Nationale ziekendag (2008)

×

Waarschuwing

JUser: :_load: Kan gebruiker met ID: 93 niet laden
De nationale ziekendag wil ons ieder jaar opnieuw gevoelig maken voor een bepaald thema in de zorg voor de zieke mens. Dit jaar gaat die aandacht vooral naar een goed contact, enerzijds voor wie met een ziekte moet leven; anderzijds met de familie die dagelijks met de zieke leeft. Ziekte kan een oorzaak zijn van veel eenzaamheid zowel bij de zieken als bij hun familie.

 

Het evangelie van de dragers van Kafarnaüm nodigt ons uit onze handen uit de mouwen te steken. Zij inspireren en motiveren ons om samen met zieken op weg te gaan en om de hinderlagen op de levensweg te trotseren.

Een paar gedachten rond dit evangelie.

1. Het huis waar ze samenkomen is te klein.

Een grote volkstoeloop is altijd een bedreiging voor mensen die minder mogelijkheden hebben. Het gevaar is immers groot dat men op zo’n momenten deze mensen uit het oog verliest. In een samenleving waarin alles snel moet gaan, waarin het eigen ‘ik’ de voorrang heeft, krijgt de fysiek zwakkere minder kansen. Zo voelt de zieke zich dikwijls afgeschreven omdat hij/zij er niet in slaagt te beantwoorden aan de verwachtingen die vandaag worden gesteld.

Het gevaar is dan ook niet denkbeeldig dat de zieke zich afsluit van het sociale leven.

 

2. De vrienden van Kafarnaüm hebben de zieke wel gezien.

Gelukkig dat er zulke mensen bestaan. Zij hebben aandacht voor wat er in het leven van medemensen gebeurt, in bijzonder bij hen die door ziekte en tegenslagen de pas worden afgesneden. Zij laten geen enkele kans voorbij gaan om er voor te zorgen dat hun ‘verlamde’ vriend erbij hoort.

Wat doen die vrienden van de ‘zieke’? Zij doen drie dingen.

  1. Zij dragen (letterlijk) de zorgbehoevende mee in hun leven. Zij hebben aandacht voor de mogelijkheden van de zieke. Als een gebouw niet toegankelijk is dan moeten wij daar iets aan doen. Dat is duidelijk. Erger is het als mensen niet meer toegankelijk zijn, als mensen geen tijd meer hebben voor elkaar en geen beroep meer mogen doen op elkaar.
  2. De vrienden van de ‘zieke’ tonen aan anderen dat zij bewust aandacht hebben voor een mens met minder mogelijkheden. Door zo’n houding tekenen zij verzet aan tegen alles wat mensen blokkeert in het leven.
  3. Door hun zorg en nabijheid kunnen zij de draagkracht van de zieken versterken en hem helpen terug te geloven in eigen levenskansen.

 

3. Ook al beseffen de vrienden van Kafarnaum dat zij niet alle problemen kunnen oplossen, zij maken minstens opening, (letterlijk in het dak) om de zieke tot bij Jezus te brengen.

Hij die aan mensen ‘Leven’ biedt. Gelovigen willen juist door hun zorg en hun liefde, de mens terug tot bij de Bron van het Leven brengen, tot bij God brengen. Zij willen allen die op één of andere wijze in het leven zijn vastgelopen terug wat perspectief aanbieden.

 

Wat wil deze evangelielezing ons zeggen?

Laten wij er ons door aanspreken? Geloven wij erin dat wij, als gelovige, een bron van kracht kunnen zijn voor anderen? Onze bekommernis gaat, als gelovige, niet enkel uit naar de fysieke, psychische en sociale conditie van de zieke. Ook de spirituele conditie verdient onze volle aandacht.

Dat laatste vraagt toch enige verduidelijking.

 

Het evangelie spreekt over vergeving van wat zonde is. Over welke zonden het gaat, wordt niet gezegd. Wel is het zonde wanneer de zieke zich opsluit, het leven nog enkel als een last ervaart, niet meer wil openstaan voor anderen. ‘Uw zonden zijn u vergeven’, betekent dus dat de mens niet langer hoeft opgesloten te zitten in een eenzame wereld dat weinig toekomst biedt. Als Jezus deze woorden uitspreekt dan wil Hij de vicieuze cirkel doorbreken. Zo kunnen er vitale krachten vrijkomen die de genezing bewerken. Jezus geneest niet rechtstreeks, als een magiër, maar onrechtstreeks, door de mens zijn innerlijke vrijheid terug te geven en hem te helen wat zowel psychische als lichamelijke gevolgen heeft’.

 

Vrienden, de dragers van Kafarnaüm nemen hierin hun verantwoordelijkheid op.

Het zou zonde zijn wanneer wij de zieken aan hun lot overlaten. Wij kunnen zieken helpen zodat zij terug in harmonie kunnen leven met zichzelf, met God en met de medemens.

Telkens opnieuw gaat het bij God en dus ook bij ons christenen om de mens die uitziet naar een menswaardig bestaan. Daarvoor is de solidariteit van velen nodig!