaar A (2005)

- Auteur: Ludwig Verhelst
- Datum: 20 januari 2005
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 3e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/3/3e-zondag-door-het-jaar-a-2005-ludwig-verhelst/


Het is een verschijnsel dat
zich ten allen kante voordoet: in verenigingsleven, op het werkmidden,
in sportkringen, in parochies en noem maar op. Ik bedoel:
"kliekjesvorming". Het is de schrik van allerhande voorzitters: je ziet
die kliekjes ontstaan, zij spannen samen, en met de beste wil van de
wereld: je kan er niet tegen op en je moet met die kliekjes rekening
houden. Het is een zeer kwalijke virus, en je kan hem met de sterkste
antibiotica niet bestrijden.

Als je zou denken dat dit een virus is dat zijn optreden
begon in de laatste 10 jaar, dan sla je de bal schitterend mis. De
eerste lezing gehoord? Het was bij de eerste christenen al zo, en als
het om christenen gaat, dan ben je nog meer aangeslagen. Wat zeiden die
eerste christenen? "Ik ben van Paulus." En een ander: "Ik ben van
Apollos" en een derde: "Ik ben van Kefas". En dat bracht dus spanningen
mee bij die eerste christenen in Korinthe. Ze lieten duidelijk een
voorkeur blijken voor die of die geloofsverkondiger, zeg maar
predikant. En dat laatste stond Paulus niet aan, niet omdat ze niet
allemaal tot ZIJN kliek wilden behoren, maar omdat het onenigheid
meebracht.

Het doet me denken aan de titel van een boek dat ooit
verschenen is met als titel: "De zanger, niet het lied". Eigenlijk is
het menselijk: ik ken mensen die aanhanger zijn van Will Tura en
anderen van Stef Bos of van Boudewijn De Groot, en zo kan je nog heel
ver gaan met voorbeelden. Maar bij die eerste christenen ging het om
veel belangrijker zaken: hun kliekjesvorming was een bedreiging voor de
eenheid van de christenen. En Paulus schrijft het ook: Mensen toch,
waar zijn jullie toch mee bezig? Het is om Christus dat het gaat, "het
lied", de inhoud van zijn boodschap, datgene wat Hij ons kwam
verkondigen, Hij is het in wiens voetstappen we willen treden".

Dat virus heeft zijn werk gedaan, door de eeuwen heen, en
vandaar dat we de internationale bidweek in het leven hebben geroepen:
laat ons allen bidden dat we elkaar terug zouden vinden, streven naar
eenheid. Welk land is dat ook weer dat als leuze heeft "Eenheid maakt
macht?" Dat zou een heel sterk land moeten zijn waar mensen goed
overeenkomen, waar zeker geen communautaire problemen zijn en waar geen
ruzie gemaakt wordt om Brussel-Halle-Vilvoorde.

Goed, maar terug naar ons christendom! DE zanger is
Christus, en om ZIJN LIED is het dat het gaat. En wat staat er in zijn
lied? Een stukje ervan hebben we vandaag in het evangelie gehoord:
'Bekeer u, want het Rijk der hemelen is nabij'. Als we dat horen, dan
fronsen we de wenkbrauwen: 'Jamaar, ik moet me niet meer bekeren, ik
ben al christen, en je ziet toch: ik kom zelfs nog naar de kerk'. O.K.
Akkoord. En van een andere kant horen we diezelfde boodschap steeds
opnieuw. Het is opvallend: iedere keer dat O.L.Vrouw ergens ver­schijnt
zit die boodschap er in: 'Bekeer u'. Zou dit alleen maar bedoeld zijn
voor de mensen die niet gedoopt zijn? Of voor diegenen die op zondag
niet meer samenkomen om Eucharistie te vieren zoals wij nu en hier? Ik
geloof sterk dat het gaat om een betere beleving van ons geloof, en dat
we dââr nooit genoeg aandacht aan besteden.

Gelukkig, heel wat mensen zijn al die weg opgegaan. En
als je ziet hoeveel mensen die geen priester, geen pater, geen
kloosterzuster zijn zich toch ook inzetten voor de Kerk van Christus,
dan kan je er allicht alleen maar blij om zijn. 'Bekeer u' kan ook dit
betekenen: ons geloof steeds intenser beleven, en in het dagelijkse
leven op onze 'hoede zijn voor dat virus waar Paulus het over had.

