# Weg met die sluier! (2008)

- Auteur: Ambro Bakker s.m.a.
- Datum: 11 oktober 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 28e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/28/weg-met-die-sluier-2008/


We zijn bijna aan het einde gekomen van het Matteüs-jaar. De laatste
hoofdstukken vóór het lijdensverhaal staan in het teken van Jezus’
naderende einde: het net gaat zich sluiten. De intocht in Jeruzalem
heeft plaats gevonden. Zijn hardhandig optreden in de tem¬pel van
Jeruzalem roept bij zijn tegenstanders een verbeten verzet op. Er
volgen een paar stevige discussies. In enkele parabels houdt Hij hun
een spiegel voor. Vandaag de beroemde parabel van een koning die een
bruiloftsmaal hield. De genodigden laten het afweten, iedereen heeft
wel een smoesje. Dan worden de dienaren uitgezonden naar de kruispunten
der wegen. Iedereen is welkom, iedereen is uitgenodigd.

Wat mij
geweldig boeit in Jezus van Nazareth, is zijn gewone manier van omgaan
met mensen. Jezus kon huilen als een klein kind, wanneer hij in
aanraking kwam met het in-tense verdriet dat mensen kunnen hebben. Hij
kon enorm geschokt zijn bij het zien van zoveel verwoesting en afbraak
om Zich heen. Dan liet Hij zijn tranen de vrije loop. Jezus komt in de
H. Schrift naar voren als 'n mens met zijn passies, zijn twijfels, zijn
verlangens en zijn vragen. Hoogte- en dieptepunten, goede en slechte
tijden, wisselden zich ook in Zijn leven af. Jezus is menselijk en
niets menselijks was Hem vreemd. Of om het in de woorden van Paulus te
zeggen: "Hij was in alles aan ons gelijk, behalve in de zonde." Jezus
moet een kracht in zich hebben gehad, die velen aantrok. Waarom waren
anders zo-veel mensen Hem gevolgd. Waarom wist Hij anders zo veel
mensen enthousiast te maken voor wat Hij ons wilde zeggen. Wat was zijn
grote kracht? Waar leefde Jezus van? \
Ik denk dat Zijn grote kracht
lag in de aandacht die Hij had voor kléine mensen: een huisvader, een
huismoeder, een klein kind, een hoer, een tollenaar, een mens die zich
alleen voelt: het zijn niet alleen Gods lievelingen, ook Jezus - de
appel valt niet ver van de boom! - vond dat juist de kleine mensen de
meeste aandacht verdienen en vooraan mogen staan!

Dat was de
kracht vanwaaruit Jezus leefde: geloven in mensen, ook al verkopen ze
hun lichamen voor wat geld of verdovende middelen. Geloven in mensen,
ook al zijn ze verschraald door het onrecht. Geloven in mensen, ook al
zijn ze verschraald door het verdriet. Van mensen blijven houden, zelfs
al zijn ze vastgeroest in haat, ooroordelen en vernielzucht. Het was de
rotsvaste overtuiging van Jezus dat mensen niet zijn geboren om
oorlogje te spelen, elkaar te haten of elkaar de vernieling in te
helpen. Hij was ervan overtuigd dat elk mens geroepen is om "Beeld van
God" - Zijn Vader - te zijn. Om te leven hóef je niet over lijken te
gaan!

Als het aan Jezus ligt vieren we met elkaar een geweldig
bruiloftsfeest. Een feest waarop er geen plaats is voor muurbloempjes!
Een feest, waarop ook ome Piet is uitgenodigd, die enkele jaren in de
lik heeft gezeten. Ook Tante Alie loopt er rond, met wie we al jaren
ruzie hebben. Ook Ome Gerrit, die er destijds met zijn buurvrouw
vandoor is gegaan. Iedereen wordt uitgenodigd deel te nemen aan Gods
polonaise! Jammer dat velen van ons dat wereldfeest niet mee willen
vieren en letterlijk zeggen: "God, aan mijn lijf geen polonaise!".

