# Liever verbinden dan afsnijden (2008)

- Auteur: Antoine Rubbens
- Datum: 4 september 2008
- Liturgie: A-cyclus · Tijd door het jaar · 23e zondag · groen
- Bron: https://preken.be/a/door-het-jaar/23/liever-verbinden-dan-afsnijden-2008/


Matteüs heeft zijn evangelie opgebouwd rond vijf grote toespraken.
Deze vijf toespraken doen denken aan de Pentateuch, de vijf boeken van Mozes.
De vierde toespraak van Jezus omvat gans het hoofdstuk 18.
Ze is gekend als de "**kerkrede**" of als "*de rede over de broederlijke en zusterlijke gemeenschap*".
Zij is de kortste van de vijf. Zij heeft gelijkenissen met de zendingrede (Mt.10).
Deze ging over de opdracht van de leerlingen naar de wijde wereld toe.
De kerkrede van hoofdstuk 18 handelt vooral over het leven binnen de gemeenschap.
Zij geeft de belangrijke kenmerken van een Christengemeenschap:
deemoed en solidariteit, vergevingsgezindheid, verbondenheid met
Christus.

Wij krijgen in deze rede enkele situaties en voorbeelden.
Jezus stelt een kind temidden van zijn leerlingen.
Een aanschouwelijke manier van Jezus om de vraag naar waardigheid en rangorde te beantwoorden.
Het gaat niet om de eerste plaats te verwerven maar om **deemoed en solidariteit** met de kleinen.
Word als kinderen en neem ze op in Jezus' naam.
Kinderen in de tijd van Jezus hadden niet de centrale plaats van het kind - koning uit onze Westerse maatschappij.
Ze telden in die tijd niet mee.

Jezus spreekt vervolgens over het kwaad dat kinderen en kleinen ondervinden en over hen die hen dit
berokkenen. De kleinen, dit kunnen de nieuw gedoopte en pas aangekomene zijn in de gemeenschap.
Die konden zich ergeren aan het gedrag van oudere medechristenen.

Jezus verwacht dat gans de gemeenschap de zorg opneemt voor wie verloren is of dreigt verloren te gaan.
God zijn Vader is de Herder op zoek naar wie is verwond.
Jezus handelt zoals zijn Vader. Hij is
voor zijn volgelingen en zijn gemeenschap het voorbeeld om het verloren
schaap op te zoeken en het opnieuw een plaats te geven in de
gemeenschap.

Jezus gaat dan uitdrukkelijk in op de omgang met wie binnen de gemeenschap gezondigd heeft.
Wat wanneer je broeder of zuster gezondigd heeft?
Wat wanneer ik zelf gezondigd heb?
Elke christengemeenschap is er een met onkruid tussen de tarwe.
Let op de tact die van een gemeenschap wordt verwacht om daarmee om te gaan.
Zie de gradatie in aanpak. Eerst onder vier ogen.
Zo dit niet lukt, dan met getuigen.
Zo dit geen resultaat biedt, leg het dan voor aan de gemeenschap.
Hopelijk komen we niet bij de allerlaatste stap, waarbij de zondaar uitgesloten wordt.

Hebben we het geduld en de fijnheid om die etappen te volgen?
Media en publieke opinie plaatsten een verdachte aan de schandpaal vooraleer duidelijk is welk zijn misdrijf is.
Een gesprek onder vier ogen is delicaat en moeilijk.
Het is een kwetsbare opstelling. Spreken is moeilijker dan schrijven.
Een geneesheer maakte daarover deze bedenking.
Toen er vroeger op dienst iets verkeerds ging, nam je de telefoon en je sprak met de persoon.
Nu stuur je een e-mail naar de betrokkene en tegelijkertijd naar zeven anderen.
Met dit heen en weer geschrijf vermeerderen spanningen.
We hadden ze kunnen voorkomen door een gesprek.

Wanneer de broederlijke berisping leidt tot de uitsluiting is dit een failliet.
Wij staan dan in de spanning tussen het wegsnijden van een
abces, het verwijderen van het schandaal en de zoektocht naar het
verlorene en het mateloos vergeven.
Een spanning tussen vergeving en kerktucht.

Naast de deemoed en de solidariteit is de vergeving een fundamentele trek van de broederlijke en zusterlijke
gemeenschap. Vergeving schenken en verzoening bewerken is moeilijk.
De tegenpartij kan de verzoening weigeren.
Het charisma van Frère Roger Schutz was zijn zorg voor verzoening.
Zijn gemeenschap laat zich verder leiden door dit vuur van de verzoening.
De bron ervan ligt bij de levende God (Taizebrief 2008).

In de kerkrede raadt Jezus aan samen biddend met anderen te handelen.
Geen egoïstisch gebed. Wij trekken het open naar anderen toe en maken ons ontvankelijk voor Gods aanwezigheid.

De kern van de christengemeenschap vertrekt vanuit het vertrouwen dat waar twee of drie in Jezus' naam
aanwezig zijn, Jezus daar zelf aanwezig is.
Zo ontmoeten we alweer Matteüs met zijn overtuiging dat Jezus Emmanuël is.

"*Ubi Caritas et amor, Deus ibi est.* "
Het is ‘het' lied van Witte Donderdag.
Het is nu meer bekend door de melodie van Taizé.
Moge het zingen van dit lied ons sterken in de Caritas.
Het is een voorsmaak van de hemel.
Het bereidt ons voor op de ontmoeting met de hemelse rechter, aan wie Matteüs in zijn kerkrede voortdurend denkt.

