# 25e zondag door het jaar A (2008)

- Auteur: Nies Van Lier
- Datum: 20 september 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 25e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/25/25e-zondag-door-het-jaar-a-2008-nies-van-lier/


Beste dorpsgenoten,

Het evangelieverhaal van deze zondag
is erg actueel! De vakbonden zouden er geen spaan van heel laten. Die
zouden niet eens tot het einde blijven luisteren. Wat dan te denken
van dat een na laatste zinnetje: "Mag ik soms met het mijne niet
doen wat ik verkies?" Dàt wordt nog veel actueler als we denken
aan de financiële drama's die zich in de V.S, afspelen.

De grootste financiële instellingen
ter wereld hebben zaken gedaan alsof het allemaal hun geld was, maar
het was geld van mensen die zich door middel van bedriegelijke
reclame-kunst-en-vliegwerk hun geld hebben laten afnemen, verleid
door beloften van grote rijkdom en het verlangen naar mooie spullen
die toch immers met je bankpasje te krijgen zijn. Slachtoffers van
mensen en instanties in wie ze groot vertrouwen hadden, dit keer niet
van terroristen zoals op 11 september 2001.

In de tijd van Jezus was er geen
verzekering, bijstand, of werkloosheids- uitkering of mogelijkheid
tot investeren en dan hing je inderdaad af van de verhouding die je
had met het rijke stam- of familie hoofd. En van zijn geld. "Mag ik
soms met het mijne niet doen wat ik verkies?"- In die tijd kon
iemand die vraag terecht stellen.

Wie nu rijk wordt in de geldwereld,
wordt dat door geld van andere mensen.

Ik zou dan ook zeggen dat we dit stukje
evangelie niet meer als goddelijke openbaring voor onze tijd
verstaan, want in onze tijd kan bijna niemand meer zeggen: "Mag ik
soms met het mijne niet doen wat ik verkies?" Ik mag het niet het
mijn noemen.

Kan de eerste lezing, uit de profeet
Jesaja, ons wijzer maken?

"Zoekt de Heer nu hij zich laat
vinden." Zo begint ze.

Laat hij zich dan soms vinden in deze
tijd? Zonder dat je naar hem hoeft te zoeken?

Dat zou lijken op een mooie nieuwe auto
kopen met enkel je bankpasje.

"Uw gedachten zijn nu eenmaal niet
mijn gedachten, mijn wegen niet uw wegen - is de godspraak van de
Heer."

Zelfs als we hem zouden vinden, zouden
we hem nog oprapen, als een leeg bierblikje? Er is zoveel meer en
zoveel mooiers in de aanbieding, van morgen tot avond.

Ik kan me voorstellen dat iemand god
laat liggen als een leeg blikje, nadat hij er eerst goed over gedacht
heeft. Er zijn mensen die dat doen en hem dan laten liggen.

Kunnen veel mensen dat op vandaag nog
zeggen: ik **denk na** over belangrijke dingen en ik praat er over
met anderen ? Hebben wij onze gedachten nog ergens bij? En dan niet
alleen bij veilig rijden en goed je werk doen. Is God nog altijd
zoveel waard dat je tenminste even nadenkt : "raap ik hem op of
laat ik hem liggen?" als je hem ergens vindt?.

Ik doe hier geen goed woord voor God,
die redt zich zelf wel.

Redden **wij** ons zelf wel? Wat
kunnen we er tegen doen dat er van onszelf meer over blijft dan een
leeg blikje of een ongeldig pasje? Ook al zullen er mooie woorden op
ons bidprentje staan en uitgesproken worden bij begrafenis of
crematie.

Gedachten en nadenken, die woorden
slaan niet alleen op het diepzinnig vorsen van een filosoof. Dat
zijn vitale, levengevende activiteiten. Je hoeft er geen vreemde taal
voor te kennen. Ja, het zijn zelfs levensnoodzakelijke activiteiten,
zoals eten of slapen.

Er is een heel aantrekkelijke variatie
op denken en dat is: danken. Met een beetje aandacht vinden wij
dikwijls een aanleiding tot danken.

Marinus van den Berg , pastor in
tehuizen voor ouderen, heeft er een boekje over geschreven: *Danken
maakt 't verschil, denken over danken* en daarin lezen we:

"Danken is een vorm van bewuster
leven. Danken siert de mens. Danken siert het leven. Waar niet
gedankt wordt, verschraalt het leven. Als je iemand bedankt, **denk**je aan de ander en geef je hem of haar **aandacht**, een vorm
van verwondering waarin de dingen hun vanzelfsprekendheid verliezen
en om nieuwe waardering vragen.

Mijn denken kan iemand reduceren tot
bijna niets, daarentegen wordt iemand op deze manier, door mijn
aandacht, juist groter en mooier.

Wij scheppen dan wel niet zoals God dat
deed, wel doen ons denken, onze aandacht, onze verwondering mensen en
dingen groeien en tot hun recht komen en zo voltooien we Zijn werk:
"onze gedachten" liggen dan helemaal in de lijn van "Mijn
gedachten en Mijn wegen", uit de eerste lezing.