Intussen
stuurt God zijn dienaren de straat op. Zij mogen rondbazuinen: iedereen
is welkom: Armen, rijken, blanken, zwarten, homo- of heteroseksuelen,
groten en kleinen! En Je hoort mensen roepen: blijf in deze wereld toch
op je beide benen staan! Geloof toch niet in dromen die tóch niet
uitkomen! Jezus had zo'n droom, maar is Hij niet gestruikeld over
Gogotha? Jezus blijft beweren dat het kan. \
Hij vertelt een
parabel, een verhaal over een koning die een bruiloft houdt. "Gaat naar
de hoeken van de straten!" En daar komen de bruiloftsgasten: kinderen
voorop, daarachter de gediscrimineerden, de oorlogsslachtoffers, de
hongerlijders en zo veel kleingekregen en kleingeknepen mensen.
Halverwege het feest valt de koning uit. Er zit een mens die wél de
moeite heeft genomen om naar de bruiloft te gaan, maar hij zit aan de
kant! Hij gelooft niet dat het bruidspaar - God en de kleinen - ook in
de toekomst bij elkaar blijven. Hij zit te eten met lange tanden, heeft
overal kritiek op. Door zijn aanwezigheid - zijn zure gezicht - dreigt
het feest te mislukken. Hij wordt daarom buiten de deur gezet. God laat
weten: je feest met ons mee, of je blijft maar buiten! Je gelooft in
een betere wereld, en je steekt daar je handen voor uit, of je gaat
thuis maar achter de televisie zitten kniezen. God wil niets te maken
hebben met deeltijders. Op Zíjn feest is het alles of niets. Je doet
mee óf je blijft maar weg! Het leven kan goed zijn.

We hebben
bijna allemaal onze goede momenten, goede en slechte tijden. Wij hebben
allemaal stukjes licht gezien, stralen van menselijke goedheid. We
hebben allemaal muziek gehoord, die niet van deze wereld kwam. Maar
meestal doen we alsof er niets is gebeurd!

De Afro-Amerikaanse
schrijfster Alice Walker vertelt in haar verhaal The Color Purple dat
God daar pisnijdig (dat is het woord dat zij gebruikt “God is pissed
off”) om kan worden. God versiert de wereld, hangt ze vol met bloemen
en fruit, bevolkt ze met de leukste kinderen en niemand die er op let.
God schept voor ons hele velden vol prachtige, paars gekleurde
lavendel, waar een betoverende geur boven hangt. Niemand ziet het.
Niemand let er op. God is pissed of vanwege die onverschilligheid en
ongevoeligheid. "Wat doet God dan in zo'n geval?" "Oh, dan probeert ze
iets anders!" is het antwoord.

Er ligt nog steeds een geweldige
kloof tussen de wereld, zoals die zou moeten zijn, en zoals nu die is.
Wie die kloof gegraven heeft weet ik niet. Misschien zijn we bang
geworden voor God. Zo bang dat we zeggen: als God boven in Zijn hemel
blijft, kunnen wij hier op aarde onze goddelijke gang gaan! Aan onze
menselijke lijf geen goddelijke polonaise. Laat God op Zíjn weghelft
blijven en wij op de onze, dan kunnen er geen botsingen ontstaan! Maar
het Bruiloftsfeest zegt ons dat we niet meer bang hoeven te zijn voor
God en voor elkaar. Gods feest zál er komen. En val dan niet uit de
toon! Ga niet zitten vitten, stoken, roddelen, afkammen, zaniken of
gapen van verveling. Aandacht voor Gods bruiloftsfeest is aandacht
hebben voor de Koning en voor de andere bruiloftsgangers: de meisjes
van plezier. Op Gods feest wordt niet geroddeld, er wordt alleen maar
feest gevierd!

Niet alleen wij zijn uitgenodigd In de woorden van
de profeet Jesaia klinkt de stoutmoedige gedachte door, dat God niet
alleen zijn eigen volk zal bevrijden en toekomst zal geven, maar dat
zij die toekomst ook zullen delen met andere volkeren, zelfs met de
heidenen. Een gedurfde boodschap in een tijd waarin het volk in
ballingschap verkeert en lijdt onder het juk van een heidens volk.
Langzaamaan - tijdens de verdrukking - groeit bij het volk het besef
dat de God van Israël te groot is voor zijn eigen volk. “Op de berg
richt Hij een maaltijd aan… en op deze berg verscheurt Hij de sluier
die ligt over de volkeren en het floers dat alle naties bedekt”(Jesaia
25:7). Israël leert met nieuwe ogen kijken naar zichzelf en de andere
volkeren. Dan verdwijnt de sluier die ligt over ons en onze wereld.

