# Veel devotie (2008)

- Auteur: Harrie Brouwers
- Datum: 4 oktober 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 27e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/27/veel-devotie-2008/


#### ZIEKTE?

Voordat de hulpkoster de sacristie verliet zei het vriendelijk tegen ons: ‘Ik wens u een goede devotie!' Ik zag hoe de misdienaartjes elkaar verwonderd aankeken. Dus vroeg ik: ‘Weten jullie wat devotie betekent?' De dames begonnen te lachen. Nee, ze wisten het niet! ‘Devotie, nooit van gehoord.' Ineens zei een van de twee: ‘Ik zal het eens aan mijn moeder vragen. Die werkt toch in het ziekenhuis!'\
Devotie moest haar als een vreemde aandoening in de oren hebben geklonken. Hopenlijk was er een medicijn tegen. Maar, nee dus! Devotie is aandacht. Je wenst dat iemand iets van het goddelijk geheim mag ervaren. Een mooie wens die de vraag oproept: hoe kun je dan iets van God ervaren?

#### AFWEZIGE

Als Jezus iets wil zeggen over het leven en de Onnoembare, dan vertelt hij een verhaal. Zo vertelt hij vandaag iets over mensen en profeten, en daarin komt ook de rol van de Schepper voor.\
Over God zegt Jezus, dat we Hem niet kennen. Hij is de eigenaar van het land, een verre onbekende. Hij verwacht jaarlijks zijn pacht. Hij wil dat zijn akker vrucht draagt, maar Hij is er niet. Alles wat ons omgeeft, de plek waar we wonen, de lucht die we ademen, het water waarin we zwemmen, de liederen die we zingen, alles komt van Hem, maar Zelf is hij de Afwezige. We vermoeden Hem omdat we ons leven ervaren als een taak.\
Het is voor Jezus een godsbeleving, dat we de schepping ervaren als een opgave. We moeten er iets mee. De wereld bestaat nu eenmaal uit goed en kwaad, uit waardevolle en waardeloze dingen; daar kom je niet omheen. Zelf ervaren we ons als mensen die geroepen zijn om een huilend kind te troosten, om pijn te verzachten en een hongerig gezin te voeden. Die ervaring impliceert God. God ervaar je in de plichten die het leven je oplegt, in het goede dat gedaan moet worden, in de nood die gelenigd moet worden.

#### ZIJN GEZANTEN

Jezus gaat verder. We ontmoeten gedurende ons leven woordvoerders van God. Ze attenderen ons op onze verantwoordelijkheid. Profeten zijn het. Ze herinneren ons eraan dat alles ons gegeven is met een boodschap. Het is niet om het even, hoe we omgaan met paarden en krokodillen, met meidoornstruiken en druivenstokken. God verwacht van ons dat we zijn schepping goed beheren. Daaraan herinneren de profeten ons.\
De wereld is een opdracht van God aan ons en daarom is het niet goed om de rijkdommen van de aarde te verkwisten en diersoorten verloren te laten gaan. Wij zijn niet de baas van de olie, de zwaluwen en de waterbronnen. Zij dragen in zich de boodschap dat we hun behoeders zijn en dat God ons verantwoording zal vragen.\
Mensen vergeten dat wel eens. Daarom treden er profeten op. Mannen en vrouwen, kinderen soms, die dreigend of dichterlijk, boos of met humor, ons wijzen op onze verantwoordelijkheid.

#### ONDANKBARE TAAK

Ze hebben een moeilijk leven, die profeten! Een jongere die in het uitgaanscentrum van de stad iemand aanspreekt op zijn verantwoordelijkheid riskeert zijn leven! En vechter voor mensenrechten lijdt in veel landen een gevaarlijk bestaan. Mensen die ons erop aanspreken dat we te snel en te veel consumeren, dat we de aarde uitputten ten koste van onze kleinkinderen, die worden al gauw bespottelijk gemaakt en als zonderlingen afgeschilderd. Mensen die getuigen van God en vertellen dat Hij ons rekenschap zal vragen, worden makkelijk als een neuroten weggezet. ‘Misschien kan het je troosten', zegt het evangelie, ‘maar Jezus zelf hadden ze op zijn drieëndertigste al te pakken!'

#### KABAAL IN HUIS

*Lieve kinderen. Het was nog heel vroeg in de morgen. Het was doodstil in het huis. Alleen de verwarming begon onregelmatig te tikken en de klok had juist zes keer geslagen. Voor de rest hoorde je niets. Alleen een verre bromfiets twee straten verder. Arjan zat beneden aan tafel. Hij had zijn pyjama nog aan. Met de knieën op de stoel, de ellebogen op het tafelblad en de tong tussen de lippen, probeerde hij de ingezakte schachttoren aan elkaar te lijmen. Arjan was zenuwachtig. Hij moest een spreekbeurt houden. Over de mijnen. Over zijn opa die vroeger als mijnwerker kolen uit de grond hakte. Op een groot stuk groen karton had hij met lucifer-doosjes en steentjespapier huisjes geplakt. Hij had straten getekend en autootjes erop gelijmd. En... een grote toren. Dat was de lift waar de mijnwerkers mee tot diep in de steenkoolgangen werden gebracht. Hij had ook nog foto's van zijn opa met zijn zwarte gezicht en een mijnlamp. Maar het irritante was, dat de schacht niet was gelukt. Het karton was te slap. De toren bleef niet rechtop staan en hij moest er nog mee naar school lopen. Arjan perste opnieuw lijm uit de tube. Hij kneep de twee stukken karton tegen elkaar; ze waren glibberig en ineens schoot het karton tussen zijn vingers uit en de hele toren stortte in. Toen begon Arjan te gillen van woede en teleurstelling. ‘Stomme toren!', riep hij keihard in het stille huis. De muisjes op zolder stoven uit elkaar, een raaf vloog op van de dakgoot, de krantenbezorger keek geschrokken achterom, mamma zat rechtop in haar bed en pappa sloeg met zijn vuist op de wekker. Arjan ramde intussen de hele schacht aan diggelen. Zo boos kun je worden als je heel erg je best hebt gedaan en het wordt niks. Hij voelde de warme handen van mamma op zijn schouders. ‘Zo, koempel', zei ze nuchter, ‘gaan de mijnen dicht?!'*

