# 27e zondag door het jaar A (2008)

- Auteur: Henk Tolboom
- Datum: 4 oktober 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 27e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/27/27e-zondag-door-het-jaar-a-2008-henk-tolboom/


Boer Pietersen pachtte een klein boerderijtje.
Het was geen vetpot maar hij kon er goed van leven
en al jaren kon hij keurig op tijd zijn pacht afdragen.
Maar toen kwam er een jaar waarin alles misging:
ziekte onder het vee, extreme droogte zodat de oogst mislukte.
En boer Pietersen kon dat jaar zijn pacht niet betalen
en met knikkende knieën ging hij naar de landeigenaar,
maar die stelde zich heel royaal op:
Pietersen, zei hij: jij kunt er niets aan doen dat je geen pacht kunt betalen:
dit is overmacht. Ik scheld je daarom dit jaar de pacht kwijt.\
Boer Pietersen was opgetogen en hij dacht: als het zo gemakkelijk gaat,
waarom zou ik me dan krom werken om die pacht te betalen:
de baas geeft toch wel kwijtschelding.
En boer Pietersen deed in het vervolg de dingen op zijn gemak.
En ofschoon er een goed jaar volgde, kon hij de pacht niet betalen.
Maar toen zei de landeigenaar, tot zijn grote schrik:
binnen een week betalen of ik verpacht je boerderij aan een ander.
En boer Pietersen stamelde: ja maar, vorig jaar ...
Vorig jaar was het overmacht, maar nu is het gemakzucht
en dat accepteer ik niet.\
Wij zijn allemaal werkers in de wijngaard des Heren.
We pachten ons aardse bestaan van onze Schepper,
en de pachtprijs die Hij vraagt, is een goed leven,
een leven van zorg een aandacht voor de medemens.
Maar, onvolmaakte mensen als we zijn,
gebeurt het wel eens dat we de volle pachtprijs niet kunnen opbrengen.
Maar als we een beetje met lege handen staan, weten we
dat God een barmhartige God is, altijd genegen om te vergeven,
altijd bereid om onze schulden kwijt te schelden.\
De lezingen van vandaag lijken echter een beetje het tegendeel te beweren:
daar lijkt het te gaan om een strenge God die waar voor zijn geld wil.
Vroeger werd ons dat ook stevig ingehamerd,
met het gevolg dat vele mensen constant bang waren voor God,
bang omdat zij toch weer schuld moesten bekennen,
hoe hard zij ook hun best deden.\
Die angst is gelukkig verleden tijd, maar de vraag is wel:
slaan we nu niet teveel door naar het andere uiterste,
nemen we het niet, zoals boer Pietersen allemaal wat te gemakkelijk.
We moeten twee dingen goed uit elkaar houden:
namelijk: onmacht en schuld,
en dat zijn twee heel verschillende werkelijkheden.\
Er is in ons leven heel vaak sprake van onmacht:
we willen wel het goede doen, maar het lukt ons gewoon niet,
we zijn nu eenmaal onvolmaakte mensen.
En overmacht kan ons niet worden aangerekend.
Maar net als bij boer Pietersen, leeft tegenwoordig bij velen het idee:
och, het komt allemaal niet zo nauw, laten we maar het gemak ervan nemen. We zijn toch allemaal onvolmaakte mensen,
maar wordt dat niet al te gemakkelijk als excuus opgevoerd?\
We zien in onze samenleving veel vervlakking en onverschilligheid,
velen nemen het niet zo nauw met wetten en regels.
maar men kan echt niet zomaar zeggen
dat dit allemaal een kwestie van overmacht is.
Er is ook veel gemakzucht en dat is geen reden
om de pacht niet te hoeven betalen.
De angsten van vroeger mogen nooit meer terug komen,
maar wat we wel veel meer nodig hebben is verantwoordelijkheidsbesef,
de wil om alles te doen wat in ons vermogen ligt
voor een goed leven en een goede samenleving,
en ook de eerlijkheid om ons een beetje schuldig te voelen
als we tekort schieten.\
In de lezingen van vandaag wordt God aangeduid als de grote pachtheer
aan wie wij allemaal verantwoording verschuldigd zijn,
maar in feite zijn wij zelf de pachter én pachtheer
en zijn we aan onszelf verantwoording verschuldigd
hoe we ons leven beheren.
God wordt er echt niet rijker of armer van
als we de verschuldigde pacht wel of niet afdragen
maar wijzelf wel, want de pachtprijs, je dienstbaar maken aan anderen,
verschaft ons zelf een goed en gelukkig leven.
Dat is toch het doel van ons bestaan.

