# Zonder maat (1999)

- Auteur: Michel Hagen
- Datum: 10 september 1999
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 24e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/24/zonder-maat-1999/


Verleden week hoorden we Jezus zeggen: "Wijs elkaar terecht! Maar doe
het onder vier ogen". Doe het liefdevol. Wij zijn mede verantwoordelijk
voor de levensweg van onze naaste. Zoals God ons de rechte weg wijst, zo
vraagt Hij ons dat wij de ander te hulp schieten, in liefde elkaar helpend
de weg van Jezus, de weg van de liefde te blijven volgen.

Vandaag het vervolg. Want wat doe je nu, als je iemand voorzichtig ergens
op gewezen heb. Je hebt de eerste hand uitgestoken. Je hebt een ruimhartig
gebaar gemaakt. Maar een week later gebeurt hetzelfde. Vul het maar in.
Iemand spreekt kwaad over jou. Een familielid, eigen of aangetrouwd, een
collega, een bedrijf waar je mee werkt. Ze halen je naam door het slijk.
Maar er zijn ook andere voorbeelden in de privé sfeer. Het klonk
zo beloftevol: Ja, beloofd, het komt niet meer voor. Sorry, echt waar,
daar kan je op rekenen.

Een week later, een maand later, een jaar later is het hetzelfde. Word
je daar dan niet heel erg moe van? Houd je geduld dan niet ergens op. Moet
je dan maar over je laten lopen?

Het is uit het leven gegrepen. "Heer", zei Petrus, "als mijn broeder
tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven? Tot zevenmaal
toe?" Dat is niet niks? Wat Petrus daar aanbiedt. Een week lang geduld.
Alle dagen van de week? Dat is al meer dan sommigen kunnen opbrengen. Één
verkeerd woord en ze kijken elkaar een week niet aan. Één
ruzie rond een begrafenis en ze kijken elkaar een leven lang niet meer
aan. Één frustratie in de jeugd en ze keren het ouderlijk
huis de rug toe. Één opstandige periode, en ze zetten zoonlief
met spullen en al buiten. Petrus is bereid tot zeven keer te gaan.

Nee, zegt Jezus, niet tot zevenmaal toe. Vermenigvuldig die week maar
met een gemiddelde levensduur van zeventig jaar. Zeventig maal zevenmaal
of maak er zevenenzeventig van. Al de jaren van je leven, al de dagen van
de week. Dat is: dag in dag uit vergeven. Ga er maar aan staan.

Is Jezus nu zo naïef? Dan vraag je toch om moeilijkheden? Dan laat
je toch over je lopen, dan nemen ze je toch niet meer serieus. Moet je
alsmaar zeggen: OK, zand erover, ik reken het je niet meer aan, het is
vergeven. Moet je dat zomaar zeggen?

Het Evangelie is daar een beetje mysterieus in. Petrus begon zo: ÎHeer,
als mijn broeder tegen mij misdoet, hoe dikwijls moet ik hem dan vergeven?
In het evangelie volgens Lucas, geeft Jezus nog een duidelijkere toelichting:
ãAls uw broeder gezondigd heeft, geef hem een berisping; toont hij dan
spijt, vergeef het hem. Al misdoet hij zevenmaal per dag tegen u, maar
zeven maal ook wendt hij zich tot u met de woorden: Het spijt me, dan moet
ge hem vergevenä.

Hier lijkt het erop dat we mogen wachten tot de ander zegt: ãHet spijt
meä. Maar in de praktijk gaat Jezus Zelf veel verder. Als Hij aan het kruis
hangt, bidt Hij voor zijn vijanden, voor hen die Hem vervolgden, Hem lieten
geselen en aan het kruis lieten nagelen. Hij heeft gebeden voor hen die
Hem vals hadden beschuldigd en anderen tegen Hem hadden opgestookt. ãVader,
vergeef het hun, want ze weten niet wat ze doen.ä De Farizeeën zeiden
niet eerst, sorry Jezus, zo hadden we het niet bedoeld. De schriftgeleerden
zeiden niet: Het spijt me. Net zo min als Pilatus, Herodes of de hogepriester.
Zonder dat ze om vergeving vragen, biedt Jezus het aan en bidt voor hen
tot zijn hemelse Vader.

Onze praktijk zal dus daar ergens tussenin moeten zitten. Jezus nodigt
ons uit tot de basishouding die Hij Zelf aan het kruis toonde. Bereid zijn
tot vergeving en die vergeving reeds in het gebed aanbieden. Voorbidder,
voorspreker zijn voor hen die jou vervolgen. Dan volg je de goddelijke
liefde. Dan leef je op het niveau van Jezus, van God Zelf.

Daarnaast is het goed om Jezus niet alleen in zijn liefde te volgen,
maar ook in zijn wijsheid. Als iemand tegen jou zegt: het spijt me. Dan
moet je hem vergeven. Jezus gebruikt hier het woord moeten, zoals Hij het
vaker gebruikt. Dat betekent dat dit voor zijn Koninkrijk niet iets vrijblijvends
is. Het is een noodzakelijke voorwaarde om met Hem in Gods Koninkrijk te
leven. Je zult nooit de vrede en vreugde die eigen is aan Gods Rijk, in
het hart ervaren als je ook niet de vergevende liefde tot bloei laat komen
die voorwaarde is voor Gods Koninkrijk.

Vergeving als absolute voorwaarde, een goddelijk moeten. Dat is nog
wat meer dan, je moet je tanden poetsen, je moet naar school of je moet
je huiswerk maken. Dit andere moeten is van levensbelang voor een leven
met God.

Vergeving in het weekend van Ziekenzondag. Soms lijkt het dat wij God
niet willen vergeven dat Hij ziekte toelaat. Dat Hij een schepping tot
stand heeft gebracht waarin mensen ziek kunnen worden en waarin mensen
kwaad kunnen doen, waarin onschuldigen te lijden krijgen onder het kwaad
van natuurgeweld, maar nog meer onder het kwaad van andere mensen. Vergeving
naar God toe. Velen achten God schuldig aan dat wat er gebeurt.

Het is niet het model dat Jezus ons voor ogen houdt. Als Hij aan het
kruis hangt, geeft Hij zijn Vader in de hemel niet de schuld. Hij geeft
zijn leerlingen niet de schuld, omdat ze Hem in de steek hebben gelaten.
Hij weet wie schuldig zijn, en zelfs van hen zegt Hij: ãze weten niet wat
ze doenä. Jezus wrijft niemand de schuld aan. Hij verwijt het ook God niet.
Waarschijnlijk omdat God niet schuldig is. Is God dan niet almachtig? Had
Hij het niet anders kunnen doen, op een manier die ons beter uitkomt, met
minder lijden en verdriet. Blijkbaar niet op die manier als wij denken
of zouden wensen. Blijkbaar kan Hij het kwaad alleen oplossen door een
overmaat aan liefde. Die weg toont Jezus ons; gezond of ziek. De weg van
de overgrote liefde, de vergevende liefde, de weg naar Gods Koninkrijk.

Laten we het straks weer bidden, zingen, met overtuiging, van harte:

*Uw Rijk kome.* - en -
\
*Vergeef ons onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven.*

Amen.

