# Minder zelfzekerheid in onze beloften, meer dankbaarheid in onze daden (2005)

- Auteur: Frans Mistiaen
- Datum: 15 september 2005
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 26e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/26/minder-zelfzekerheid-in-onze-beloften-meer-dankbaarheid-in-o/


De eerste zoon zei "ja", maar deed niets;\
de andere zei "neen", maar kreeg achteraf spijt\
en deed toch alles wat was gevraagd.\

In welke zoon herkennen wij ons het meest?\
In de eerste die niets doet?\
Neen! Zo erg is het nu ook niet!\
Eigenlijk proberen wij toch wel ons best te doen\
om als christenen door het leven te gaan.\
Neen, zoals die passieve eerste zoon, zo zijn wij niet.\
Zijn wij dus eerder zoals de tweede?\
Neen! Want wij komen er niet toe\
alles te doen wat God van ons vraagt.\
\
Wij denken misschien dat het ideaal erin ligt\
een verbeterde versie te worden van de eerste zoon\
en dus wat meer gaan dóén\
van wat wij beloofd of ons voorgenomen hebben.\
Zou het evangelie van vandaag ons vooral willen oproepen\
tot een buitengewone, grote edelmoedigheid?\
Al zou dit op één of ander punt misschien wel geen kwaad kunnen,\
eigenlijk gaat het daar niet over.\
\
Jezus vraagt ons eigenaardig genoeg niet\
dat wij ervoor zouden zorgen beter te zijn dan de eerste zoon\
en eens buitengewoon edelmoedig te zijn,\
maar Hij stelt ons de tweede zoon tot voorbeeld,\
diegene die spijt kreeg, die zijn innerlijke houding veranderde\
en van daaruit het heel gewone werk ging doen\
dat zijn vader van hem voor die dag verlangde.\
Het gaat er dus niet om\
dat wij "méér zouden moeten gaan doen dan wij al doen".\
Het komt er vooral op aan\
onze innerlijke houding te veranderen,\
meer te handelen vanuit het verlangen van de Vader,\
en dat bij de doodgewone dingen van de dag.\
\
Wat zou er kunnen veranderen aan onze innerlijke houding?\
De parabel zegt : "De tweede zoon kreeg spijt."\
Dat maakt het verschil.\
\
Spijt hebben is: tot inkeer komen en beseffen\
dat wij iemand, die eigenlijk van ons houdt, hebben gekwetst.\
Wij durven alleen onze spijt tonen aan iemand\
waarvan wij durven hopen dat hij ons niet heeft afgeschreven,\
waarvan wij weten dat hij van ons blijft houden\
en ons zelfs nieuwe kansen wil geven.\
Het is vanuit de dankbare zekerheid\
dat de vriendschap van zijn Vader sterker was\
dan zijn eigen eerste, botte weigering,\
dat de tweede zoon ertoe kwam\
toch te gaan werken in de wijngaard.\
Letten wij vooral\
op de innerlijke houding waarmee hij ging werken.\
Die tweede zoon trok naar de wijngaard,\
niet met een gevoel van opstandigheid ‘omdat het toch moest’,\
ook niet met een houding van superioriteit\
‘om nu eens te laten zien wat hij allemaal kon’.\
Uit het verhaal begrijpen wij dat hij veeleer\
met een gevoel van dankbaarheid naar de wijngaard trok,\
dankbaarheid nog te mógen meewerken die dag,\
dankbaarheid te mogen blijven delen\
in de vriendschap van zijn vader,\
dankbaarheid te mogen rekenen op vergeving\
en ondanks zijn eerste weigering toch een nieuwe kans te krijgen.\
\
Het evangelie vraagt ons dus vandaag\
attent te zijn op onze innerlijke houding\
wanneer wij edelmoedig zijn.\
Zijn wij erop uit met een zekere verbetenheid\
nog meer ons best te willen doen\
voor de Heer of voor onze medemens,\
dan zit het gevaar er echt in dat wij gaan handelen\
vanuit een zelfbewustzijn en met een zelfzekerheid\
die vooral zelfgenoegzaamheid verraadt.\
Doen wij dat alles dan eigenlijk toch niet vooral\
om onszelf te tonen?\
De Heer vraagt dat wij onze innerlijke mentaliteit veranderen\
en erop uit zouden zijn altijd te handelen\
vanuit een houding van dankbaarheid\
omdat wij onszelf vergeven voelen.\
Dan gaan wij alles doen met veel grotere bescheidenheid.\
Het evangelie van vandaag zegt ons dus :\
"Liever wat minder zelfzekerheid in onze beloften,\
graag wat meer dankbaarheid in onze gewone daden".\
\
Aan het lawaai waarmee iemand iets doet,\
kan men soms horen met welk innerlijk gevoel hij het werk verricht.\
Als moeder, na het avondeten, alléén de keuken moet opruimen\
omdat de rest van de familie zich op de zetels vóór de TV gooit,\
ja, dan begint er in die keuken opeens\
een oorverdovend bordengekletter.\
Eigenlijk laat moeder dan horen:\
"Ik doe dit hier in opstandigheid,\
omdat ik het alleen moet doen. Kom mij toch helpen!"\
Of als vader met de vuilnisbakken die hij 's avonds buiten zet,\
heel uitdrukkelijk begint te rammelen,\
dan gaat de oudere zoon best vlug een handje toesteken.\
Want dan heeft vader een duidelijk signaal\
van zijn innerlijk ongenoegen gegeven.\
\
Het evangelie van vandaag\
maakt ons wat bewust en stelt ons de vraag:\
Op welke manier doen wij ons werk?\
Met welke ingesteldheid werken wij in Gods wijngaard?\
Opstandig of bescheiden?\
Vanuit een zelfzekere misnoegdheid\
die soms door ons hoofd spookt\
of vanuit een dankbare tevredenheid\
die ons hart kan vervullen?\
\
Hier vinden wij de reden waarom Jezus zegt\
dat de zondaars, die zich bekeren, eerder thuis zijn\
in de liefdesmentaliteit van het Rijk Gods\
dan diegenen die menen dat zij rechtschapen zijn.\
Het is omdat zij die zich vergeven weten\
en voortaan vanuit een intense dankbaarheid\
hun leven verder gaan uitbouwen.\
Terwijl zij die denken dat zij rechtschapen zijn\
zo vlug verblind geraken\
en alleen hun eigen zelfzekerheid uitstallen,\
zonder dankbaarheid te tonen.\
\
De Eucharistie waarvoor wij hier zijn samengekomen,\
is toch eerder een feest van de "tweede zonen"\
en van de "tweede dochters",\
van de kleinen, van de bescheidenen,\
van de zondaars die reeds vergeving ontvangen hebben,\
van de dankbaren dus.\
Wij worden hier eens te meer overstelpt\
met de vriendschap van de Heer\
en vanuit die vernieuwde vriendschap\
straks weer uitgestuurd\
om deze week te gaan werken in Zijn wijngaard,\
zoals Hij het verlangt.\
En dat is met wat minder zelfzekerheid in onze beloften,\
maar met wat meer dankbaarheid\
in onze doodgewone daden.

