Ver gaan in het geven.
Inderdaad wie vergeving schenkt, schenkt niet iets aan zijn medemens, maar biedt zichzelf aan om terug vrede-mens te worden.
Wie vergeving ontvangt, ontvangt niet iets, maar iemand in zijn leven. Vergeven is dus een heel persoonlijk gebeuren.
Als het over vergeven gaat in de kerk voelen velen zich ongemakkelijk. Ze stoten op de eigen onmacht om vergeving te schenken of ze stoten op de onwil van de ander om tot vergeving te komen.
Het is daarom goed dat we met deze onmacht en deze pijn tot bij God mogen komen en ons zo aan hem toevertrouwen. Hij zal ons aanvaarden - zoals we zijn - want zijn barmhartigheid is grenzeloos.
Dat neemt niet weg dat wij ons blijven openstellen voor zijn boodschap over vergeving.
De lezingen van vandaag nodigen ons daartoe uit.
De eerste stap om tot vergeving bereid te zijn is het besef van onze eigen zonde en zondigheid. In ieder van ons zit stof voor een misdadiger en stof voor een heilige zei Don Bosco. De omstandigheden waarin wij leven en de eigen daden bepalen vaak de levensloop van mensen.
Zo de eerste lezing.
Kan hij die onverbiddelijk is voor zijn medemens, om vergeving bidden voor zijn eigen zonden? Als iemand die zelf maar een mens is volhardt in zijn wrok, wie zal dan verzoening bewerken voor zijn zonden.
Als wij ons niet meer bewust zijn van eigen zwakheden en fouten, worden wij vlug hard en onverbiddelijk voor onze medemensen. De moderne mens zet zich gemakkelijk op eigen gelijk; daarom is vergeving zo moeilijk. Leef in het besef dat God zich voortdurend barmhartig en vergevingsgezind tegenover ons opstelt. " Denk aan het verbond van de Allerhoogste" zegt de eerste lezing. Dan zul je je uitgenodigd voelen om op uw beurt barmhartig en vergevingsgezind te zijn.
Het evangelie wijst in dezelfde richting.
Tot 7 x 70 maal vergeven betekent "Altijd".
Dit is Gods maatstaf - die wij moeten proberen te hanteren. Dit is typisch christelijk.
De parabel die Jezus vertelt wil ons juist leren dat wij bij God dik in het krijt staan. Een onnoemelijk grote schuld was het voor de eerste dienaar. Maar God vergeeft het zonder tegenprestatie.
Wat de anderen tegenover ons tekort geschoten zijn is maar een peulschil, vergeleken met onze schuld bij God.
Schuld betekent niet alleen "iets verkeerd doen", maar misschien nog meer iets nalaten bv. nalaten dankbaar te zijn voor wat we ontvingen. We kregen gezondheid, talenten, werk, mensen die voor ons zorgen enz. Is onze grote schuld niet dat we niet meer beseffen dat we dat alles gekregen hebben en dat het ons geschonken is als een kapitaal om er iets mee te doen.
God is de Heer uit de parabel. Hij zet de eerste stap nog voor de mens een stap gezet heeft.
Wij moeten vooral naar God kijken en naar hem luisteren opdat wij zouden kunnen vergeven volgens zijn maat.
Ondertussen bidden we Hem: Vergeef ons onze schulden gelijk ook wij vergeven aan onze schuldenaren.